De Prik en de Pijn

Het was een koude maandag ochtend in november.

De ramen van basischool de zonnebloem waren beslagen.

Binnen rook het naar natte jassen en krijd.

Ries, Juff Ellen stond in de gang en keek naar een briefje op het prickboard.

Er stond vanaf volgens schooljaar gratis grieprik vooral het personeel.

Ze zuchten niet omdat ze tegen prikken was, maar omdat ze wist,

dat dit briefje een gesprek zou starten, dat ze liever wilden vermijden.

Het briefje was wit met blauwe letters en de hoeken krulden een beetje door het vocht.

Juff Ellen trok haar vest strakker om zich heen.

Ze horde het geluid van kinderen die in de verte speelden.

Het was een gewoon geluid, maar vandaag klonk het anders.

Als of er iets op het punt stond te veranderen.

In de lerarenkamer zat meester Jeroen al met een kop koffie.

De geur van versen koffie vermengden zich met de natte jassen die aan de kapstok hingen.

Heb je net gezien?

Vroeg hij.

Gratis prick.

Als of we niet al genoeg prickken krijgen.

Juff Ellen ging zitten.

De stoel krakte onder haar gewicht.

Het is een aanbod geen bevel, zij zei ze.

Maar ja, het zet je wel aan het denken.

Meester Jeroen lacht de kort.

Denken?

Daar hebben we geen tijd voor.

We hebben al te weinig tijd voor het voorbereiden van de lesse.

Hij nam een slok van zijn koffie en zette de mock met een klapp op tafel.

Juff Ellen kek naar de mock.

Er zat een klein bastje in het oor.

Ze had het nooit eerder opgemerkt.

Die middag, tijdens de pauze kwam het gesprek echt op gang.

Juff, maar Loes, die altijd froolijk was, zei.

Ik vind het een goed idee.

Vorig jaar lach ik een week in bed.

Dat wil ik niet nog eens.

Ze huiverde zichtbaar bij de herinnering.

Meester Jeroen schudden zijn hoofd.

Maar, waarom moet de school dit betalen?

Als ik een prik wil, ga ik naar de huisarts.

Juff Ellen kek naar buiten.

De wind blies blaadjes tegen het raam.

De blaadjes waren geel en rood.

En ze plakten even tegen het glas voor dat ze naar beneden vielen.

Misschien, zij ze langzaam, gaat het niet om de prik zelf.

Misschien gaat het om de vraag zorgden we genoeg voor elkaar?

Het bleef even stil in de lerarenkamer.

Alleen het geluid van de verwarming was te horen.

De weken daarna werd er veel gepraat.

Niet alleen in de lerarenkamer, maar ook in de wandelgangen.

Sommige leraren.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

We waren enthousiast.

Anderen vonden het overdreven.

De directrice, mijn vrouw de wit, hoorde alles aan.

Op een vrijdag middag riep ze iedereen bij elkaar.

De lerarenkamer was vol.

Iedereen zat op stoelen of leundetegen de muur.

Ik snap dat jullie vragen hebben, zijn me vrouw de wit.

Daarom mogen jullie zelf beslissen.

Niemand is verplicht, maar als je wilt, kun je volgend jaar een gratis prik krijgen.

Jev Ellen kijk naar de gezichten om haar heen.

Ze zag opluchting, maar ook nog steeds twijfel.

Meester Jeroen stak zijn hand op.

En als ik nees zeg is dat dan een probleem, mijn vrouw de wit glimlachten.

Natuurlijk niet, het is jouw keuze.

Jev Ellen dacht aan de woorden van haar vader.

Hij zei altijd, je moet doen waar je je goed bijvoelt.

Ze voelde een kleine glimlach op haar gezicht komen.

Die avond fietsde jev Ellen naar huis.

De lucht was donker en de straatlandtaarns gluiden zacht.

Ze dacht aan haar vader, die vorig jaar griep had gehad en er lang van was hersteld.

Ze herinnerde zich hoe hij in bed lag, bleek en moe.

De doctor kwam langs en zei dat het beter zou gaan, maar het duurde weken.

Ze dacht aan haar leerlingen die elke dag op haar rekende.

En ze dacht aan de woorden van mijn vrouw de wit.

Het is jouw keuze.

Toen ze thuis haar fiets op slot zetten, wist ze wat ze zou doen.

Ze zou de prik nemen.

Niet omdat het moest, maar omdat ze voorzichtig wilden zijn.

Voor zichzelf en voor de kinderen.

De volgende ochtend hingen een nieuw briefje op het prikbord.

Aanmelden voor de grieprik kan tot 1 december.

Jev Ellen pakte een pen en schreef haar naam op.

Meester Jeroen liep langs en knikte.

Jij dus wel, vroeg hij?

Ja, zij jev Ellen.

En jij, meester Jeroen, halde zijn schouders op.

Ik denk er nog over na.

Jev Ellen lachte.

Dat is ook een keuze.

Toen jev Ellen later die dag in de klas stond, kijk ze naar de kinderen.

Ze waren aan de tekenen.

Sommigen keken op en glimlachten naar haar.

Ze voelde zich rustig.

Ze wist dat ze een goede keuze had gemaakt.

Niet omdat het moest, maar omdat ze goed voor zichzelf en voor andere wilden zorgen.

Ze dacht aan het briefje op het prikbord.

Het was maar een klein briefje, maar het had veel teweeg gebracht.

Soms zijn het de kleine dingen die je aan het denken zetten.

En soms is nadenken precies wat je nodig hebt tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs alsje stotterd tot de volgende keer.