De App die Mijn Vader Niet Snapt

Mark is a 28-year-old graphic designer living in Utrecht.

His father Hans, 63, has just gotten his first smartphone and is struggling with a banking app.

What starts as a simple tech support call reveals a deeper gap between father and son.

Hans: Mark?

Met pap.

Heb je even?

Mark: Ja hoor, ik zit achter mijn laptop.

Wat is er?

Hans: Dat nieuwe ding.

Dat scherm blijft maar zwart.

Ik heb hem gisteren opgeladen, dus dat kan het niet zijn.

Mark: Blijft het scherm zwart of wordt het zwart als je hem aanraakt?

Hans: Hoe bedoel je?

Ik raak hem aan en er gebeurt niks.

Mark: Druk je wel op de zijknop?

Die aan de rechterkant?

Hans: Welke zijknop?

Er zitten drie knoppen aan de zijkant.

Mark: Pap, houd je telefoon even vast.

Zie je een knop aan de rechterkant die iets uitsteekt?

Hans: Ja, die zie ik.

Moet ik daar op drukken?

Mark: Ja.

Even ingedrukt houden, niet alleen tikken.

Hans: Oké, ik hou hem ingedrukt... er gebeurt nog steeds niets.

Mark: Hoe lang hou je hem ingedrukt?

Hans: Nou, gewoon, een seconde ofzo.

Mark: Je moet hem langer vasthouden.

Vijf seconden.

Tot je het logo ziet.

Hans: Vijf seconden?

Dat is lang.

Oké... wacht... oh!

Er komt een wit appeltje op het scherm.

Mark: Dat is het Apple-logo.

Hij is aan het opstarten.

Hans: Waarom duurt dat zo lang?

Vroeger ging mijn telefoon gewoon aan als ik hem openschoof.

Mark: Dat was een oude Nokia, pap.

Dit is een smartphone.

Die heeft even tijd nodig.

Hans: Nou, dat vind ik onhandig.

Maar goed, hij doet het weer.

Bedankt.

Mark: Wacht, je belde toch niet alleen voor het aanzetten?

Hans: Nee, eigenlijk... ik wilde iets vragen over die app van de bank.

Mark: Welke app?

De ING-app?

Hans: Ja, die.

Ik moet een betaling doen naar oom Willem, maar ik snap niet hoe dat werkt.

Mark: Heb je de app al geopend?

Hans: Ja, maar dan vragen ze om een pincode.

Welke pincode?

Ik heb er wel een van mijn pinpas, maar die werkt niet.

Mark: Nee, dat is een andere pincode.

Je hebt een aparte code voor de app.

Hans: Maar dat wist ik niet!

Hoe kom ik daaraan?

Mark: Die heb je ooit gekregen toen je de app installeerde.

Of je kunt hem opnieuw instellen.

Hans: Ik heb helemaal niks gekregen.

Ik heb die app gewoon gedownload en toen stond hij erop.

Mark: Oké, dan moet je even naar de bank bellen of langsgaan.

Zij kunnen je helpen.

Hans: Naar de bank gaan?

Voor een pincode?

Dat is toch belachelijk?

Mark: Pap, dat is normaal tegenwoordig.

Alles gaat digitaal.

Hans: Nou, ik vind het niks.

Vroeger ging ik naar het kantoor, dan hielp een mevrouw me en klaar.

Mark: Dat kan nog steeds, maar dan moet je een afspraak maken.

Hans: Een afspraak maken?

Voor een betaling van vijftig euro naar mijn eigen broer?

Mark: Zo werkt het nu eenmaal.

Of je vraagt oom Willem om het geld contant te geven.

Hans: Nee, dat is het punt niet.

Ik wil gewoon kunnen betalen zonder gedoe.

Mark: Ik snap het, pap.

Maar je moet die pincode echt hebben.

Hans: Kun je niet gewoon langskomen en het voor me regelen?

Mark: Ik kan wel langskomen, maar ik kan niet bij jouw bankgegevens.

Dat moet je zelf doen.

Hans: Dus ik moet naar de bank, een afspraak maken met een wildvreemde en uitleggen dat ik mijn pincode niet weet?

Mark: Ja.

Of je belt ze.

Dat is misschien sneller.

Hans: Bellen.

Naar een computerstem die me door menu's leidt.

Geweldig.

Mark: Pap, overdrijf je niet een beetje?

Hans: Ik overdrijf niet!

Ik ben 63 en ik heb het gevoel dat de wereld om me heen verandert zonder dat iemand mij iets uitlegt.

Mark: Oké, oké.

Rustig maar.

Ik kom vanmiddag langs, dan kijken we samen.

Hans: Echt?

Dat zou fijn zijn.

Mark: Ja, maar dan moet je wel eerst die pincode regelen.

Ik kan je helpen met bellen.

Hans: Goed.

Dank je, jongen.

Mark: Geen probleem.

Tot vanmiddag.

Hans: Tot vanmiddag.

En Mark?

Mark: Ja?

Hans: Sorry dat ik zo mopper.

Ik ben gewoon... ik voel me dom als ik dit soort dingen niet snap.

Mark: Je bent niet dom, pap.

Het is gewoon nieuw.

Ik snap ook niet alles meteen.

Hans: Nou, jij bent met computers opgegroeid.

Mark: Ja, maar ik heb ook moeten leren hoe die dingen werken.

Het is geen aangeboren kennis.

Hans: Misschien.

Maar toch.

Ik vind het fijn dat je me helpt.

Mark: Altijd, pap.

Tot straks.

Hans: Tot straks.

Doe de groeten aan Sanne.

Mark: Zal ik doen.

Dag!