113 De vraag stellen

Ik hoor een stem van een vrouw.

Heb je wel eens gedacht aan zelf doding?

Vraagd ze?

Ik schrik.

Ik heb dat wel eens gedacht, maar nu niet meer.

Ik ben beter nu.

Ik ben blij, maar de vraag maakt me verdrietig.

Ik denk aan vroeger.

Aan de slechte tijd, ik wil dat niet.

Ik wil naar de toekomst kijken.

Niet naar het verleden.

Ik hou van de radio.

Maar deze vraag, ik hou er niet van.

Het is een goede vraag, het is belangrijk, maar het maakt me verdrietig, het herinner het me aan de slechte tijd.

Ik vraag aan jullie.

Vinden jullie dat ook?

Vinden jullie de vraag ook moeilijk?

Ook als je beter bent?

Ik ben benieuwd, ik wil het weten, ik ben op het werk, ik luister naar de radio.

De vrouw vraagt weer, heb je wel eens gedacht aan zelf doding?

Ik zucht.

Ik denk aan vroeger.

Ik wil dat niet.

Ik wil naar de toekomst kijken.

De toekomst is mooi.

Ik ben blij.

Maar de vraag, de vraag is moeilijk.

Het herinner het me aan de slechte tijd.

Ik wil dat niet.

Ik wil blij zijn.

Ik wil lachen.

Niet huilen.

Ik zet de radio uit.

Ik kijk naar buiten.

Het is mooi weer.

Ik zie de zon.

Ik denk aan de toekomst.

De toekomst is mooi.

Ik ben blij.

Maar de vraag, de vraag is moeilijk.

Ik vraag aan jullie.

Vinden jullie dat ook?

Vinden jullie de vraag ook moeilijk?

Ook als je beter bent?

Ik ben benieuwd.

Ik wil het weten.

Ik denk aan de toekomst.

Ik ben blij.

Maar de vraag, de vraag is moeilijk.

Het herinner het me aan de slechte tijd.

Ik wil dat niet.

Ik wil blij zijn.

Ik wil lachen.

Niet huilen.