De Update die Niemand Wilde

Mark is helping his mother, Ans, set up her new smartphone.

What should be a simple task turns into a battle of wills when an unexpected software update throws everything into chaos.

A story about patience, technology, and the stubbornness of both phones and people.

Mark: Mam, ik heb je nieuwe telefoon uitgepakt.

Je moet eerst even je oude SIM-kaart erin doen.

Ans: O, maar ik heb helemaal geen haast.

Ik vond mijn oude telefoon prima.

Waarom moest ik nou per se een nieuwe?

Mark: Omdat je oude toestel geen updates meer kreeg, mam.

Dat is echt niet veilig.

Geef me die kaart even.

Ans: Hier.

Maar wat bedoel je met updates?

Dat deed ik nooit, hoor.

Nooit ergens op geklikt.

Mark: Precies.

En daarom deed je telefoon het op een gegeven moment niet meer zo goed.

Kijk, nu zet ik hem aan.

Ans: Wat duurt dat lang.

Vroeger ging dat veel sneller.

Mark: Vroeger was alles sneller, mam.

Even geduld.

Hij moet nog opstarten.

Ans: Wat staat daar nou?

"Software-update beschikbaar"?

Wat moet ik daarmee?

Mark: Dat is dus precies wat ik bedoel.

Je moet die update installeren.

Dan is je telefoon weer bij.

Ans: Moet dat?

Nu?

Ik wil gewoon bellen en foto's maken.

Mark: Ja, het moet.

Als je het niet doet, werken sommige apps straks niet meer.

Klik op "Nu installeren".

Ans: Nou, vooruit dan maar.

O, hij zegt dat het een half uur kan duren.

Een half uur!

Mark: Dat is normaal.

Laat hem gewoon aan de oplader liggen.

Ans: Maar ik wilde vanmiddag boodschappen doen.

Straks heb ik geen telefoon als er iets is.

Mark: Je kunt toch wel even zonder?

Neem mijn nummer mee.

Ik ben bereikbaar.

Ans: Dat is niet hetzelfde.

Stel dat er iets gebeurt met je vader.

Mark: Pap zit gewoon op zijn werk.

Er gebeurt niks.

Echt, mam, het is zo klaar.

Ans: Vorige keer duurde zo'n ding drie uur.

En toen deed mijn camera het niet meer.

Mark: Dat was een andere situatie.

Toen was je opslag vol.

Nu is het alleen een beveiligingsupdate.

Ans: Beveiliging?

Tegen wie dan?

Ik ben een vrouw van zeventig, wie wil mij hacken?

Mark: Het gaat niet om jou persoonlijk, mam.

Het gaat om zwakke plekken in het systeem.

Hackers zoeken gewoon naar oude software.

Ans: Nou, ik vind het maar niks.

Vroeger had je gewoon een telefoon en die deed het.

Mark: Vroeger had je ook geen bankzaken op je telefoon.

Kijk, hij is al bezig.

Zie je dat rondje?

Ans: Ja, ja.

Het gaat traag.

Waarom gaat het zo traag?

Mark: Omdat je wifi niet zo sterk is hier.

Staat je router wel goed?

Ans: Waar staat dat ding eigenlijk?

In de gang, geloof ik.

Achter de kapstok.

Mark: Achter de... mam, daar zit hij dus veel te ver weg.

Ga even kijken of er iets voor staat.

Ans: Nou, er staat een paraplubak voor.

En een paar schoenen van je vader.

Mark: Haal die troep er eens weg.

Dan gaat het vast sneller.

Ans: Ik ga niet in de gang lopen rommelen voor een update.

Dat is toch te gek.

Mark: Doe het nou maar even.

Het is voor je eigen gemak.

Ans: Goed, goed.

Ik ben zo terug.

Mark: En kijk of het lampje groen is!

Ans: Ja, ja, ik ben niet achterlijk.

O, wacht.

Er staat hier iets van "update mislukt".

Mark: Wat?

Laat me kijken.

O nee.

Hij is gestopt bij vijfenveertig procent.

Ans: Zie je wel!

Ik zei toch dat het niks werd.

Wat moet ik nu doen?

Mark: Even rustig.

Ik start hem opnieuw op.

Soms helpt dat.

Ans: En als hij het dan weer niet doet?

Dan heb ik een dure nieuwe telefoon die niks doet.

Mark: Dan bellen we de klantenservice.

Maar eerst even proberen.

Houd even vast.

Ans: Ik hou helemaal niks vast.

Jij doet alles.

Ik snap er niks meer van.

Mark: Mam, het komt goed.

Kijk, hij begint weer.

Deze keer laten we hem met rust.

Ans: Met rust?

Dat deed ik net toch?

Ik heb niks gedaan!

Mark: Ik bedoel: niet aanraken, niet op knoppen drukken.

Gewoon laten liggen.

Ans: Nou, dat kan ik wel.

Ik ga koffie zetten.

Wil jij ook?

Mark: Graag.

En mam?

Ans: Ja?

Mark: Sorry dat ik zo kortaf deed.

Ik wil gewoon dat je een telefoon hebt die het goed doet.

Ans: Dat weet ik, jongen.

Ik ben ook niet boos.

Ik ben gewoon... ongeduldig.

Mark: Dat zijn we allebei.

Zet die koffie maar, dan hou ik hem in de gaten.

Ans: Doe ik.

En als hij straks klaar is, laat je me zien hoe hij werkt?

Mark: Natuurlijk.

Stap voor stap.

En dan zet ik meteen je updates voor de toekomst automatisch aan.

Ans: Automatisch?

Nou, dat klinkt gevaarlijk.

Mark: Dat is juist handig.

Dan hoef jij er nooit meer aan te denken.

Ans: Hm.

Ik weet het niet.

Straks doet hij dingen die ik niet wil.

Mark: Hij doet alleen wat jij zegt.

Beloofd.

Koffie?

Ans: Koffie.

En een koekje erbij, want dit wordt nog een lange middag.

Mark: Dat vrees ik ook.

O, wacht.

Hij is al bij zeventig procent.

Zie je wel?

Ans: Ik zie het.

Maar ik zeg niks meer.

Eerst koffie.

Mark: Eerst koffie.