Een Fortuin voor Verf

Samen keken ze vol spanning naar een groot, helder computerscherm.

Ze volgden een live uitzending van een van de beroemdste veilinghuizen in New York.

De grote zaal op het scherm zat helemaal vol met rijke verzamelaars, strakke zakenmensen

en internationale investeerders.

Ze wachtten allemaal op één specifiek historisch moment.

Een schilderij van de beroemde Amerikaanse kunstenaar Jackson Pollock werd vanavond verkocht.

Het was een enorm doek vol met wilde, kleurrijke verfspetters in blauw, geel en zwart.

Voor veel gewone mensen leek het misschien op een slordig ongelukje met verf.

Maar in de professionele kunstwereld werd het beschouwd als een absoluut meesterwerk.

Maarten nam een grote slok van zijn koffie en zuchtte diep.

Hij vroeg zich hardop af hoe hoog de prijs vanavond zou oplopen.

Op het scherm verscheen de veilingmeester.

Hij droeg een net donkerblauw pak en keek uiterst serieus de zaal in.

Hij hief zijn houten hamer langzaam op.

We beginnen met 50 miljoen dollar, zei de man met een duidelijke kalme stem.

Sophie sperde haar ogen wijd open van verbazing.

50 miljoen, dat is toch helemaal niet normaal meer, fluisterde ze terwijl ze naar het scherm wees.

Maarten knikte langzaam en leunde achterover in zijn stoel.

Ondanks het feit dat de nieuwe regelgeving bedoeld was om de internationale kunstmarkt,

transparanter en eerlijker te maken, blijkt in de praktijk dat de prijzen alleen maar blijven stijgen.

Legde hij rustig uit.

Dat leidt ertoe dat veel echte kunstliefhebbers en kleine galeriehouders zich afvragen of deze markt nog wel gezond is.

De biedingen volgden elkaar in een razend tempo op.

60 miljoen, 70 miljoen, 80 miljoen.

Mensen in de zaal staken kleine witte bordjes in de lucht of ze belden zenuwachtig met anonieme kopers aan de andere kant van de wereld.

Het ging zo ontzettend snel dat Sophie het bijna niet kon bijhouden.

De felle kleuren op het doek leken bijna te dansen, onder de sterke, warme lampen van de veilingzaal.

Zou het niet interessant zijn als we eens kritisch naar onze eigen gewoonten zouden kijken, zei Sophie plotseling.

Terwijl ze haar armen over elkaar sloeg.

Ik bedoel, we doen allemaal dingen waarvan we eigenlijk weten dat ze niet logisch zijn, maar toch blijven we erin volharden.

Waarom betalen mensen in hemelsnaam zoveel geld voor een doek met wat verf?

Maarten glimlachte om haar scherpe kritische observatie.

Het lijkt erop dat we ons in een fase bevinden waarin de status van een object zwaarder weegt dan de emotie van de kunstenaar, antwoordde hij bedachtzaam.

Pollock maakte dit werk destijds vanuit een diepe persoonlijke strijd.

Hij gooide de verf letterlijk op het doek om zijn complexe gevoelens te uiten.

Nu is het simpelweg een financiële belegging geworden, net als goud, vastgoed of aandelen, hij wees met zijn pen naar het scherm.

De koper van vanavond zal het schilderij waarschijnlijk in een donkere, zwaarbeveiligde kluis opslaan, veilig voor dieven en schadelijk zonlicht.

Niemand zal er nog naar kijken, Sophie vond dat een ontzettend trieste gedachte, kunst was toch juist bedoeld om gezien te worden, om mensen te raken, te inspireren en aan het denken te zetten over de maatschappij.

Ondertussen was de prijs op het scherm gestegen naar een werkelijk ongelooflijk bedrag.

140 miljoen, zei de veilingmeester, nog steeds even rustig als in het begin, er viel een diepe gespannen stilte in de grote zaal in New York.

Zelfs in de kleine galerie in Maastricht, hielden Maarten en Sophie onbewust hun adem in. 150 miljoen door de beller aan de telefoon klonk het even later door de luidsprekers, niemand in de zaal bood meer.

De veilingmeester keek de ruimte rond, wachtte een paar tergende seconden en sloeg toen hard met zijn hamer op het houten blok.

Verkocht, het was een nieuw historisch recordbedrag, een golf van beleefd applaus klonk uit de luidsprekers van Maartens computer.

Het schilderij werd direct voorzichtig van het podium gereden door twee medewerkers met witte handschoenen. De zakelijke transactie was voltooid.

Maarten sloot de internetbrowser en het scherm werd plotseling zwart. De stilte in de galerie voelde ineens heel zwaar en ongemakkelijk.

Ze hadden zojuist geschiedenis zien schrijven, maar het voelde veel meer als een kille, zakelijke deal dan als een overwinning voor de creativiteit.

Nou, zei Maarten, terwijl hij opstond en zijn inmiddels koude koffie in de gootsteen goot. Dat was het dan.

Een absoluut fortuin voor een paar liter opgedroogde verf. Sophie pakte haar jas van de kapstok en deed haar warme sjaal om.

Ze keek nog één keer naar de lege plek op het bureau waar net nog het meesterwerk te zien was, tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands zelfs als je stottert tot de volgende keer.