De Lentefiets van Mevrouw Bakker

It's the first warm Saturday of spring in Utrecht.

Sanne helps her neighbour Mevrouw Bakker get her old bike out of the shed.

The bike has been in storage all winter, and not everything is working.

What starts as a quick favour becomes a small adventure.

Sanne: Mevrouw Bakker!

Uw voordeur staat open.

Gaat het goed?

Mevrouw Bakker: Sanne, kom erin, kom erin!

Ik ben in de schuur.

Sanne: Wat bent u aan het doen?

Het is nog vroeg.

Mevrouw Bakker: Ik zoek mijn fiets.

De lente is begonnen!

Sanne: O ja, het is vandaag heerlijk weer.

Eindelijk zon.

Mevrouw Bakker: Precies.

Ik wil naar het park fietsen.

Met de fiets, niet met de bus.

Sanne: Dat begrijp ik.

Mag ik helpen?

Mevrouw Bakker: Graag!

Die fiets staat al vier maanden in de schuur.

Sanne: Vier maanden?

Dan is de band vast zacht.

Mevrouw Bakker: Ja, kijk.

De achterband is helemaal plat.

Sanne: Heeft u een fietspomp?

Mevrouw Bakker: In de keukenla.

Even kijken... ja, hier is hij.

Sanne: Mooi.

Ik pomp hem nog even bij.

En de zadel?

Mevrouw Bakker: De zadel is te laag.

Ik ben niet zo lang.

Sanne: Ik zet hem hoger.

Zo.

Probeer eens.

Mevrouw Bakker: Wacht, ik kan niet opstappen.

De ketting zit vast.

Sanne: O nee.

Laat mij kijken.

Ja, de ketting is van het wiel.

Mevrouw Bakker: Vorig jaar deed hij het nog prima.

Wat vervelend.

Sanne: Geen zorgen.

Ik heb thuis een gereedschapssetje.

Ik ga het even halen.

Mevrouw Bakker: Wat lief.

Ik maak ondertussen koffie.

Sanne: Goed idee.

Tien minuten, dan ben ik terug.

Mevrouw Bakker: Sanne, wacht.

Neem een koekje mee voor onderweg.

Sanne: Haha, oké.

Tot zo!

Mevrouw Bakker: Tot zo, schat.

Sanne: Ik ben terug!

En ik heb ook een sleutel meegenomen.

Mevrouw Bakker: Perfect.

De koffie is klaar.

Eerst drinken?

Sanne: Ja, even zitten.

Mijn handen zijn koud.

Mevrouw Bakker: Het is nog geen echte lente, hè.

Alleen de zon.

Sanne: Klopt.

Maar volgende week wordt het warmer.

Zeiden ze op het nieuws.

Mevrouw Bakker: Mooi.

Dan ga ik elke dag fietsen.

Naar de markt, naar het park.

Sanne: En naar de bibliotheek?

Mevrouw Bakker: Natuurlijk.

Ik lees graag.

Maar eerst moet die fiets het doen.

Sanne: Oké, ik ga naar de ketting kijken.

Even geduld.

Mevrouw Bakker: Ik heb alle geduld van de wereld.

Ik ben al 78.

Sanne: Haha.

Nou, bijna klaar...

Ja!

De ketting zit er weer op.

Mevrouw Bakker: Echt?

Laat me proberen.

O, hij rijdt!

Sanne: Voorzichtig!

De remmen moet ik nog testen.

Mevrouw Bakker: Ting-ting!

De bel werkt ook.

Dat is een goed teken.

Sanne: Ja, de bel is belangrijk.

Nou, de remmen... ze zijn een beetje zacht.

Mevrouw Bakker: Kan ik toch fietsen?

Langzaam?

Sanne: Langzaam wel.

Maar niet te hard.

En niet in de regen.

Mevrouw Bakker: Ik rijd toch nooit hard.

Ik ben een oude dame.

Sanne: U bent geen oude dame.

U bent een dame met een fiets.

Mevrouw Bakker: Wat zeg je dat mooi.

Kom, we gaan naar het park.

Samen.

Sanne: Nu?

Meteen?

Mevrouw Bakker: Waarom niet?

De zon schijnt.

De fiets doet het.

Sanne: En de remmen?

Mevrouw Bakker: Die doen het ook.

Een beetje.

Kom op!

Sanne: Oké, oké.

Maar ik fiets naast u.

En langzaam.

Mevrouw Bakker: Afgesproken.

Wat is het leven toch mooi in de lente.

Sanne: Ja.

Vooral met een goede buurvrouw.

Mevrouw Bakker: Sanne, kijk eens.

De bomen krijgen al kleine blaadjes.

Sanne: Ja!

Over twee weken is alles groen.

Mevrouw Bakker: Dan gaan we picknicken.

In het park.

Met een kleedje en broodjes.

Sanne: Dat lijkt me gezellig.

Maar nu even naar huis?

Ik heb honger.

Mevrouw Bakker: Goed.

En Sanne... bedankt voor alles.

Sanne: Graag gedaan.

Tot morgen?

Mevrouw Bakker: Tot morgen.

Ik bel je.

Ik heb een idee voor volgende week.

Sanne: O ja?

Wat dan?

Mevrouw Bakker: Dat is een verrassing.

Tot morgen!