De Regen en de Vergeten Paraplu

Het was een grijze, regenachtige ochtend in Den Haag.

De lucht was donker en de druppels vielen onophoudelijk op de straten.

Het geluid van de regen was overal: een zacht getik op de daken en een plons in de plassen.

Mijn naam is Joost, en ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan.

Ik keek naar buiten, zag de plassen groeien op de stoep, en dacht: 'Vandaag wordt een natte dag.' Ik had mijn paraplu nodig, maar ik kon hem niet vinden.

Ik zocht overal: in de gang, onder de kapstok, zelfs in de keuken.

Niets.

Mijn paraplu was weg.

Het was een oude, zwarte paraplu, niet bijzonder, maar hij deed zijn werk.

Ik zuchtte en besloot om gewoon te gaan, met mijn jas en een hoop hoop.

De regen was niet extreem, dacht ik, dus ik zou wel overleven.

Ik trok mijn jas aan, een dikke blauwe, en liep naar de deur.

De wind blies de regen in mijn gezicht toen ik naar buiten stapte.

Het was koud en nat, en ik voelde de druppels op mijn hoofd en schouders.

De geur van natte aarde en asfalt vulde mijn neus.

Ik liep snel naar de tramhalte, met mijn handen in mijn zakken.

Ik was al een beetje geïrriteerd.

Het was niet de eerste keer dat ik mijn paraplu verloor.

Ik had er al drie gehad dit jaar.

Mijn moeder zei altijd: 'Joost, je moet beter opletten.' Maar ik was gewoon vergeetachtig.

Ik herinnerde me dat ik gisteren in een café was geweest, met vrienden.

Het was druk en gezellig.

We hadden gelachen en gedronken, en ik had mijn paraplu naast me gezet.

Misschien had ik hem daar laten staan.

Ja, dat moest het zijn.

De tram kwam eraan, met een luid geratel.

Ik stapte in de tram, nat en een beetje chagrijnig.

De tram was vol, en ik vond een plekje bij het raam.

De druppels liepen langs het glas, en ik staarde naar buiten.

De stad zag er wazig uit door de regen.

Plotseling zag ik iets.

Iets bekends.

Er was een man op het perron, met een paraplu.

Een oude, zwarte paraplu.

Het leek precies op mijn paraplu.

Ik keek beter.

De man had een rode das om, en hij liep snel.

De paraplu was open, en hij zag er tevreden uit.

Ik dacht: 'Is dat mijn paraplu?' Het kon niet, dacht ik.

Maar de paraplu had een klein scheurtje in de stof, vlak bij de steel.

Mijn paraplu had dat ook.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik stond op en liep naar de deur van de tram, maar de tram reed al weg.

Ik kon niet uitstappen.

Ik keek door het raam, en de man verdween in de regen.

Ik was boos en verward.

Hoe had hij mijn paraplu gekregen?

Had ik hem laten liggen?

Ja, ik herinnerde me nu dat ik hem in het café had laten staan.

En die man had hem gewoon meegenomen.

Het was niet gestolen, maar het voelde wel zo.

Ik zuchtte diep.

De tram stopte bij mijn halte, en ik stapte uit.

De regen was nog steeds hard, en ik werd nat.

De druppels tikten op mijn hoofd en maakten mijn haar plakkerig.

Ik liep naar mijn werk, met een slecht humeur.

Binnen droogde ik me af, en mijn collega's zagen me.

'Joost, je bent doorweekt!' zei Marieke.

'Ja, ik ben mijn paraplu weer kwijt,' zei ik.

Ze lachte.

'Je bent hopeloos.' Die middag, na het werk, ging ik terug naar het café.

De lucht was lichter geworden, maar de straten waren nog nat.

Ik hoopte dat de man de paraplu had teruggebracht, of dat hij er nog was.

Maar het café was leeg, op een paar klanten na.

Ik vroeg aan de barman of iemand een paraplu had gevonden.

'Ja,' zei hij.

'Een zwarte, met een scheurtje.

Een man bracht hem vanochtend terug.

Hij zei dat hij hem per ongeluk had meegenomen.' Ik was opgelucht en verbaasd.

De man had hem teruggebracht.

De barman gaf me de paraplu.

'Hier, je geluksdag.' Ik glimlachte.

Het was niet mijn geluksdag, maar het was oké.

Ik liep naar buiten, met mijn paraplu in mijn hand.

De regen was gestopt, en de zon begon door de wolken te breken.

De straten glinsterden in het licht.

Ik voelde me warm en tevreden.

Soms zijn mensen aardig, dacht ik.

En soms vergeet ik gewoon mijn paraplu.

Ik dacht aan de man met de rode das.

Hij had het goed gedaan.

Misschien was ik te snel boos geweest.

De volgende keer zou ik beter opletten, maar ook niet te snel oordelen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.