Kaarsen op de Brug

Fatima woont al drie jaar in Utrecht.

Ze werkt overdag in een bakkerij aan de Oudegracht en fietst elke avond langs de grachten naar huis.

Ze houdt van de stad.

Het is rustig, maar ook levendig.

In de bakkerij ruikt het elke ochtend naar vers brood en zoete gebakjes.

Het geluid van de deurbel en de stemmen van klanten vullen de ruimte. 's Avonds fietsend ziet ze het licht van de lantaarns op het water dansen.

Op een dinsdag hoorde ze op de radio dat er iets ergs was gebeurd in Berlijn.

Bij een Pride-evenement had iemand mensen aangevallen.

Meerdere mensen waren gewond geraakt.

Fatima zette de radio zachter.

Ze dacht: dit soort nieuws maakt me altijd verdrietig en boos tegelijk.

De stem van de nieuwslezer klonk serieus.

Ze herinnerde zich een eerdere Pride in Utrecht, vorig jaar, waar ze met Nadia had gelopen tussen vlaggen en muziek.

Dat was een vrolijke dag geweest.

Nu voelde het anders.

Diezelfde avond stuurde haar vriendin Nadia een appje.

'Ga je mee naar de Neude?

Er komen mensen samen om te laten zien dat ze aan Berlijn denken.

Er zijn kaarsen.' Fatima twijfelde even.

Ze was moe na een lange dag werken.

Haar benen deden pijn van het staan.

Maar ze schreef terug: 'Ja, ik kom.' Ze dacht: ik wil erbij zijn.

Ze pakte haar jas en fietste naar het centrum.

De lucht was grijs en koel.

Ze hoorde het zachte zoemen van fietsers en af en toe een auto.

Op de Neude stonden al veel mensen.

Sommigen hadden bloemen bij zich.

Anderen hielden een kaars vast.

Het was een rustige avond.

De lucht rook naar regen, maar het regende niet.

Fatima rook ook de geur van natte stenen en de zoete geur van kaarsen.

Ze knoopte haar jas dicht en zocht naar Nadia.

Nadia stond bij de fontein.

Ze zwaaide naar Fatima.

'Fijn dat je er bent,' zei ze.

'Ik wilde niet alleen komen.' 'Ik ook niet,' zei Fatima.

Ze keek om zich heen.

Er stonden mensen van alle leeftijden.

Een oude man met een grijze jas hield een kaars in beide handen.

Een groep jongeren met regenboogvlaggen stond stil naast elkaar.

Een vrouw met een kinderwagen duwde zachtjes heen en weer.

Fatima vond het bijzonder om al die verschillende mensen op dezelfde plek te zien.

Iedereen keek naar de kaarsen of naar elkaar.

Er sprak iemand kort via een microfoon.

De woorden waren eenvoudig.

'We zijn hier omdat we verdriet hebben.

En omdat we willen laten zien dat haat geen plaats heeft in onze stad.' Mensen knikten.

Iemand begon zacht te klappen.

Anderen deden mee.

Het klonk als een zacht ritme in de stille avond.

Fatima voelde de koude lucht op haar wangen.

Na de korte woorden werd het stil.

Mensen stonden bij elkaar.

Sommigen praatten zacht.

Anderen keken gewoon naar de kaarsen.

Fatima hield haar kaars met twee handen vast.

Het licht bewoog een beetje in de wind.

Ze zag de vlam oranje en geel schijnen.

Naast haar stak Nadia haar eigen kaars aan.

Het vuurtje sprong over van de ene kaars naar de andere.

'Weet je wat ik moeilijk vind?' zei Nadia.

'Dat dit soort dingen blijft gebeuren.

Steeds weer.' 'Ja,' zei Fatima.

'Maar ik vind het ook goed dat mensen dan naar buiten komen.

Dat ze laten zien dat ze er zijn.

Het is belangrijk om samen te zijn.' Nadia knikte.

'Dat klopt.

Het helpt om niet alleen te zijn.' Na een halfuur begonnen mensen langzaam weg te gaan.

Fatima en Nadia bleven nog even staan.

Ze keken naar de kaarsen op de grond.

Sommige waren al bijna op.

Het licht was oranje en warm.

Een vrouw raapte een uitgeblazen kaars op.

Fatima voelde de stilte om haar heen.

Het was een stille, maar krachtige avond.

Toen ze naar huis fietste, dacht Fatima aan de avond.

Ze had niemand gekend op de Neude, behalve Nadia.

Maar het had goed gevoeld om er te zijn.

Niet alleen thuis op de bank zitten en het nieuws lezen.

Maar buiten staan, met anderen, en laten zien dat je het niet normaal vindt.

De wind voelde fris op haar gezicht.

Ze herhaalde in zichzelf: samen zijn, dat is wat telt.

Thuis zette ze thee.

Ze stuurde Nadia een berichtje: 'Blij dat we zijn gegaan.' Nadia schreef snel terug: 'Ik ook.

Slaap lekker.' Fatima dronk haar thee en deed het licht uit.

Buiten was het stil in de straat.

Maar ze voelde zich minder alleen dan voor ze wegging.

De geur van kaarsen bleef nog even hangen in haar jas.

Tot de volgende keer.