De Hondenoppas met de Gebruiksaanwijzing

Sanne drops off her energetic Labradoodle, Bumper, at her friend Jeroen's apartment for a weekend getaway.

While Jeroen expects a relaxing weekend with a dog, Sanne has brought a rather extensive manual that makes him question what he signed up for.

Sanne: Hi Jeroen!

Super bedankt dat je op Bumper wilt passen dit weekend.

Jeroen: Geen probleem joh!

Kom binnen.

Hey Bumper, kom eens hier jongen!

Sanne: Let op, hij is een beetje hyper vandaag.

Ik heb z'n spullen meegenomen.

Jeroen: Zo, dat is een flinke tas voor twee nachtjes.

Wat zit daar allemaal in?

Sanne: Nou ja, gewoon de basisdingen.

Z'n voer, z'n favoriete kluifjes, drie speeltjes... oh, en z'n dekentje.

Jeroen: Drie speeltjes?

Eén bal is toch genoeg?

Sanne: Nee, het rode balletje is voor binnen, het flostouw voor als hij gefrustreerd is, en de piepkip is voor z'n middagdutje.

Jeroen: Z'n middagdutje?

Sanne, het is een hond, geen peuter.

Sanne: Lach er maar om, maar zonder die kip gaat hij janken.

En de buren in dit appartementencomplex zullen dat niet waarderen.

Jeroen: Oké, oké, piepkip voor het slapen.

Komt goed.

Wat is die dikke map daar?

Sanne: Oh, dat is de gebruiksaanwijzing.

Jeroen: Een gebruiksaanwijzing?

Voor een Labradoodle?

Je maakt een grapje, toch?

Sanne: Helemaal niet!

Ik heb even opgeschreven wat z'n schema is.

Om zeven uur 's ochtends moet hij uit.

Jeroen: Zeven uur?

In het weekend?

Ik dacht meer aan een uurtje of half tien.

Sanne: Als je tot half tien wacht, heb je een plasje op je mooie laminaatvloer.

Jouw keuze.

Jeroen: Zeven uur it is.

En daarna?

Sanne: Dan krijgt hij z'n brokjes.

Precies 120 gram.

Niet meer, anders krijgt hij last van z'n darmen.

Ik heb een maatbekertje in de tas gedaan.

Jeroen: Je hebt echt aan alles gedacht, hè?

Sanne: Ik wil gewoon dat het goed gaat!

Hij is nog nooit een heel weekend bij iemand anders geweest.

Ik vind het best spannend.

Jeroen: Maak je geen zorgen.

Bumper en ik gaan het hartstikke gezellig hebben.

Lekker wandelen in het park, beetje Netflixen op de bank...

Sanne: Ho, wacht even.

Hij mag absoluut niet op de bank.

Jeroen: Waarom niet?

Ik vind dat juist gezellig, zo'n beestje naast je.

Sanne: Omdat hij dan denkt dat hij de baas is.

En hij haart momenteel ook best wel uit.

Jeroen: Maar Labradoodles verharen toch niet?

Dat is toch de hele reden dat je hem hebt gekocht?

Sanne: Normaal niet, nee.

Maar hij heeft een beetje stress de laatste tijd, dus hij verliest wat plukjes.

Jeroen: Stress?

Waar heeft een hond van twee jaar oud stress van?

De stijgende huizenprijzen?

Sanne: Heel grappig, Jeroen.

Hij is gewoon heel gevoelig voor veranderingen.

Oh, en over gevoelig gesproken... pas op voor andere reutjes.

Jeroen: Valt hij uit naar andere honden?

Dat had je niet verteld.

Sanne: Nee hoor, hij valt niet uit.

Hij wil gewoon heel graag spelen, maar hij is een beetje lomp.

Oh, en hij is doodsbang voor bakfietsen.

Jeroen: Bakfietsen?

We zitten hier in Amsterdam-Zuid, Sanne.

Er zijn hier meer bakfietsen dan auto's!

Sanne: Ik weet het, daarom moet je hem heel kort houden bij het oversteken.

Gisteren trok hij me nog bijna de straat op.

Jeroen: (zucht) Oké, even samenvatten: geen bank, 120 gram voer, piepkip voor het dutje, en dekking zoeken voor bakfietsen.

Begrepen.

Sanne: Top.

Nou, ik ga er echt vandoor, anders mis ik m'n trein naar Parijs.

Jeroen: Geniet van je weekendje weg!

Het komt hier helemaal goed.

Ga maar lekker stokbrood eten.

Sanne: Dank je!

Dag Bumper!

Braaf zijn, hè?

Mama is zondag weer terug!

Doei Jeroen, bel me als er iets is!

Jeroen: Zal ik doen. (deur valt dicht) Zo, Bumper.

De baas is weg.

Kom maar lekker op de bank, jongen.

Jeroen: (Bumper rent weg) Hey, waar ga je naartoe?

Niet de keuken in!

Jeroen: (Gekletter van pannen) Bumper!

Wat was dat?

Oh nee... de vuilnisbak!

Bumper, laat los!

Dat is giftig!