Het Slechte Nieuws uit Brazilië

Het was een gewone dinsdag in Groningen.

Sanne zat aan de keukentafel met een kop koffie en haar telefoon.

Buiten regende het zachtjes.

Ze hoorde het tikken van de regen op het raam.

Een lichte geur van koffie vulde de keuken.

Ze had net haar ontbijt opgegeten en wilde even rustig de berichten lezen voordat ze naar haar werk ging.

Toen zag ze het bericht van Joris zijn moeder.

Het bericht verscheen op haar scherm.

Ze las het twee keer.

Haar hart sloeg even over.

Ze voelde een koude rilling.

Joris, haar vriend van de universiteit, was niet meer.

Hij was 26 jaar oud.

Hij was in Brazilië op een boot geweest.

De boot was omgeslagen in het water.

Joris had het niet overleefd.

Sanne zette haar koffie neer.

De koffie was nog warm.

Ze kon niet goed nadenken.

Joris was altijd zo vol energie geweest.

Hij had altijd grote plannen.

Hij maakte overal een feestje van.

Vorig jaar had hij haar nog verteld over zijn reis naar Zuid-Amerika.

Ze herinnerde zich dat hij dikke, kleurrijke kaarten liet zien.

'Ik ga de kust van Brazilië zien,' had hij gezegd.

'Het wordt het avontuur van mijn leven.' Ze had gelachen en gezegd: 'Pas goed op jezelf, Joris.' Zijn ogen schitterden toen hij het vertelde.

Nu zat ze daar in haar keuken en wist ze niet wat ze moest doen.

De stilte was luid.

Ze voelde zich leeg.

Ze belde haar vriendin Mara.

'Mara, heb jij het nieuws al gehoord over Joris?' Haar stem trilde een beetje.

Het nieuws leek niet echt.

'Nee, wat is er?' Mara klonk bezorgd.

Sanne vertelde het rustig.

Ze probeerde haar stem stabiel te houden, maar dat lukte niet helemaal.

Ze vertelde over het bericht, over de boot, over alles.

'O nee,' zei Mara zacht.

'Dat is verschrikkelijk.

Arme Joris.

En zijn familie.' Mara's stem klonk verdrietig.

'Ik weet niet wat ik moet doen,' zei Sanne.

'Ik wil iets doen, maar ik weet niet wat.' Ze keek naar haar koude koffie.

Ze wilde huilen, maar het lukte niet.

'Kom naar mij toe,' zei Mara.

'We drinken samen koffie.

We hoeven niets te doen.

We zijn gewoon samen.' Dat klonk rustig.

Sanne pakte haar jas en liep naar buiten.

De regen was gestopt.

De straten waren nat en glanzend.

Ze liep langzaam door de stad.

Ze dacht aan Joris.

Ze zag hem voor zich met zijn rode rugzak.

Hij had altijd gelachen.

Hij had altijd grappige verhalen verteld.

Hij was iemand die een kamer vrolijker maakte als hij binnenkwam.

Ze rook de frisse lucht na de regen.

Ze liep langs de grachten.

Het water was donker.

Bij Mara thuis zaten ze aan tafel.

Ze spraken over Joris.

Over de tijd op de universiteit.

Over de feestjes, de late avonden, de gesprekken over de toekomst.

Mara zette verse koffie.

Joris had altijd gezegd dat hij de wereld wilde zien.

En dat had hij gedaan.

Hij was naar Brazilië gegaan.

Hij had zijn droom gevolgd.

Sanne nam een slok.

De koffie was heet.

Mara schonk nog een kopje in.

Ze lachten om een oude grap.

'Dat is ook iets,' zei Mara.

'Hij heeft gedaan wat hij wilde doen.' Ze keek Sanne aan.

Sanne knikte langzaam.

'Ja,' zei Sanne.

'Maar ik had hem nog zo veel willen zien.' Ze voelde een brok in haar keel.

Ze huilde even, toen stopte ze.

Later die middag schreef Sanne een bericht aan de moeder van Joris.

Ze schreef dat Joris een bijzondere vriend was geweest.

Dat ze veel mooie herinneringen had aan hem.

Dat ze aan de familie dacht.

Ze typte langzaam.

Ze koos haar woorden zorgvuldig.

Ze stuurde het bericht.

Daarna keek ze even uit het raam.

De zon begon een beetje door de wolken te komen.

Het licht viel op de natte straat.

Het licht glinsterde.

Ze dacht: het leven gaat door, ook als dat moeilijk voelt.

Maar sommige mensen laat je nooit los.

Ze voelde een beetje rust.

Die avond at Sanne bij Mara.

Ze kookten samen pasta.

De pasta rook naar tomaten en kruiden.

Ze praatten, ze lachten soms, en soms waren ze even stil.

Dat was goed zo.

Vriendschap betekent ook dat je samen stil kunt zijn.

Ze aten in stilte, maar het was fijn.

Toen Sanne later die avond naar huis liep, dacht ze aan Joris.

De sterren waren zichtbaar.

Ze voelde zich verdrietig, maar ook dankbaar voor de herinneringen.

Ze wist dat ze hem nooit zou vergeten.

Tot de volgende keer.