The Struggle with the Bottle Return Machine

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie leraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag heb ik een typisch Nederlands verhaal voor jullie, gebaseerd op een grappige post van internet.

Ga lekker zitten en luister mee.

Bram woont in een klein appartement in het centrum van Groningen.

Hij heeft een groot probleem.

Dat probleem is de enorme berg lege plastic flessen in de hoek van zijn keuken.

Het zijn er wel veertig.

Elke keer als Bram naar de keuken loopt, hoort hij het plastic kraken.

De flessen plakken een beetje, want er zit altijd nog een restje suiker in.

Vandaag is de dag.

Hij moet ze inleveren bij de supermarkt om zijn statiegeld terug te krijgen.

Dat is het geld dat je extra betaalt voor een plastic fles, en dat je terugkrijgt als je hem inlevert.

Bram pakt twee grote tassen en stopt alle flessen erin.

Hij stapt naar buiten in de zachte regen.

De tassen zijn niet zwaar, maar wel onhandig.

Ze botsen steeds tegen zijn benen.

Bij elke stap hoort hij het geluid van leeg plastic.

"Krak, krak," klinkt het.

Mensen op straat kijken even naar hem, maar Bram kijkt strak vooruit.

Na tien minuten lopen komt hij aan bij de supermarkt.

Het is er druk op zaterdagochtend.

Bram loopt direct naar de automaat voor lege flessen.

Gelukkig is er niemand voor hem.

Hij haalt diep adem.

Hij ruikt de typische geur van de flessenautomaat.

Het ruikt naar oud bier, zoete cola en schoonmaakmiddel.

Bram legt de eerste grote fles in het ronde gat van de machine.

De automaat begint te zoemen.

Het apparaat slikt de fles in, draait hem rond en scant de streepjescode.

Geaccepteerd.

Op het scherm verschijnt vijfentwintig cent.

Bram lacht.

Dit gaat goed.

Fles erin, zoem, geaccepteerd.

Het bedrag op het scherm wordt steeds hoger.

Een euro.

Twee euro.

Drie euro.

Maar dan verandert de situatie.

Bram pakt een kleine fles ijsthee uit de tas.

Het plastic is ingedeukt en het etiket is gescheurd.

Hij legt de fles in het gat.

De machine begint te zoemen.

De fles draait en draait.

Dan stopt het zoemen.

De fles komt weer naar buiten.

Op het scherm staat een rode tekst: "Fles niet herkend.

Neem fles uit." Bram zucht.

Dit gebeurt altijd.

Hij pakt de fles, trekt het etiket recht en probeert het opnieuw.

Weer komt de fles terug.

Achter Bram klinkt ineens een geluid.

Hij kijkt over zijn schouder.

Er staat nu een oudere dame achter hem in een nette, beige regenjas.

In haar hand heeft ze precies één lege fles.

Ze kijkt naar Bram.

Ze zegt niets, maar ze tikt ongeduldig met haar voet op de grond.

Bram voelt het zweet op zijn voorhoofd.

Hij wil deze mevrouw niet laten wachten.

Hij besluit om de fles nog één keer te proberen.

Dit keer duwt hij de fles een beetje harder in de machine.

Dat is een grote fout.

De machine maakt een raar krakend geluid en stopt helemaal.

Het scherm wordt rood.

Een luid alarm begint te piepen door de hele winkel.

"Storing," knippert er op het scherm.

"Nou ja zeg," zegt de oudere dame hardop.

"Moet dat nou zo lang duren?

Ik heb maar één flesje!" "Sorry mevrouw," zegt Bram met een rood gezicht.

"Het apparaat is vastgelopen." Na een minuut komt er een medewerker aanlopen.

Het is een jong meisje met een blauw uniform.

Ze heet Emma.

Ze kijkt vermoeid.

Ze zucht diep, pakt een sleutel en opent de grote deur van de automaat.

Ze haalt de kapotte fles van Bram eruit en gooit hem in een prullenbak.

Ze drukt op een groene knop en het alarm stopt.

Dan drukt ze op een andere knop en de machine print een bonnetje.

Emma geeft het bonnetje aan Bram.

"Alstublieft," zegt ze simpel.

Bram kijkt naar het bonnetje.

Er staat vier euro en vijftien cent op.

Hij bedankt Emma en loopt snel de winkel in.

Zijn hart klopt nog steeds in zijn keel.

Om de stress van zich af te schudden, loopt hij naar de bakkerij in de winkel.

Hij koopt een groot, warm frikandelbroodje.

Dat heeft hij wel verdiend.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.