De telefoon speelt mee

In het buurthuis van Leeds rook het naar koffie en vers geverfde muren.

Ik zette mijn tas naast een rode stoel.

Vanuit de keuken klonk het tikken van lepels tegen kopjes.

Buiten reden bussen voorbij, maar binnen was iedereen bezig met het kleine toneel.

Ik ben Rick, taalleraar uit Den Haag.

Die week logeerde ik bij mijn vriendin Els, die in Leeds Nederlandse les gaf.

Haar cursisten oefenden voor een voorstelling.

Ze had mij gevraagd om te helpen met hun uitspraak.

Een middag toneel leek me leuker dan een middag werkwoorden nakijken.

Owen stond al klaar met een koksmuts op.

Hij speelde een ober die steeds de verkeerde bestelling bracht.

Farah zou een klant spelen die alleen een glas water wilde.

Volgens het verhaal kreeg ze eerst soep, daarna taart en uiteindelijk de rekening van een bruiloft.

Een heel gewone ervaring in sommige restaurants.

Zei Els.

Owen boog diep.

Zijn muts viel op de grond en belandde naast een oude sportschoen.

We lachten.

Zelfs zonder woorden wist hij zijn publiek mee te krijgen. Toen trilde zijn telefoon.

Hij keek op het scherm en vergat zijn volgende zin.

Er is iemand aangehouden bij een militair terrein in Engeland, zei hij.

Er staan vliegtuigen van het Britse leger.

De man heeft de Britse en de Iraanse nationaliteit.

Els vroeg wat er precies was gebeurd.

Dat staat niet duidelijk in dit bericht, alleen dat er een incident was en dat hij is opgepakt.

Farah legde haar tekst op tafel.

Dan weten we dus nog weinig.

Owen knikte, maar bleef naar zijn scherm kijken.

Ik zag zijn duim bewegen.

Het ene bericht werd gevolgd door het andere.

Binnen een minuut had onze ober zijn restaurant verlaten.

Hoewel hij nog steeds naast de houten tafel stond.

Heeft jouw telefoon ook een rol?

Vroeg ik.

Hij speelt de baas.

Zei Owen.

En hij geeft heel vaak aanwijzingen.

We moesten lachen, maar daarna pakte ook Els haar telefoon.

Ze wilde zien of er meer bekend was.

Farah keek mee.

Ik bleef alleen bij het toneel staan met een menukaart waarop drie gerechten verkeerd gespeld waren.

Dat kende ik uit mijn lessen.

Een melding kon een hele groep uit een gesprek halen.

Daarna moest je iedereen weer terugbrengen, alsof je losse sokken uit een wasmachine verzamelde.

Zullen we tien minuten oefenen?

Vroeg ik.

Daarna kunnen jullie opnieuw kijken.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Tien minuten is lang, zei Owen.

Voor iemand die op zijn water wacht, zeker, antwoordde Farah.

Els haalde een blauwe koekjestrommel uit de keuken.

Er zaten geen koekjes meer in.

Alleen wat kruimels.

Ze hield de trommel voor ons omhoog.

Hier kunnen de telefoons in.

Wie tijdens de oefening toch kijkt moet straks alle kopjes afwassen.

Owen stopte zijn telefoon erin.

Een dure parkeerplaats.

Zei hij.

Ook mijn telefoon ging in de trommel.

Dat leek me eerlijk.

Als ik anderen vroeg om niet te kijken, kon ik moeilijk zelf mijn berichten lezen.

We begonnen opnieuw.

Farah bestelde water.

Owen bracht een leeg bord.

Zij keek naar het bord en daarna naar hem.

Is dit water zonder glas?

Vroeg ze.

Nee.

Dit is soep zonder haast.

Die zin stond niet in de tekst.

Ik schreef hem meteen op.

Soms ontstond de beste grap pas.

Wanneer iemand iets verkeerd deed.

Tijdens de volgende scène klonk er een zachte piep uit de trommel.

Owen draaide zijn hoofd.

Zijn lichaam wilde naar de tafel.

Maar zijn voeten bleven staan.

Uw soep vraagt om aandacht.

Uw soep vraagt om aandacht.

Zij vara.

Nu lachte Els zo hard dat ze haar koffie bijna liet vallen.

Yes?

De piep werd een onderdeel van de voorstelling.

Owen pakte de trommel en behandelde hem als een lastige klant.

U bent niet aan de beurt, zei hij tegen het deksel.

En u heeft nog niets besteld.

Nieuwe.

We oefenden de scène drie keer.

Bij de laatste poging sprak Owen rustiger.

Farah keek hem echt aan.

In plaats van naar haar tekst.

Hun gesprek klonk eindelijk als een gesprek.

En niet als twee mensen die tegelijk een lijst voorlazen.

Na afloop maakten we de trommel open.

Owen las het nieuws nog eens.

Er was nauwelijks iets toegevoegd over de aangehouden man.

Ik had gedacht dat ik iets belangrijks zou missen.

Zij hij.

Je hebt wel iets gemist, antwoordde Els.

De eerste keer dat Farah haar grap maakte.

Hij keek naar haar en glimlachte.

Dan wil ik die graag nog een keer horen.

Terwijl ik de kopjes naar de keuken bracht, hoorde ik hen opnieuw beginnen.

Ik voelde me tevreden.

De middag was niet volgens plan verlopen, maar het kleine restaurant leefde eindelijk.

Mijn telefoon bleef in mijn jaszak tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.