Verdieping: 19 t/m 21 oktober

Je kent vast wel dat gevoel.

Je loopt een stevige pass op een automatische schuivdur af

en gespening supermarkt of de entree van de groot kantoor geboven.

Heerlijk, je hoeft nergens over na te denken.

Precies. Je hersenen hebben die hele berekening onbevesteld gemaakt.

Zodan ik lapt door, die sensor pikt mij op en die deur schuivt open en ik lapt er binnen.

Maar dan hapert die techniek dus.

En dan sta je daar ineens.

De deur blijft stevig dicht, je staat daar, je wappert misschien een beetje idioot met je armen.

Je doet wat ongemakkelijk een stapje terug.

En voor een fractie van de seconden is er gewoon...

...komplette kortsluitingen je hoofd.

Klopt hier.

We zijn er gewoon zo aan gewend dat de wereld om ons heen naatloos functioneert.

Dat we letterlijk in vergelijk stil staan als die onzichtbare infrastructuur in eens vaalt.

Dat is echt een perfecte meta voor hoe wij de moderne wereld ervaren.

We leven eigenlijk in een soort absoluut te veronderstelling van controle.

Ja, we gaan ervan uit dat het gewoon werkt.

Ja, we gaan ervan uit dat systemenwerken, dat regels ons beschermen

en dat de grens tussen veilig en onveilig gewoon waterdicht is.

Maar op het moment dat dat onzichtbare vangnet wegvalt...

...al is het maar door zo iets simpels als een weigerende schuivdeur...

...dan voelen we ons ineens enorm ontheemd en heel archwetsbaar.

En precies die kortsluiting, die staat vandaag central in onze deep dive.

Want wat gebeurt er als onze veilige bubbel, potseling, vaste vertoont?

We hebben een hele bergbronnen voor ons licha van vandaag...

...van een haperend vliegveld tot een levensgevaarlijke virus uitbraak in Afrika.

Ja, een vergetieve eidelde aanslag hier in de Poler niet.

Exact. En de bewuste ghaals van een correspondent in Azië.

Vandaag weven we al die ouders te samen om te ontdekken hoe...

...van hopig we eigenlijk vasthouden aan controle voor jou als laarstraar.

En hoe fragile die controle in werkelijkheid is.

En we beginnen bij iemand die vrijwillig besloten om zijn eigen bubbel...

... met een speld door te prikken.

Namelijk correspondent moesten van Magadi.

Ja, Magadi.

Die maakte onlangs de overstap van Italië naar Zuidoost-Azië.

En wat direct fascineert in die bronnen is de enorme overgang...

...in zijn levenomgeving, weet je wel?

Ja, wat heeft wel de eerste in Rome, toch?

Precies.

Een stad die we allemaal wel associeren met een bepaalde, laten we zeggen...

...vloeibare ghaals.

Regels zijn daar toch vager, zeg maar, je pakt zonder plan ergens een terrasje.

Alles loopt een beetje organisch in elkaar over.

Ja, heel romantisch, maar ook voemoeien het lijkt me.

Nou, paradoxaal genoeg voelde hij zich daar dus nooit echt een local.

Pas toen niet naar Singapore verhuizen, er vond hij een soort rust.

Wacht even, Singapore?

Dat is toch echt de ultieme belichtgaming van controle.

Ja, extreem.

Dat is een plek waar de metro niet gewoon op tijd rijdt,

maar waar je echt het gevoel hebt dat de deuren op de milische konden dan keurig sluiten.

Kauwgom op straat spugen is daar bewijs van spreken, alle misdrijven.

Hoe kan iemand in hemels naar rust vinden in zo'n hiper gereguleeren omgeving?

Nou ja, als je kijkt naar de psychologie erachter, is het eigenlijk heel logisch.

Kijk, in een vloeienbare geautische omgeving zoals Rome is de kochnitieve belasting enorm hoog.

O, die manier.

Ja, je moet constant onderhandelen over ruimte op straat, over prijzen, over hoe dingen werken.

Het kost gewoon kruim.

In een systeem als Singapore, waar externe regels echt keihard de orde dicteren,

wordt die mentale ruizweg genomen.

Je hoeft daar niet meer over na te denken.

Exact, je weet exact waar je aan toe bent.

Dus die strakken externe controle verminert je interne onrust.

Het geeft hem letterlijk de mentale ruimte om zich te focussen op zijn toch wel behoorlijk veel eisende werk als journalist.

Klinkt op zich als een hele gekon voor zo.

Maar het interessante uit de bronne is, als correspondent voor de hele regio kan hij natuurlijk niet in die sterile bubble blijven zitten.

Hij vertelt over een moment in Bangkok, waar hij snachts op zo'n gigantische, geautische markt regekomt

en gewoon compleet verdwaalt tussen de etenskraamtjes en de drukte.

Ja, prachtig moment.

Hij beschrijft het moment van controle verliezen als of het absoluut noodzakelijk was om de cultuur echt te gaan begrijpen.

Het is alsof reizen niet alleen een fysieke verplaatsing is, maar een soort verplicht de software-update voor je wereldbeeld.

Je moet wel even crashen, zoals daar in Bangkok, om de nieuwe versie te kunnen installeren, zeg maar.

Precies dat. Controle geeft rust, ja.

Maar het is een extreem slechte leermeester.

Om de dynamiek de grure, de onvoorspelbaarheid van Zuid-Oost-Asie echt over te brengen op ons,

moet je je zelf toestaan ook wedstparten zijn in die gaal's.

Oké, maar hier moet ik toch even de advocaat van de duivel spelen.

Kom maar op.

Is dat wel echt zo?

Ik bedoel romanticiseren we dat concept van de worstelende reiziger niet gewoon een beetje.

We leven in 2026 in het tijdwerk van Big Data.

Je kunt een geopolitieke verhoudingen van Thailand, de inflatie, cijfers, de politieke geschiedenis.

Dat kun je toch gewoon vanuit je perfecte condicioneren kan tortje in Singapore bestudeeren.

Waarom zou je je zelf doel bewust in het sfeet werken en verdwaal op een nachtmarkt om het verhaal te snappen?

Nou, omdat data je eigenlijk alleen vertelt, wat er gebeurt.

Niet hoe het voelt voor de mensen die er midden in zitten.

Natuurlijk kennis en je inlees is cruciaal.

Ja, het lijkt me wel als u een leest.

Maar er is een wezelijk verschil tussen abstracte feiten en een geleefde realiteit.

Door die persoonlijke verrijving op te zoeken, door gewoon toe te geven dat die verdwaalt,

dat die fouten maakt of dat die soms eenzaam is, ver van zijn vrienden en familie,

creëert die eigenlijk een brug.

Het verlakte drempel enorm voor de ontvanger van het nieuws hier in Nederland.

Ah, wacht, dus je bedoelt dat zijn kwetsbaarheid daarin aanziet dat het eigenlijk een soort techniek is

om onze eigen veiligen Nederlandse bubbel te doorbreken.

Precies dat.

Denk maar eens aan onze alle dagse zorgier.

Wij winden ons op over een trein van de NS die 5 minuten te laat vertrekt van of utrecht centraal.

Of als de havermelk bij de Albert Heijn uitverkocht is?

Ja, of dat.

Dat is een enorm geordende, verspelbare realiteit waarin we leven.

Als je daar een gordroog geopolitikere port uit Zuid-Ost-Asie tegenoverzet,

dan haak de laser gewoon af, de afstand is de groot.

Maar door dat nieuwste filteren, door de ervaring van een mens van Flesenbloed,

die net zo verdwaalt en overweldigd is als wij zouden zijn op zo'n nachtmarkt,

overbrug je die afstand.

Het windt ons om de wereld door een minder gecontroleerde,

veel menselijke relenten te bekijken.

We zoeken de gaals dus bewust op om hem te snappen.

Maar goed, als we terugkeren naar onze eigen strenggeordende bubbel in Nederland,

dan zien we in de bronnen dat die enorme behoefte aan nadloze controle

ook echt gigantische blinde vlekken creëert.

Beluinen zo zwaar op onze systemen dat we werkelijk compleet verlamdraken als er haperen.

Zeker.

En dat brengt me bij de recente gaals op de luchthaven schiphol.

Dat was pas een software-up-ledie-quest.

Een perfect voorbeeld van hoe afhankelijk we zijn.

We zagen onlangs dat de elektronische passportcontrole daar volledig uitviel.

En dan praten we niet over een gewikkelde cyber-aamval van buitenaf, geen sabotage.

Maar gewoon een ogenschijnlijk onschuldige software fout.

En de gevolgen waren onmiddellijk katastrofouwen.

Katastrofouwen zegt het juiste woord.

Voor de luisteraans die het gemist hebben, binnen de korts te keren stonden de rij je van hier te ook je.

Mensen met rolkoffertjes die compleet vast stonden in die halen.

Wat mij daarin vooral zo fascineerd,

het voelt alsof we een hiper modern digitale voort hebben gebouwd.

Alles is meege-efficient, alles draait op algoritmes en ire scanners.

Maar we zijn voor me gevoel blijkt waar vergeet te bedenken wat we moeten doen

als de batterij van die elektronische sleutel leg is.

Wat je hier heel pijnlijk ziet, is de kwettebaarheid van pure efficiëntie.

Kijk, die i-gate, dat zijn niet zomaar duurtjes die even open gaan.

Nee, het wel een systeem.

Het zijn gigantisch complexe netwerken.

Op het moment dat jij je passport daar scant,

communiceert dat portje met internationale en internationale databases,

het controlerde biometrisch gegeven, checkt veiligheidsleisten,

en dat allemaal in milie seconden.

Het is ontworpen om een massaal doorstroom van duizenden mensen per uur te verwerken.

Als die keten op maar één punt breekt, stort het hele systeem gewoon in elkaar.

Ja, oké, maar dan volg je terug op de mens, handmatige controle.

We hebben nog steeds gewoon marchuzees in van die glazen hoekjes zitten daar.

Zeker, en dat was uiteindelijk ook de notenplossing die ze toepasten.

Maar de infrastructuur van een luchthaaf als schiphol is fysiek en logisch

die gewoon totaal niet meer ingericht op 100 procent handmatige controle.

Daar zijn we de groot voorgewoorden.

Exakt.

Een menselijke controleur, hoe efficiëntie ook werkt,

doet er al snel drie keer zo lang over per passageer dan zo'n i-gate-scan.

Nou, als je die rekenzond dan even maakt voor duizenden reizigers,

zie je direct waarom die vertrekken al binnen 20 minuten compleet vol staat.

Het toont eigenlijk aan dat we efficiëntie hebben voorwaard met verkracht.

Zonder een robust backup-systeem dat qua kapiciteit meekan schalen,

is onze controle slechts een iluzy, instant gehouden door een internetverbinding.

En het gek is eigenlijk wat accepteren die kwetsbaarheid gewoon,

omdat we die iluzy van controle en die snelheid zo aantrekkelijk vinden als we reizen.

En dat staat in schreeuwcontrast met een ander transportmiddel uit te bronden.

De trein, je ziet in de media steeds vaak de vergelijking op duiken

met bijvoorbeeld die ISE-E-trainer-balein.

Ja, dat contrast in systemontwerpen is echt fascinerend.

Bij de internationale trein heb je veel van die strakken controle op stakels weghaald.

Je stapt hierin Amsterdam of Utrecht in,

je gaat zitten met je koffie en reisbeginn.

Heerlijk, geen reiën, geen gedoe.

Precies, geen uren van tevoren aanwezig hoefen zijn,

geen riemen afdoen, geen scanners,

het voelt veel autonomer en relaxter.

Maar ja, er zit een soort bizarre weevoud in het groter maatschappelijke systemen in Europa.

Lamerade, we willen natuurlijk wel ontstappen aan de stress en de rij op schiphol

en we weten donderzoek dat de trein een fractie van de CO2 uitstoot heeft.

Maar we hebben de financiële spelregels zo ingericht

dat we de duurzame keuze keuert afstraffen.

Hele manjuist, het trein alternatief is logistiek en ecologisch vaak superieur.

Maar door de manier waarop we subsidies, belastingen op kerosine en die complexe internationale sporteriven

hebben ingericht, is dat treinkaartje,

paradoxal genoeg vaak een stuk duurder dan een lookkast, vliegt ik het.

Echt belachelijk eigenlijk.

Ja, we hebben dus een systeem gebouwd dat ons financieel stimulerend onder meer stressvollen,

uiterst kwetsbare en milieuvervuilende opzite kiezen.

Dus dan staan we daar zuchtend in de rij bij een wijgerend e-portje op schiphol,

we weten dat we onderdeel zijn van een haperend vervuilend systeem,

puur omdat het systeem ons zelf die kant op heeft geduurd.

Systeemen boven op systeemen, zeg maar.

Precies.

Maar laten we hier even de logisch, maar wel wat duisteren stap maken.

Want een valend paspoortpoortjes irritant en ja, oké, we missen misschien een vlucht naar de zon.

Maar het blijft uiteindelijk een ongelukje, een systeem fout.

Wat nou als de disruptie van onze veiligheid geen ongeluk is?

Wat als het bewusten menselijke opzet is?

Ja, dan komen we op het terrein van dreiging van binnen uit, een extra miss me.

En we zagen dit in de bronnen heel concreet terug in de recente rechtszaak rondom de man uitdoetting hem.

Hij plendend een aanslag op een locatie die beocht was voor asielzoekers.

Dit is echt controleverlies van een totaal andere duisteren worden.

Laat we die situatie dreven feitelijk bij pakken.

De man had serieus de voorbereidingen getroffen, het plannen gesmeet.

En het eindelijk eiste de optiefingustitie daar vier jaar zelfs straf voor.

En als je dan kijkt naar de reacties die dit online losmaakt,

dan zie je echt een gigantische golf van verontwaardiging mensen redeneren heel sterk vanuit de onderbuiksel van 4 jaar.

Hij wilde een bloedpad aan richten, had de intensie om levend te vervoersten en vergeven een 4 jaar.

Ik moet zeggen, ik snap die emotie ook wel, het voelt heel erg als te weinig voor zo'n zwaar voornemen.

Nee, die publieke woede is ook voorkomen in voetbare.

De dreiging van een aanslag raakt direct aan onze meest basale behoefte aan veiligheid.

In de psychologie zien we dat wanneer die fundamentele controle wordt bedrijkt,

dat dan de roep om extremen vergelding altijd direct toe neemt.

Mensen willen de controle terugrijpen, door zonder daardoor zo lang en hard mogelijk weg te stoppen.

Maar hier raakt de roep om controle vanuit de maatschappij direct in conflict

met de strikte controle-mechanismen van onze eigen rechtstaat.

Wacht even kun je dat spanningksveld precies uitleggen.

Waarom weegt het systeem?

Derechter dus dit anders dan de gemiddelde Bozeburger.

Is het systeem niet juist ontworpen om die onderbuik gevoelend buiten de rechtzaal te houden,

zodat we geen mensen gaan straffen pure voor hun gedachten?

Dat is het exact.

Ons strafrecht is ontworpen om uiterst voorzichtig te balanceren op een flinterdunne grens.

De grens tussen enerzijds, de gedachte aan een misdrijf,

dan de voorbereiding ervan en uiteindelijk de daadwerkelijke uitvoering.

Je kunt in een vrije samenleving simpel we geen mensen op sluiten pure en alleen voor hun gedachte of extremen overtuigingen.

Hoe verwerpelijk we die vinden?

Ja, het recht ruipt was echt in wanneer die gedachte overgaan in strafbare voorbereidingshandelingen.

Maar hij troft toch voorbereidingen?

Dat is meer dan alleen maar even kwadige dacht hebben.

Klopt, absoluut en daarom stond hij ook de recht en werd er vier jaar geëist.

Maar de rechter moet bewijzen welke stappen exact zijn gezet en vooral hoedig bij de uitvoeringheid dat werkelijk al was.

Kijk, als jij naar de gamma gaat, om spijkers en kunstmesterkopen voor je tuin, ben je nog geen terrorist.

Gelukkig niet, nee.

Nee, als je diezelfde materiaal kopt, gepaard met een gedeten jeerde platgrond van een gebouw.

En je hebt een uitgescheven manifest op je harde schrijf staan, dan verschuift de wegeschal enorm.

Maar, en dit is het cruciële punt, omdat de daad zelf niet is uitgevoerd is de strafmaat in ons systeem per definitie lager,

dan bij een voldoede aanslag waarbij slacht hoversvallen.

En dat meegenisme, hoe frustreerend dat soms ook voort voor de burger, voorkomt Wille Keur.

Het garantieert dat we bewijzen bestraffen en geen waarschijnlijkheden.

Ja, hoeveel mijn eerste impuls ook echt is om te zeggen dat vier jaar bizarre bijnig is,

voor zo'n donker voornemen, ik snap wel wat je zegt.

Als we rechten zonder druk gaan zetten om te straffen puurobases van wat hij wel ligt van plan was,

dan glijden we langzaam af naar een soort minority report achter gesameleving.

Precies, en dat moeten we niet willen.

Dan straffen we mensen op basis van voorspellingen en aan namens in plaats van harde feiten.

En dat is pas echt verliest van controle over onze vrijheid.

Exakt.

Terechtelijke macht vergeet hij eigenlijk als de damper op de emotie van de samenleving.

En er is nog een ander cruciaal element uit deze zaken dat hem dat laat zien

hoe veiligheid in de echte praktijk werkt.

Want hoe kwam deze man nou uiteindelijk in het vizier van justitie?

Ja, vertel.

Dat kwam niet door een high-tech afluisterprogramma van de overheid.

En het kwam ook niet doordat een slim algoritme ergens een rode vlag plaatste bij zijn internetaankopen.

Nou, ik las het.

Dat is verbazingwekkend analoog allemaal.

Hij wordt gewoon verlinkt door een kennis.

Dus precies.

Tussen al die miljarden euro's die we in het westen uitgeven aan digitale veiligheid, met de camera's en scanners,

was het uiteindelijk een backup-systeem dat werkte, gewoon een alerte medemens.

Iemand uit zijn sociale cirkel, hoorde of zag iets,

besefte zich: ho, dit gaat voor hem de verkeerde kant op

en dan de moedige beslissing om de politie te bellen.

Het illustreert dat ons krachtigste verdedigingsmechanisme soms verrassend menselijk en simpel is.

Een sociaal backup-systeem in plaats van een technisch systeem.

Een menselijke brandmuur eigenlijk.

Maar toch, als ik daar zo over nadenk, die dreiging voelt tegenwoordig veel zwaarder en dichterbij dan pakweg 30 jaar geleden.

En ik denk dat de media, of de manier waarop nieuws tot ons komt, daar een enorme rol in speelt.

Vroeger, als er iets in het dorp gebeurde en je woonde in Zeeland, dan hoorde je daar lokaal nieuws of je las het misschien in een klein blokje in de krant.

Maar nu krijg je direct een pushmelding van Nu.nl of de NOS op je telefoon of je smartwatch.

Ja, het is altijd bij je.

Zo'n lokale dreiging in de Achterhoek, die gaat letterlijk binnen drie seconden door de aderen van heel Nederland.

Ja, en dat beïnvloedt onze collectieve stress enorm.

De constante stroom van pushmeldingen, dat getreel in je broekzak, geeft ons onbewust de illusie dat we in een permanente staat van beleg leven.

Onze menselijke hersenen zijn helemaal niet geëvolueerd om constant 24/7 alert te zijn op dreigingen buiten onze directe fysieke omgeving.

Die hyperzichtbaarheid van gevaar voedt juist weer die emotionele schil om hardere straffen en meer controle waar we het net over hadden.

Alles grijpt in elkaar.

Oké, dus een hapering in de poort op Schiphol is een falen van een technisch systeem.

De verijdelde aanslag in Doetinchem toont een falen van de mens, die werd gestopt door een menselijk sociaal backup-systeem.

Maar laten we de blik nog verder open trekken, naar onze laatste cases.

Wat gebeurt er als de dreiging onzichtbaar is?

Compleet grensloos en zich helemaal niets aantrekt van paspoortcontroles of wetboeken.

En dan heb ik het over virus.

En specifiek, uit onze bronnen, de nieuwe ebola-besmetting in Nigeria.

Hier zien we heel mooi hoe geopolitiek, medische infrastructuur en menselijk gedrag rasend snel samen komen.

Bij recente uitbraken van ebola of soortgelijke virussen in Nigeria

zagen we telkens een onmiddellijke, uiterst agressieve reactie van de lokale autoriteiten daar.

Ze zijn er echt als de kippen bij om in te grijpen.

Dat vind ik dus zo fascinerend.

Zeker als je kijkt naar de middelen.

Ik bedoel, de medische infrastructuur in een land als Nigeria is, zeker buiten de echte steden,

Bij lange na niet te vergelijken met de high-tech ic's en luxueuze huizen die wij in Nederland hebben.

En toch grijpen ze daar veel sneller en doortastender in dan wij in het westen vaak doen, als er iets opduikt.

Hoe flikken ze dat?

Omdat ze dat gebrek aan dure high-techtechnologie compenseren met een razendsnel op mensenkracht gebaseerd systeem.

Weer de mens als wapen dus?

Ja, precies.

Omdat zij niet de luxe hebben van honderden geavanceerde isolatiekamers,

moeten ze het virus direct genadeloos bij de bron smoren.

En dat betekent extreem agressief bron- en contactonderzoek.

Als iemand daar positief test, dan wachten ze niet af.

Er trekken direct teams de wijken in te voet,

om werkelijk iedereen op te sporen die met de besmette persoon in contact is geweest.

Het is een extreem, low-tech, maar superintensieve aanpak.

En dat doen ze omdat de recente geschiedenis en eerdere dodelijke uitbraken ze keihard hebben geleerd,

dat elke dag aarzelen exponentieel meer doden kost.

Wow, als we de spiegel dan weer even voorhouden en naar de typische Hollandse reactie kijken.

Ik hoorde geluiden uit de bron, om het weer even te vormen.

Dat is echt een soort stuitende nuchterheid.

We hebben corona nog overleefd, dus dit zal ook wel meevallen.

We maken ons drukker over de regen.

We maken ons liever drukker over een virus op de A2, of het feit dat de zomer weer tegenvalt.

Een nieuwe uitbraak ergens anders in de wereld.

We pakken lekker een terrasje, eten een stuk appeltaart en denken dat het allemaal losloopt.

Dat klinkt een beetje alsof je weigert naar de wereldverwachting te kijken

omdat je thuis ergens achter in de kast toch nog een paar blauwe plekken hebt.

Mooie vergelijking, ja.

Vraag ik me wel af.

Stoppen we onze kop in het zand juist omdat we zulke goede zorg hebben?

Of is het een soort overlevingsmechanisme?

Het is vooral het paradoxale effect van leven in een zeer welvarend land.

We hebben echt zoveel vertrouwen in onze geavanceerde ziekenhuizen en instituten zoals het RIVM.

Dat we individueel eigenlijk een beetje in slaapvallen.

Die welvaart creëert een enorme schijnveiligheid.

Het doet me enorm denken aan de manier waarop wij Nederlanders met water omgaan.

Hoe bedoel je?

We leven al zo lang superveilig achter gigantische dijken en de deltawerken.

Dat bijna niemand meer nadenkt over over overstromingen.

We doen niet eens de moeite om na te denken over evacuatieplannen thuis,

want we vertrouwen gewoon blind op dat beton en die ingenieurs.

Maar als de dijk dat werkelijk brekt,

dan maakt dat water echt geen enkel onderscheid tussen de mooie juni-viela

en een sociale huurwoordingen.

Onze lakse houding tegenover mondialisering is niet precies hetzelfde.

We denken dat onze rijkdomen medische kennis een soort onzichtbare dijk is.

Die vergelijking is echt grisselig accu-raad.

We vergeten compleet hoe extreem verbonden onze moderne netwerken zijn.

En onder cirkel even helemaal rond te maken,

dan komen we terug bij Schiphol uit het begin van ons gesprek.

Ja, die vader de e-gate.

Juist.

Schiphol is niet zomaar een gebouw met wat balis.

Het is onze internationale voordeur voor de rest van de wereld.

Het is de plek waar de werelden letterlijk aan elkaar gestikt zijn.

Dus als ik het goed begrijp,

is die menselijke efficiëntie in Igeria,

1000 km hiervan,

eigenlijk de enige reden dat wij hier nu veilig op een terrasje appeltar kunnen eten.

Absoluut?

Zonder het rasend snelle en cordate optreden van die nigeriaanse gezondheidswerkers,

staat een drager van zo'n virus binnen 12 uur met een rolkoffer bij ons in de rij op Schiphol.

Onze veiligheid is dus helemaal niet uitsluitend te danken aan de verdiensten van onze eigen dure ic-capaciteit.

We zijn existentieel en ik bedoel echt levends bedreigend afhankelijk van de opletentheid

en de moed van mensen in landen die wij,

vanuit onze westers en perspectiefs,

zoals onder ontwikkeld beschouwen.

Dat is een best wel ongemakkelijke, maar wel een hele briljante realisatie.

Laten we alle draaden van deze deep dive is bijeenpakken.

We begonnen bij Mustafa Magani,

die dus bewust een vertrouwde bubel in de rijelde voor de gaals van het nachtmarkt in Asia,

puur omdat persoonlijke kwetsbaarheid de enige manier is om de complexe wereld echt te leren kennen

en te vertalen naar ons.

En vervolgen zagen we heel duidelijk hoe ons absoluut de blinde geloof in de technologische orde op schiphol

als een kaartuizen elkaar storten door een haperende server.

Wat per fekt aantoon dat we efficiëntie en veiligheid te veel met elkaar verwaren.

Zeker.

Daarna kijk we naar de duisterkant van de menselijke art.

Met die vereidelde aanslag op het ACC in Doettingen.

Daar zagen we dat een simple burger, een social backup-systeem dus,

ons redden van een drama,

terwijl de rechtelijke macht vergerden als de onmisbare rem op onze collectieve woede.

En uiteindelijk zagen we bij de naderen de dreiging van een virus hoe wij,

veilig achter onze dijken van welvaart, eigenlijk in slaap zijn gesusd.

Verleden afhankelijk van de slagvaardigheid van artsen aan de compleet andere kant van de wereld.

Wat deze verkennen ons dus glashelde laat zien,

is dat de absoluut de controle die we zo krampachtig proberen op te bouwen,

of dat nou een grensis of een computer-systeem,

eigenlijk een eluzie is.

We stutter ons leven met techniek, algoritmes en strakeregels,

maar als puntje bij paaltje komt, blijkt ons echt de vangnet altijd weer ongelooflijk menselijk te zijn.

Ja.

En dat brengt me bij jou, de luisteraar.

Hoe vaak stap jij je dag in met de automatische aanname dat alles om je heen wel geregeld is?

Dat de deuren vanzelf voor je opengaan, dat de zijne opgroen springen voor je trein,

en dat trachten de schermen wel iemand ergens met een strakplan op zitten letten.

We leunen zo ontzettend zwaar op toevallige sociale en menselijke back-ups.

De kennis, die naar de politie stapt, de arts in de geria,

die je in de brandende zon direct ingruipt.

En daarom wil ik je vandaag deze gedachte meegeven als iets om even over na te denken

te volgende keer dat je ergens gedachte loos door zo'n automatische deur loopt.

Als de technologie en systemen om ons heen zo brekbaar zijn,

en me in feite constant geret worden door,

de menselijke oplettenheid van individue is onze grootse kwetsbaarheid dan eigenlijk wel de techniek zelf.

Of is het onze blinde, koppige aanname dat er altijd wel iemand anders op let,

zodat wij lekker rustig onze apeltaart kunnen blijven eten?

Dat is echt een wezelijke vraag en denk ik het allerbelangrijkste inzicht

om uit deze bronne mee te nemen.

Precies, we hopen dat deze verkennen je weer een nieuwe lens heeft gegeven

om naar de wereld en naar het dagelijks de nieuwste kijken.

Ons zet de bedankt dat je met ons in deze materie wilde duiken en we zien je graag de volgende keer.