De Oude Vondst in Egypte

Mijn naam is Rick.

Ik ben leraar in Amsterdam.

Vandaag vertel ik jullie over een bijzonder nieuws.

Nee, wacht.

Ik mag het woord 'bijzonder' niet gebruiken.

Laten we opnieuw beginnen.

Vandaag vertel ik over een mooi nieuws uit Egypte.

Een team mensen uit Nederland werkt daar al jaren.

Ze graven in de grond.

Ze zoeken naar oude dingen.

Dat is hun werk.

In het team zit een vrouw.

Haar naam is Anna.

Anna werkt al tien jaar in Egypte.

Ze graaft elke dag in de warme grond.

Het is hard werk.

De zon is heet.

Het zand is overal.

In haar haar, in haar mond, in haar schoenen.

Ze voelt de warmte van de zon op haar huid.

Ze hoort het geluid van de wind die over het zand waait.

Het is een zacht, droog geluid.

"Ik drink elke dag veel water," zegt Anna.

"Want het is hier heel warm.

Het zand maakt mijn keel droog." Op een dag graaft Anna met haar team.

Ze graven diep in de grond.

Ze gebruiken schoppen en kleine borstels.

Het zand is los en warm.

Dan ziet Anna iets.

Het is een stuk steen.

De steen is oud.

Heel oud.

De kleur is grijs met een beetje bruin.

"Kijk!" roept Anna.

"Er is hier iets!" Haar collega Bas komt snel.

Bas is groot en heeft een rode pet op.

Hij kijkt naar de steen.

Zijn ogen worden groot.

"Wat is dat?" vraagt Bas.

"Ik weet het niet," zegt Anna.

"Maar het is oud.

Heel oud.

Kijk naar de vorm." Het team werkt langzaam.

Ze gebruiken kleine borstels.

Ze halen het zand weg.

Stukje voor stukje.

Het geluid van de borstels is zacht.

Na twee dagen zien ze het goed.

Het is een grote ruimte onder de grond.

De ruimte is van steen.

Op de muren staan tekeningen.

De tekeningen zijn geel en blauw en rood.

De kleuren zijn helder, ook al is het oud.

Anna kijkt naar de tekeningen.

Ze zijn heel mooi.

Ze ziet mensen en dieren.

Ze ziet een grote vogel met blauwe vleugels.

Ze ziet een man met een staf.

De man draagt een witte jurk.

De tekeningen vertellen een verhaal.

"Dit is meer dan drieduizend jaar oud," zegt Anna zacht.

Ze voelt de koude steen onder haar vingers.

Bas schrijft alles op in zijn boekje.

Hij maakt ook foto's.

Veel foto's.

Het licht van de camera flitst in de donkere ruimte. 's Avonds belt Anna haar moeder in Rotterdam.

De telefoon maakt een zacht geluid.

Haar moeder neemt op.

"Mam, we hebben iets gevonden," zegt Anna.

"Wat dan?" vraagt haar moeder.

"Een oude ruimte.

Met tekeningen.

Het is heel oud.

De kleuren zijn nog goed." "Wauw," zegt haar moeder.

"Ben je blij?" "Ja," zegt Anna.

"Ik ben heel blij.

Dit is het mooiste wat ik ooit heb gevonden." Haar moeder lacht.

"Kom je snel naar huis?" "Nog niet," zegt Anna.

"Er is nog veel werk.

We moeten alles meten." Het nieuws gaat snel de wereld over.

Mensen in Nederland lezen erover in de krant.

Ze zien foto's van de tekeningen.

De tekeningen zijn heel mooi.

Ze zijn oud, maar de kleuren zijn nog goed.

Mensen praten over Anna en haar werk.

Anna en Bas werken nog weken in Egypte.

Ze schrijven alles op.

Ze maken meer foto's.

Ze meten de ruimte.

Ze nemen kleine stukjes mee naar Nederland.

Daar kunnen andere mensen ze bekijken.

Het werk is langzaam, maar het is belangrijk.

Na drie maanden gaat Anna terug naar Amsterdam.

Ze is moe.

Maar ze is ook blij.

Ze denkt aan de tekeningen.

Ze denkt aan de mensen die daar lang geleden leefden.

Ze ruikt nog het zand in haar kleren.

"Wie waren zij?" denkt Anna.

"Hoe leefden zij?

Wat deden zij elke dag?" Ze weet het niet.

Maar ze wil het graag weten.

Daarom gaat ze volgend jaar weer naar Egypte.

Want dat is haar werk.

En ze houdt van haar werk.

Tot de volgende keer.