Verdieping: 6 t/m 9 november

Stel je voor. Het is 1983. Je voelt je best wel van hopig over je financiele toekomst.

Ja, neler onzekertijd.

En je zoekt trouwst door... Nou ja, schouder aan schouder te gaan staan met duizenden vreemd

op een of andere eiskoudstadplein.

Gewoon in de veriskou.

En dan fast forward na vandaag. Je bent minst is net zo van hopig over je toekomst, maar

in plaats vanop zo'n volplein stij je eigenlijk helemaal alleen in een krap reintjeshuis.

Helemaal geïsoleerd. Ja.

In je eentje vechten tegen een onzichtbare oververhitten overmacht. Welkom bij deze nieuwe

diepe duik.

Leuk om me weer te zijn. Ja, doel van wat daargens best op bijzonder. We gaan twee schijnbaar,

totaal onvergelijkbare werelden naast elkaar leggen. We gebruiken daarvoor twee waar gebeurde

en ontzend gedeten jeder reddit verhalen. Ja, en die verhalen zitten echt vol met reike details.

Onze missie is om te ontleden hoe doodgewonen mensen, psychologisch controle proberen terug te

pakken, weet je wel wanneer het grote economische systeem compleet tegen ze lijkt te werken.

En nog belangrijker, hoe ziet een persoonlijke overvinding er dan uit in de praktijk? Dat is echt een

wezelijke vraag. Want hoeveel deze twee brontexten decennia uit elkaar liggen, functioneer ze,

daar ja, ze vormen eigenlijk een perfecte spiegel voor onze eigen tijd. Absoluut.

We analyseren vandaag geen droge maakroekonomische teorieën, maar echt rauwe menselijke ervaringen

op mikronievouw. De teksten zijn heel toegankelijk geschreven, gewoon in alle dagsnere lands.

Ja, lees heel makkelijk weg. Zeker, maar vergisje niet, te zitten echt vol met zintuigelijke en

emotionele details die ons heel veel inzicht geven in gedragséconomie. Het gaat er puur om hoe wij,

als individueën, navigeren door systemen die we zelf niet kunnen sturen. En dat is precies de reden waarom

jij als luisteraar hier vandaag iets aan hebt. Want hoe onafhankelijk je ook denk te zijn,

waarin je geheer nou eenmaal allemaal op die druk van buitenaf. Precies, ontkomen er niet aan.

Dus laten we direct in de eerste bron duiken en die meegenismeploot leggen. We rijden af naar maart 1983.

Trug in het tijd. Ja, en de setting is echt bijna teiatraal te noemen. Het is een eiskoude ochtend op

de dam in Amsterdam. De lucht is grouw, grijs, en er snijdt echt een genadeloze wint over die kassij.

Ik voel het bijna als je zegt. Precies. Je ruikt de scherpe koude lucht,

vermenk met de geur van sterke koffie uit de kraampjes daar. Honderd mensen blazen in hun handen om

warm te blijven. Ja, dat fysieke ongemak. En dan de kleuren. Die springen er echt uit. Overal zie je

van die rote met witte spandoeken afsteken tegen die grijze sombre achtergrond. Het contrast in die zin

is zo bewust gekozen door de schrijver. Dat grijzen weer, weer speelt echt de grimmige

economische realiteit van dat moment. Heel symbolisch eigenlijk. Precies, er wel dat velle rote die

urgente actiebereidheid symboliseerd. Het doelweet op die boorden is namelijk buiten gewoon specifiek.

Ze schrijven neet tegen 3,5 procent loonkoorting. Dat is niet zomaar een vage klacht. Nee, dit is geen

abstracte onvreden, dit is een hele tasbare wiskundige ingreep in een bestaanseerkerheid. En hier

introducerde Bron ons aan Willem. Ah ja, Willem. Ja, Willem is een 52-jarige brandwermaan. Hij is inmiddels

25 jaar trouw indienst, maar wat hier crucial is hij draagt vandaag geen uniform. Dat viel meer

direct op. Hij staat er pur als burger, gewoon in een ouderspijke broek. En naast hem staat

Kees, zijn 34-jarige collega. En die twee zijn echt tegenpoden. Eénorm. Waar Willem heel gerezevert is,

Kees behoorlijk explosief, Kees roep letterlijk. Dit picken we niet, we werken ons uit en naat.

Oké, laten we dit eens uitpakken, want dit voelt niet als zomaar een standaardloon onderhandeling.

Zeker niet. Kijk, als je decennia langje leven in de wagens gaat stelt bij branden en ongelukken, dan

voelt zo'n eenzijdig korting als of de overheid, als als je een paar pluur afpakken net nu het

keuid begint te stormen. Ja, dat is een hele trefende analogie. Het voelt als een inbreuk op een ongeschreven

sociale contract. Wat ik me dan afvraag als ik die twee mannen daar zo systaan, Bins Coping-Megenisme is nou

effectief erop zo'n moment. Ja, dat is de groot vraag. Precies, is het een vocale, extraverte woede van

de jongere Kees of de ingehouden een beetje binnenwetende vastbaradenheid van Willem? Wat hier fascinerend dan is,

is dat de bromtex ons eigenlijk dwingt om voorbij die bineren keuze te kijken. Hoe bedoel je dat?

Nou, het innerlijke conflict van Willem leg namelijk precies de psychologische brug bloot, dus dat

abstracte overheidspelheid en het intimen gezindesleven. Ja, natuurlijk. Willem zegt tegen Kees dat geweld en

gescheel helemaal niets oplossen, waar zijn interne motivatie is misschien nog wel veel zwaarder dan de

voede van Kees. Dat flashback moment. Ja, exact. De tekst beschrijft een enorm kwetsbaar moment. Willem

die na een slopende nacht in het thuis komt en zijn vrouws wijigend aan de keukentavond zitten?

Met die staal op papier voor zich. Ja, voor haar liggen de rekeningen. Er worden helemaal geen woorden

gewisseld, maar de blik in haar ogen vertelt hem genoeg. Hij beseft op dat exacte moment dat een

simpel familievakantie voor de kinderen er gewoon niet meer in zit. Dat is echt zo verplitterend

detail. Die keukentavond reduiseert een heel macroeconomisch besluit uit een haag tot puren stressen naar huiskamer.

Het is de ultrime vertaling van beleid naar realiteit. En even voor de helderheid naar Jouto

als luisteraar, we blijven in deze uitgebreid de analyse natuurlijk volstrekt neutral over de eventuele

politieke implicaties van zo'n looncording. Ja, we nemen absoluut geen stelling in. Nee, we zoem

je puur in op wat we in de tekst lezen, die menselijke gedragsmaatige impact. Die 3,5 procent is voor

zo'n leuke druk op zijn schouders. Ja, daar staat hij dan op dat windere geplein. Maar hij staat

er niet lang alleen toch. Zeker niet. De sociologische dynamiek van de meenigte begint echt een werk te doen.

De bron beschrijft hoe dat plein heelen, maal, volstrekt. Ja, een symfonie van stemmen, noemdikken

in mijn aantekeningen. Mooie gezegd. Velfende z'n mannen in fel Oranje-Hesje sluiten zich aan bij de brandweermannen.

En dan is er een van hen een vrouw genaamd vaatje, maar die pakte meegevoen. Oh ja, dat stuk is prachtig.

Haar stem schalt echt over dat plein zroept. Wij houden de stad schoon, wij verdienen respect. En op

dat moment gebeurten iets wezenlux met die meenigte. Ze begint het juichen. Ja, het individualisme verdwijnt gewoon

als sneeuw voor de zon. Het is de geboren van een collectief bewust zijn eigenlijk. En wat de schrijver ook heel

slim doet, is de buitenstanders in het verhaal betrekken. Ja, die zennen met die toeschouwers.

Precies, de stad zo'n ouderen mevrouwen met een hondje te kijken naar dit hele spectakel.

Ze schutter hoofd en mompelt zoiets van vroeger was alles beter, maar ja, die armen mensen.

Heel herkendbaar Nederlandse ook. Ja, het klikt haast als een soort passieve bevestiging van de status quo.

Dat laat zien dat hoe wel de sympathie is, de rest van de maatschappen ons steeds gewoon van of de

zeilijn toekijkt. Die mevrouw is echt de belichtering van de publieke opini op dat moment.

Ze herkend het leden wel, maar ze distancierd zich totaal van de strijd. Maar voor de mensen op dat

plein is die strijd juist onvermijdelijk. Absoluut. En dan klinkt er een vluitje en komt er massa in

beweging. Ze marcheren richting het paleis op de dam. En de tekst focust hier op een briljant, klein,

fysiologisch dit jaar. Zijn hanschoenen. Precies, Wilhelm heeft zijn hanschoenen thuis laten liggen, zijn hannen zijn

echt eiskoud. Maar die wel de groep zich verdicht beschrijft de bron hoe hij de fysieke warmte van die massa

in zich ope neemt. Hoe dat prachtig opgezreven. Ja, de gezamenlijke leuze rezoneren door de straten,

werk, werk, werk. Het ritme van een voetstappen is ingoniseerd. Dit is echt wat sociologen collectieve

effervescentie noemen. Dat klinkt als een dure term. Wat betekent dat precies. Het is het gevoel dat je onderdeel

wordt van een groter krachtiger organisme. Je bent even geen individue meer. Totdat de realiteit zich

weer keihard aan dienvian camera lens. Dat echt het kant op punt van dit verhaal. Ja, die ontmoet ik met

de pers. Ze stuiten op een muur van journalisten. Willem, eigenlijk de rustige man die helemaal geen

aandacht zorgt, wordt door de groep zo naar voren geduurd, vlak voor een draaiende tv-camera. En hij bevries

bijna. Ja, de verslag heeft stekend met microfoon onder de neus en vracht om de plannen van de regering te

duiden. Willem slikt, je leest dat een stemtrult van in die gesprekt, maar zijn boodschappers glas helder.

Wat zei je ook weer precies? Hij zegt, dit is niet uit te leggen aan mijn kinderen. Wij werken dag en

nacht, bij brandt en overstromingen. En nu moeten we inleveren. En kees staat er achter. Ja, keesleg op dat exacte

moment zwijgend een hand op Willem schouder. Kijk, hier wordt het pas echt interessant. Vertel. Want als ik dit zo

analyser, begint me sterk af te vragen of dit specifieke protest op dit moment, voor deze mannen eigenlijk

nog wel over die drie en een half procent gaat. Oh, dat is een hele goede invalshoek. Vechten ze hier nog

voor dat geld, of is dit funnementel een strijd om waardigheid geworden? Als we dit in het grotere plaatje plaatsen,

dan snijdt die vraag echt de kern van het verhaal aan. Waardigheid is hier de eigenelijke

valutag geworden, zeg maar. Bezies. Laat we kijken naar de resoluutie van deze tekst. Het is het

einde van de dag, de meenigte is verdwenen, de dam is heel maar leeg op wat door de wind voortgeblasen

plastic-pekertjes na. Een beetje een desolatbeeld. Ja, en Willem zit in de tram op weg naar huis. We weten

historisch gezien dat dit protest het beleid verschijnlijk geen millimeter heeft veranderd. Die longkorting kwam er

gewoon. Exact, maar de tekst benadrukt Willem's interne staat op dat moment. Hij is visiek totaal

uitgeput, maar hij voelt een enorme diepetrotz. Hij was vandaag even geen instrument van de staat,

geen pion in een inform. Nee, hij was echt zichzelf. Houd absoluut de autonomie ervaren als burger,

die opwam voor zijn rechten. Maar en ik moet je daar toch even op uitdagen, is dat gevoel van trots dan

geen vaste troost, een soort psychologisch doekje voor het bloeden. Hoe bedoel je dat precies?

Nou ja, aan het eind van de rit was hij nog steeds drie en een half procent van zijn salaris kwijt. En

moest hij zijn vrouw als nog vertellen dat die vakantie voor de kinderen niet doorging. Ja, dat is een hele

begrijpelijke misschien iets cienische reflex, maar de gedragswetenschap kijkt daar toch echt anders naar.

Overto? Wat Willem hier ervaard is agency, het gevoel van de handelingstvormogen. In een situatie van

volstrekte economische machteloosheid biedt dat collectief hem echt een meegenisme om die verlamende

stress de externaliseren. Dus die actie zelf was het doel? Ja, de hand van K-Soupse Schouder, het

uitspreken van zijn frustratie op nationale televisie, dat proces van opgaan in de groep was helend op zich zelf.

Het repereerde echt zijn gevoel van eigenwaarden helemaal onafhankelijk van het uiteindelijke

financiële resultaat. Hij was simpelweg niet passief onder de voetgelopen. Dat inzicht vormt vind ik een

fascinerende brug naar onze eigen tijd. Ja, absoluut. Want in 1983 lacht dat gevoel van controle en die

psychologische heling dus verscholen in het collectief. Schouder aan Schouder op een plein.

Samen tegen het systeem. Precies, maar als we kijken naar de stressoren van nu, dan zien we dat mensen tegenwoordig

vaak volledig geïsoleerd vechten tegen economische orkanen. Het speelveld is compleet veranderd.

Ja, de massa is weg, je staat er alleen voor. En nergens is dat zo pijnlijk zichtbaar als in de huidige ronduit

biezerhuismarkt. Zeker weten. De arena is echt radikal gekompen. We gaan van een openbaar stadsplein met

duizenden demonstranten en naar de klauwstrofobia van een individuele huizenbezichting. Dat heel beklemmend. En

dat brengt ons bij de tweede bron die ons de belevings wereld van de huidige generatie interact. De

koude schreeuwen de dam achter ons. Dus ga je weer van dit tweede verhaal opent op een straalende zonde

gezaterengochtend. Een totaal ander beeld. Echt waar. We zien een klein reikjeshuis aan de rond van de

stad. Het is een opvallende rode voordeur. In de voortuin staat een grillige oude appelbom en de luchtruik naar

versgemaart gras en bloezen. Bijna een filmdekor. Het is volstrekt idyllisch. En hier ontmoeten we Petra

en haar partner Peter. Maar veries je niet achter deze perfecte zaterengochtend gaat echt een

brute uitputting slag schouen. De tekst neemt ons heel diep mee in hun maanden lange leidensweg. Dit is

absoluut geen romantie z'n huisjejacht. En je er een nacht mee? Ja, dit is echt een psychologische loopgave orlog.

Ze beschrijven dagen waarop ze zoms drie woning op een dag moesten bezichtigen. Ze stonden in huis met

compleetsgeven muren, kookens die stonken naar optrekend vocht. En dan toch nog de hoofdprijdsmetalen.

Precies en elke keer geven ze miss om dat de financiële spelregels gewoon wekelijks leken te veranderen.

De markt had hen echt volledig gedemoraliseerd. En precies in dat vraakum van Van Hope,

bij dit specifieke huis met die prachtige rode deur, neemt Peter en Peter een besluit dat

verstrekt irasioneel lijkt in de context van die huidige marktgekte. Een hele onverwachte wending? Ja,

ze lopen naar buiten. Peter kijkt Peter aan en vraagt, zullen we doen waarop Peter dus

resoluut antwoord, ja, we bieden de vraagprijs. Omgeloverlijk als je het zo leest.

Als ik zo iets lees, het voelt gewoon, als of je meedoet aan een potje poker weet je wel,

iedereen aan tafel is bluff op bluff aan het stapelen. Ja, de inzet blijf maar stijgen.

Precies. En Peter a ligt dan simpelweg haar kaart open en wijgen het nog een cent extra in de pot te gooien.

Het is echt een wijgering om deel te nemen aan wat eigenlijk een escalatieve veilingen is geworden,

bij kopers gewoon keihard tegen elkaar uitgespeeld worden. Jouw pokeranerig is heel akurat,

want er gaat hierover pure spelltheorie. Ja. En de reactie van de maakelaar in het tekst bewijsd ook

hoe diep gewoorteld het spel inmiddels is. Oh ja, die man met de baart.

Precies. Deze maakelaar, hij wordt beschreven als een vriendelijke man met een geze baart,

regeert helemaal niet zakelijk, maar oprecht verbijsterd. Hij wist niet wat die hoorde.

Hij waarschuwt ze letterlijk, weet u het zeker? De markt is gek, mensen bieden vaak 10.000 euro's over.

Precies uit dat de maakelaar dat zegt? Ja, dit werpt een belangrijke vraag op over

zogenaamde normatieve verschuivingen. Wat bedoel je dat precies mee?

Vaneerde professional, dus de gene die dat werkelijk baat heeft bij een hoge prijs,

de koper gaat waarschuwen dat ze zich niet conformeren aan de algemene paniek,

dan weet je dat de hysterie de nieuwe standaard is geworden. De wereld op zijn kop.

Exact. Rational handelen, namelijk betalen wat een huisvolgens het prijskaartje gewoon waard is,

worden eens gezien als levensgevaarlijk in het systeem. Maar Petra, die knippert niet met hoog,

ze antwoordt een maakelaar eiskoud, wij niet, we hebben dit budget en niet meer.

Dat getuigt van zoveel ruggegaat? Ja, ze stelt echt een harde, ondroordringbare grens.

En het absurde is, de volgende ontgatetille van de verkopen gunt het ze.

Exact voor de vraagprijs. Onwonder.

Petra springt letterlijk een gat in de lucht in de oude huurkoken.

Het voelt als puurermaggie, maar alsnel volgt de onvermijlijke burokraties een aaslep.

Ja, papierwerk. En de tekst beschrijft ook heel mooi de sinduigelijke ervaring van het lege huis

naar de inspectie. De geur van oude verf op de koopzijnen, het lichte kraken van de houten vloer,

het geluid van de fietsbel op straat en lachende kinderen in de verte, het aardend een en al rust.

Tot de buitenwereld zich weer ongevragen naar binnen drinkt.

Precies. Kijk, het individu kan wel een grenstrekken, maar de maatschappij accepteert dat niet zomaar.

De tekst illustreert het echt priljant met een etendje.

Oh ja, de zennen met vriendin Annakken.

En hele pijnlijke confrontatie met de norm.

Ze zitten gezellig aan de wijn en Annakken vraagt vol verwachtingen hoe dat hele biedingsproces nou is

verlopen. Petra, vol van die beschrijden trots, deelte dat ze dus niet hebben overboden.

En dan die reactie?

Ja, die reactie van Annakken is zo tekenend.

Ze spert haar ogen wagenwijd open en roept echt zomaar, zonder overbieden, dat ze echt nieuwswaardig tegenwoordig.

En je voelt dus weer gewoon ontslaan aan tafel.

Precies, er valt echt een hele ongemakkelijke lach aan tafel.

En Peter probeerde spanning dan te breken door, lekker nuchten te zeggen, soms heb je gewoon geluk.

Dat typisch Holland zo'n merking hanker.

Dus wat betekent dit allemaal?

Ik vraag me niet oprecht af, is dit succesverhaal nou laudtrinkvestie van puurgeluk?

Al is ze stond toevallig te maken met een heel naïve of een extreem altruistische verkopen?

Dat zou je kunnen denken.

Of is dit huis de lettelijke belooning voor het feit dat Peter en Peter eigenlijk een muuroptrokken tegen die maatschappelijke waanzin?

Ik denk persoonlijk dat je het niet zomaar tot een van die twee keer te reduceren.

Het is juist de interactie er tussen die telt.

Hoe zie je dat terug in de tekst aan?

Nou, de bront tekst de ondersteund dit door heel diep in de psychen van Peter gaat te duiken tijdens het moment van het sleutel over de racht.

Ze staat eindelijk voor die rode deur als de officiële eigenaar.

Hé, normaal moment.

Ja, de grijze maaklaar, felicitiert haar, ze staan naar binnen, en ze snuift de geur van haar nieuwe begin op.

Ze is evoorisch uiteraard, maar de tekst ligt ook een hele onverwachtig kochnitieve de sonancien bloot.

Ze voelt zich verwart, ze ervaart een soort van ongelofd.

Ze kan het succes niet helemaal reimen met de kontext, proeie dat.

Precies dat haar gedachte het walen af naar haar lotgenoten.

Ze denkt aan die einde loze strong verhalen van mensen die wel meegaan in die waanzin.

Die soms wel 20 keer blindt 10.000 euro's overbieden en keren op keren weer worden afgewezen.

Eigenlijk voor oordeel tot de wachtkamer van het leven.

Dat is best een donkere gedachte op het moment dat je je droomhuis binnenstapt.

Wat betre op dat moment in de gang van haar nieuwe huis ervaart is een klassieke vormen van overlevingsschuld gevoel,

of terwijl survivalgild.

De tekst die teert letterlijk haar interne monoloog.

Wat zeg ze tegen zichzelf?

Ze denkt het voelde uneerlijk maar ook bijzonder.

Ze woordselt echt met het feit dat haar persoonlijke geluk eigenlijk de fallende systematiek vooral die andere enorm onderstreept.

Ja, zoveel als zij wind door niet te spelen, waar worden de andere die de regels welbra volgen, dan zou het hard gestraft.

Versies die paradox.

En hoe breekt ze uit die verstikkeende gedachte lopen dan?

Want als je de ellende van de hele woningmarkt op je schouders neemt, dan kun je toch nooit van dat huis genieten.

Nou, de tekst sluit af met een werkelijk prachtig taktielmoment.

In de tuin, toch?

Ja, betere lopen naar de achtertuin.

Ze voelt echt de fysieke behoefte om zichzelf te verankeren in de realiteit.

Ze lopen naar die oude appelboon, stek daar hand uit en vrijft over de ruwen weer bastergebast.

Met voel bijna als een filmische ontknoping.

Het is een hele klassieke psychologische grounding-teknik.

Door zich puur te focussen op de fysieke sensatie van die bonstam onder haar vingers.

Het trekse zichzelf echt met geweld uit dat abstracte doemdenk over de makroekonomie.

Ze brengt zichzelf terug naar het nu.

Exakt.

Ze plaat zichzelf in het concrete individuele heden.

Ze accepteert op dat moment dat zij de social-economische uitholing van de huizenmarkt niet in haar eentje kan oplossen.

Slaat het los.

Ja, ze baak een taar wereldafdeltigente van haar eigen tuin.

Ze staat zichzelf toe om het grotisch systeem even te vergeten en simpelweg te zijn.

Wow, dat raakt bij mij echt een snar.

Als we al deze draden nu weven tot een geheel voor jou, het luisteren.

Ja, laten we de balans opmaken.

We hebben vandaag twee hele intieme portretten geanalyseerd van mensen die in de mangel zitten van grotere, overweldigende economische krachten.

En we hebben eigenlijk twee fundamentel verschillende overlevingstratie gezien.

Tot taal verschillend.

Aan de ene kant in de wereld van 1983, waarin Willem zijn persoonlijke waardigheid, zijn stem en letterlijk zijn fysieke warmte hervond, door juist op te gaan in een boze meenigte.

Zijn heelings dat in de expansie in het collectief delen van het onrecht?

Pris is.

En aan de andere kant zagen we Petra in het heden.

Zij ervond haar rust en haar thuis juist door zich gradical af te sluiten voor de historie van de massa.

Haar heelings dat in crimp in het stogezijnst bewaken van haar eigen kleine pyrimeter.

Het is echt een hele krachtgerinnering aan het feit dat er simpelweg geen universal skrip bestaat voor het omgaan met systeemvalen.

Nee, het is maatwerk.

Wat deze uitgebreide analyse ons echt leert, is dat agensie, dus die controle over je eigen lot talloze vormaar neemt.

Of je nu net als Willem de straat op gaat om je onvrede zichtbaar en hoorbaar te maken als onderdeel van een veel groter geheel.

Of dat je net als Petra in alle stilte een streep in het zand trekt en gewoon weigert het spel mee te spelen.

Bij beide benaderingen schuilt enorme moed en bij beide benaderingen bieden ze een mechanisme om te voorkomen dat je wordt overweldigd door krachten die vele malen groter zijn dan jij zelf.

En daarmee komen we al weer aan het einde van onze rit.

Maar we laten je niet gaan zonder een laatste, prikkelende gedachte om verder over na te denken.

Een mooie afsluiter.

We hebben gezien hoe Willem in de jaren 80 steunde op de fysieke kracht van het collectief op een stadplein.

Petra's overwinning, anno nu, was een puur individueel wonder.

Gerealiseerd achter een gesloten, rode voordeur en zelfs nog overschaduwd door een vleugje schuldgevoel.

En heel eenzaam succes eigenlijk.

Dat breng me bij het volgende.

Een twinkeling tot een bijna ongemakkelijke vraag.

Verliezen we in onze huidige, geatomiseerde samenleving niet langzaam de werkelijke macht om grote systemen te veranderen.

Precies omdat we allemaal stiekem alleen nog maar hopen op ons eigen, geïsoleerde geluksstrevertje.

Dat is een hele diepe gedachte.

Denk daar maar zo over na.

Ons rest het bedanken dat je weer de tijd nam om vandaag samen met ons diep in te gaan.

Blijf kritisch, blijf om je heen kijken.

En spreek je je heel graag tot de volgende keer.

Tot de volgende keer.