Tirza: een vader die zichzelf kwijtraakt

FEMKE: Ik heb Tirza van Arnon Grunberg gelezen, en ik ben er echt niet goed van geworden.

DAAN: Niet goed van geworden?

Dat klinkt alsof je iets verkeerds hebt gegeten.

FEMKE: Zo bedoel ik het ook een beetje.

Het boek kruipt onder je huid.

Dat is precies de bedoeling.

DAAN: Oké, vertel.

Waar gaat het over?

FEMKE: Het gaat over Jörgen, een vader van middelbare leeftijd.

Zijn dochter Tirza vertrekt naar Afrika met haar vriend.

DAAN: En dat is een probleem voor hem?

FEMKE: Een groot probleem.

Zijn hele leven draait om Tirza.

Ze is zijn enige echte band met de wereld.

DAAN: Dat klinkt al een beetje ongezond, eerlijk gezegd.

FEMKE: Heel ongezond.

Grunberg laat zien hoe Jörgen zichzelf constant bedriegt.

Hij denkt dat hij een goede vader is.

DAAN: Maar is hij dat niet?

FEMKE: Nee, absoluut niet.

Zijn liefde voor Tirza is meer obsessie dan echte vaderliefde.

Dat is het beklemmende.

DAAN: En zijn vrouw dan?

Is die ook in het verhaal?

FEMKE: Ja, maar die relatie is al lang kapot.

Ze leven als vreemden in hetzelfde huis.

DAAN: Oké, dus hij is eenzaam, en Tirza is zijn enige lichtpuntje.

Ik begrijp het een beetje.

FEMKE: Precies.

Maar Grunberg schrijft dit zo, dat je als lezer steeds twijfelt.

Vertrouw je Jörgen wel?

DAAN: Ah, een onbetrouwbare verteller.

Die vind ik altijd spannend in een boek.

FEMKE: Precies dat.

Er is een zin die ik niet vergeet: hij beschrijft Tirza als het mooiste wat hij ooit heeft gemaakt.

DAAN: Gemaakt?

Alsof ze een object is?

Dat is wel een beetje griezelig.

FEMKE: Ja, en dat is precies wat Grunberg wil.

Je voelt dat er iets mis is, maar je kunt het niet precies benoemen.

DAAN: Is het boek dan ook spannend?

Of meer psychologisch?

FEMKE: Allebei.

De spanning bouwt heel langzaam op.

Maar het einde is echt een klap in het gezicht.

DAAN: Ik hou wel van een goed einde.

Maar ik houd niet van langzame boeken, dat moet ik zeggen.

FEMKE: Dan is dit misschien niets voor jou.

De eerste helft vraagt echt geduld van de lezer.

DAAN: Maar jij vond het de moeite waard?

FEMKE: Absoluut.

Grunberg schrijft prachtig, maar ook koud.

Dat contrast maakt het zo sterk.

DAAN: Koud en prachtig tegelijk.

Zoals een goede winterfoto, zeg maar.

FEMKE: Dat is eigenlijk een heel goede vergelijking, Daan.

Ik ben onder de indruk.

DAAN: Ik doe mijn best.

Maar voor wie raad jij dit boek aan?

FEMKE: Voor mensen die houden van psychologische diepgang en die niet bang zijn voor een donker verhaal.

DAAN: Dus niet voor mij op een zondagochtend met koffie en koekjes.