Ik, wanneer ik in de rij sta

RICK: Pfoe, wat een rij, zeg.

We staan hier nu toch al een kwartier?

TOM: Minstens.

Ik had in deze tijd een heel nieuw festivalterrein kunnen bouwen.

JULIA: Optimist.

Tegen de tijd dat wij aan de beurt zijn, is het festival alweer voorbij.

RICK: Het is wel een goede plek voor wat antropologisch onderzoek, dat dan weer wel.

TOM: Jij en je onderzoek.

Zie je nog iets interessants, professor?

RICK: Zeker.

Ik moest ineens denken aan een meme die ik laatst zag.

'Ik, wanneer ik een wolf zie'.

JULIA: Haha, 'Ik_ihe'?

Die subreddit is echt een goudmijn.

TOM: Een wolf?

Waar heb je het nu weer over?

Zie je die hier tussen het publiek?

RICK: Nee, natuurlijk niet.

Maar de absurditeit ervan.

Wat zou je überhaupt doen?

JULIA: Nou, die meme is juist grappig omdat niemand weet wat hij zou moeten doen.

TOM: Ik zou hem een biertje aanbieden.

Misschien heeft hij ook wel dorst.

RICK: Precies die nuchterheid.

Dat is toch typisch Nederlands?

Een potentieel gevaar wordt meteen gebagatelliseerd.

JULIA: Er wordt sowieso lacherig over gedaan, terwijl de wolf wel degelijk terug is.

TOM: Ja, op de Veluwe misschien.

Niet op Lowlands.

Tenzij hij op de gastenlijst staat.

RICK: Ik vraag me af hoe die discussie zou zijn verlopen zonder sociale media.

JULIA: Dan was het waarschijnlijk een klein berichtje in de krant geweest, denk ik.

TOM: En nu wordt elke waarneming eindeloos uitvergroot.

Iedereen heeft er een mening over.

RICK: Precies.

Naarmate het vaker in het nieuws komt, wordt de toon ook feller.

JULIA: Zeker.

Voor- en tegenstanders staan lijnrecht tegenover elkaar.

RICK: Het is een boeiend sociologisch fenomeen, temeer daar het dier zelf er niets van meekrijgt.

TOM: Die wolf zit gewoon lekker een schaap te eten, zich van geen kwaad bewust.

JULIA: Arm schaap.

Maar de wolf moet toch ook eten?

RICK: Dat is de kern van de discussie.

Beschermde diersoort versus landbouwbelang.

TOM: Ik snap boeren wel, hoor.

Je zal je vee maar aangevallen zien worden.

JULIA: Desalniettemin is het ook een teken dat de natuur zich herstelt, toch?

RICK: Absoluut.

Het is complexe materie.

En dan maken wij er hier grapjes over.

TOM: Humor is de beste manier om met complexe materie om te gaan.

Dat zou jij als leraar moeten weten.

RICK: Je hebt een punt.

Ironie is een krachtig middel, mits het goed wordt ingezet.

JULIA: En wat is de juiste inzet?

Een meme over een wolf op een festival?

RICK: Haha, misschien wel.

Het maakt het onderwerp in ieder geval bespreekbaar.

TOM: Bespreekbaar?

Ik heb nu vooral honger.

Honger als een wolf, zou je kunnen zeggen.

JULIA: Oh nee, hij begint met woordspelingen.

Dat is een teken dat hij echt honger heeft.

RICK: Dan moeten we zo maar even een hapje eten.

Als we ooit hier wegkomen.

TOM: Ik zou het wel weten als ik een wolf was.

Dan zou ik gewoon voordringen.

JULIA: Niemand zou je durven tegenhouden.

Dat is een ding dat zeker is.

RICK: Zouden mensen dan ook een meme maken?

'Ik, wanneer een wolf voordringt in de rij voor de bar'?

TOM: Die zou ongetwijfeld viral gaan.

Ik zie de koppen al voor me.

JULIA: 'Festivalganger geterroriseerd door ongeduldige wolf'.

Klinkt als een artikel van De Speld.

RICK: Het is fascinerend hoe een simpel 'wat als' scenario zo kan ontsporen.

TOM: Zoals dit gesprek.

We gingen van een wachtrij naar een sociologische analyse van wolvenmemes.

JULIA: Dat is toch het leukste aan met vrienden praten?

Je weet nooit waar je uitkomt.

RICK: Inderdaad.

Kijk, de rij begint eindelijk een beetje te bewegen.

Er is hoop.

TOM: Ik bestel er meteen twee, dan hoeven we straks niet weer in deze ellende te staan.

JULIA: Goed plan.

Ik neem aan dat ik er ook een van jou krijg?

TOM: Vooruit.

Mits je stopt met praten over wolven.

Ik word er nerveus van.

RICK: Deal.

Dan praten we nu over... lama's?

Die zijn ook weer in opkomst.

JULIA: Oh, begin niet over lama's.

Daar is mijn buurvrouw een heel gedoe mee begonnen.

TOM: Zie je wel?

Elk dier zorgt voor problemen.

Geef mij maar gewoon een goudvis.

RICK: Een goudvis zou hier tenminste niet voordringen.

Dat is een voordeel.

JULIA: Kijk, we zijn bijna aan de beurt!

Wat een opluchting, zeg.

TOM: Eindelijk.

Ik dacht even dat we hier zouden moeten overnachten.

RICK: Zo zie je maar.

Geduld is een schone zaak, zelfs als een denkbeeldige wolf je op de hielen zit.