Verdieping: 19 t/m 21 oktober

Je hoort net dat de man is omgekomen in een vreselijke brand.

Ja, een vreselijke situatie natuurlijk.

En zijn huis is gewoon volledig vervoers door de roek en meter hoge flammen.

De wonen zijn in één klap echt alles kwijtig staan op straat.

Precies, ja.

En jouw alle eerste reactie, echt luttelig seconden na dit nieuws, is dat je een uitjust gedeten jeerde

discussie begint over de kaas op je brood.

Ja, best bezoor als je erover nadenkt.

En of je nu wel of geen dikishalen moet trekken naar buiten?

Kijk, dat klinkt toch als een soort sociopathisch gebrekken en patie.

Je zou echt denken dat de spreken totaal de weg kwijt zijn.

Ja, dat is de eerste aandame die je maakt in herdaad.

Maar ik ga je vandaag laten zien dat dit schijnbaar, absurdige draag, misschien wel een van de

meest briljante overlevingstrategie is die ons bruin bezit.

Oh ja, absoluut.

Welkom bij deze verkending.

Vandaag duiken we in een best op buiten gewoon fascinerende stapelbronnen.

Wat we namelijk voor ons hebben liggen, dat zijn onbewerkte transkipsies van alle

dagens gesprekken over het nieuws.

Ja, gewoon letterlijk uitgetiepte dialogen van mensen zoals jij en ik.

Ja, en onze missie tijdens deze duikende bronnen is uitvogelen hoe wij als mensen echt

loodzware, complexe wereld gebeurten in ze verwerken, terwijl ons eigen kleine en wat je wel

onverbidelijk banale dagelijks leven gewoon doordendert.

Ja, en wat die transkripties onthullen is echt een totaal ander beeld van nieuwsconsumptie

dan we onszelf eigenlijk graag voorhouden.

We doen vaak als of het volgen van de actualiteit en puurationelen of intellectuele taak is.

Ja, we vinden onszelf altijd heel erg logisch.

Nou ja, precies.

Maar als je kijkt naar de rauwe data van hoe mensen echt in het moment regeren op een tragedie

of een bizarre rechtzaak of tergende bureaucratie of zelfs eiskoudergeo politiek.

Ja, we gaan alle kanten op in de bronnen.

Ja, echt overal heen.

Ja.

En dan zie je dat onze brijen op de achtergrond eigenlijk van hopig proberen om de boel bij elkaar te houden.

En die constante schakeling tussen zeg maar de wereldbrand en de broodrommel, die verteld echt een fundamentilverhaal over onze neurologie.

Het is echt bizarre om te lezen hoe snel die onschakeling gaat.

De spreken z'n deze gesprekken wisselen de meest duisteren onderwerpen gewoon in één aardemhalingen af met op

z'n vaaties over de temperatuur buiten of over hun huisdieren.

Oké, laten we dit uitpakken.

Heel graag ja.

We kunnen dat meegen is met denk ik het beste ontleden door te kijken naar de fysieke nabijheid van dreiging.

En hoeveel ons er tegenwapenen.

Laat het dan beginnen met nieuw staat letterlijk heel dicht bij huis komt.

De eerste situatie uit onze bronnen draait om ja echt puren, fysieke dreiging.

Er wordt gesproken over een brute woningbrand in Ternuizen.

Ja, een heel heftig lokaal incident.

Klopt.

Het gesprek verloopt in het begin echt heel feitelijk.

Door het gezegde man is omgekomen, het pand is onbewoonbaar ver klaar, door vuur en roogschade.

Wat vreeselijk.

Ja, en de bewoners zijn in de asielopvang of zitten bij familie.

En de brandweer is de plaatsen om te redden wat er nog te redden valt.

Het is eigenlijk de ultieme locale nagmedie.

En de reactie van de spreken in de bronnen is in de eerste paar seconden ook best wel wat je verwacht.

Ze reageren wel geschokt, toch?

Ze zeggen tegen elkaar dat het echt vreselijk nieuws is.

Ze benoemen het expliciet en ik zit er even.

Ik voel me hier echt niet blij door.

Kijk en dat is een voorkomen, logische en patische gespons.

De amig te laar, dus het angst centrum in ons brein registreert gewoon gevaardig bij.

En die trekt echt onmiddellijk aan de bel.

Ja, maar dan gebeurt het dus.

Echt letterlijk in de aardemhaling naar die zin van ik voel me niet blij.

Vraagd een van de spreken's nezen, maar koffie.

Bam, meteen de omschakeling.

Ja, echt bam, we zitten in de compleet andere realiteit.

Het gaat op eens over de noodzaak van een warme, zwarte kopkoffie.

De focus verschuift naar de kou buiten.

De wordt heel scherieuws gedipatiert over de dragen van een dikke jas en de tekstuur van een warme schaal.

Zintuiglijke dingen dus?

Ja, helemaal zintuigelijk.

En tot slot wordt de lunch heel uitgebreid geanalyseerd.

Brood en of dat dan wel of geen kaas op zit.

Toen ik dit last, moest ik echt direct denken aan mijn eigen gedrag, als ik zocht aan de keuken tafel zit.

Oh ja, voor deel.

Dan zit ik dus echt gruwelijke oorlogspelde te domskolen op een telefoon.

Terwijl ik ondertussen met volle overgehaven zit, genieten van mijn boteram met binnenkast.

Ja, heel erg en waar.

Maar als ik deze mensen dan zo abrupt van een fatale brand naar zwarte kopkoffie schakelen,

voelt het erg stond wel heel ongemakkelijk.

Ik dacht echt, even is dit nou totale afgestomtheid van de moderne ment?

Wat hier fascinerend dan is, is dat we die abrupte overgang juist absoluut niet moeten verwarmen

met onverschilligheid, of een soort gebrek aan en pati.

Wacht even dus, dit is geen eeuwgoismen.

Nee, echt niet.

Wat je hier op papier ziet gebeuren, is eigenlijk een oer-out-neurologisch verdeedigingsmegenisme in actie.

In de psychologie noemen we dit fenomeen grounding.

Grounding.

Ja, grounding.

Laten we even kijken naar wat dat fysiek precies betekent.

Kijk, wanneer jij hoort over een dodelijke brand of je ziet die beelden van een verhoest huis,

dan ervaart jouw zenuwstel zo een abstracte, onkontroleerbare dreiging.

Dat genereert een heftige stressreaktie.

Je hardslag steigt om merkbaar, je spieren spannen zich aan.

Ja, je lichaam maakt zich klaar om in actie te komen.

Precies.

Maar het probleem is, je kunt die brandinterneusen vanuit jouw stool, simpelweg niet blussen.

Het is een dreiging zonder uitlaatklep.

Oh wow.

Dus je zit dan met opgekropte overlevingszinerie, waar je eigenlijk helemaal niks mee kan?

Ja, klopt.

Zonder die uitlaatklep zou je eigenlijk continuen een staat van paniek verkeeren.

Dus schrijft het zenuwstel zo naar het enige meegenisme dat die stresshormonen kan afremmen.

Namelijk extremen focus op hele tastbare, controleerbare, zintuigelijke input in het heren nu.

Zoals die koffie?

In ordaad.

De hitte van die zwarte koffie in je handen.

Het gewicht van die dikke windt je als op je schouders.

Het letterlijk kouwen op een stuk brood.

Die hele sterke primaire prikkelsturen een fysiek-signal naar je brein.

Dat de abstracte dreiging direct over schrijft.

Het brein wordt weer even gerustgesteld.

Ja, het brein concludeert letterlijk van, ey, ik voel warmen koffie, ik ben veilig in mijn eigen huis,

er is geen akute dreiging voor mij.

Ze negeren de realiteit van die brand niet.

Ze komen meer en letterlijk hun eigen zenuwstel zo om gewoon niet door die realiteit verzolgen te worden.

Wow, dus zo'n boterom met kaas is dan eigenlijk een soort...

anchor dat voorkomt dat je wegtreift in existentieële paniek?

Ja, dat is een hele mooie manier om het omschrijven.

Dat werpt een heel ander licht op onze volgende kaas in de bronnen.

We verschuif in deze gesprekken al best wel snel van de fysieke dreiging van een wegsmolend huis.

Naar een dreiging die eigenlijk veel intiemer is,

namelijk het vertrouwen in het voedsel dat we in onze eigen lichaam stoppen.

En hoe we mentaal dielen met echt totaal onbegrijpelijk kwaat.

Ja, dat is een wezenlijk ander type nieuws, dat inderdaad ook weer om een heel ander mentaal schild vraagt.

De tweede dialog draait om een tamelijk bizar misdaad.

Bizar zegt nog zacht uit gedrukt.

Het gesprek in de bron gaat over een man die maaltijden bereiden voor kinderen,

maar lett op, hij vervde dat eten dus.

En dan heb ik het niet over ons schildige voedselkleurst of zo.

Nee, helaas niet.

Hij deed het met toxische verf, speelt het letterlijk bedoeld is voor op de muur.

En die kinderen zijn daar natuurlijk ontzettend ziek van geworden.

Echt een gruwelijk verhaal.

Ja, echt bizar. De politie heeft ingegrepen en we lees dan in de transcriptie...

dat een hele strengerechter in deze zaak genadelost is geweest.

Die man verdwijnt gewoon voor de rest van het leven achter de traal is.

Levenslang dus.

Voordat een moedwillig vergiftige van kinderen, ja.

Een huivering wekkende date die echt ingategen.

Ook een social contract dat we als mensen met elkaar hebben.

Ja, en hier wordt het pas echt interessant.

Want je verwacht natuurlijk dat die spreekers na dit nieuws...

in een superzwaar moedigde badbalanden over de psychologie van de data...

of hoe het zit met de staat van het strafrecht.

Wat doen ze in plaatsen daarvan?

Nou, wat ze dus doen...

ze beginnen om middelijken hun eigen lunchpaketjes te inspecteren.

En vocht echt een soort kinderlijke veiligheidscontrole te plekken.

Een van hen merkt droogjes op mijn bananeschil.

En dat hoort zo.

Ja, geweldig toch.

De anderwijs naar zo'n bruine brood, weer een ander bekijkt een rode appel.

Ze leggen dus direct een link tussen die hele natuurlijke kleuren van hun eigen fruit...

en de chemische muurverf uit het nieuws bericht.

Zeker, ja.

Als luisterij herkend je dit misschien wel, heb je ooit zo'n donkere...

die meer in de True Crime Dokumentaire gekeken.

We na je op eens de drankvoelde om op YouTube naar grap gekat de filmpjes te zoeken.

Ik zie hier dus exact hetzelfde patrouw.

Als we dit verbinden met het groter plaatje...

dan kijken we naar een prachtig neurologisch-mechanism...

met dat we cognitieve reductie noemen.

En dat is dus absoluut geen domheid, maar pure efficiëntie.

Het menselijk brein heeft gewoon een heel beperkte hoeveelheid cognitieve bandbreedte.

Je kunt maar zoveel aan.

Exact.

Het concept van een verwassenende die opzettelijk jonge kinderen vergiftigd met muurverf...

gecombineerd met die enorme abstractie van een straf als levenslang.

Dat is echt gigantisch zwaar om te verwerken.

Ja, dat grijpt in op je wereldbeeld.

Het roept zulke complexe morele en ethische vragen op die enorm veel denkracht opeisen.

Dus om cognitieve overbelasting of simpelwege mentale kortsluiting te voorkomen...

reducerd het brijn dit enorme abstracte kwad tot een simpel binaire concept.

Namelijk verf is onnatuurlijk en slecht en een gele bandaan is natuurlijk en dus veilig.

Dat binaire onderscheid tussen natuurlijk en chemisch passeert dus eventjes...

helemaal die ingewikkelde prefrontale cortex.

Het deel van je brein dat over moraliteit en zware ethiek gaat.

Door gewoonte bevestigen dat hun eigen apel rood is en een banan geel...

sluit de mentale waarschungslus af.

Hun eigen micro wereld klopt gelukkig nog.

En merkt gewoon zo op hoe ze dat verder doortrekken...

want vrijwel direct na die inspectie van hun lunch...

slaat het gesprek echt resolute over op huisdieren.

Ja, echt hoor. Het is bijna komisch hoe scherp die bocht is.

Uit het niets start er opeens een vrolijk betoog over honden.

We lesen over een blinde geluiden hond, genaam Max, die is groot en bruin...

dan passiert de hond van de buurman in deze revu, Boris, een heel rustig dier schijnbaar.

Heerlijk, alle dagen.

En als of dat dan nog niet genoeg is, wordt ook de witte buurkat poes...

nog even heel uitgebrijd besproken.

De hele dader met zijn levenslange straf verdwijnt gewoon compleet naar de achtergrond.

De dieren fungeren hier dus echt als het perfecte emotionele tegengewicht.

Menselijk gedrag, zeker in het geval van zo'n zware mistaat.

Dat is altijd beladen met intensies, slechtheid, enorme, morrelekomplexiteit.

En die rijden dat simpelweg niet.

En die hier is gewoon een dier.

Precies. Max, die blinde geluiden hond en Boris de rustige buurhond...

die vertegenwoordigen absoluut ons schuld.

Een dier oordeelt niet, een dier manipuleerd natuurlijk geen voedsel.

Ze bestaan echt in een wereld van pure, onmiddellijke reacties.

Dat is best geruststellend.

En door te praten over dieren komen de sprekers hun eigen spiegelneuronen...

die ze juist natuurlijk compleet over prikeltraakte door de kwataardigheid van die daaderm.

Het kwaad uit het nieuwsfeit wordt als het ware geneutraliseerd door de tastbare goedheid van de blinde geleidehond.

Dat snelle, meedogenloze oordeel van die strafrechter...

waarbij die man dus voorkomen terecht per direct levens lang krijgt.

Dat staat in een bizarre contrast met wat we in de volgende bron tegenkomen.

Oh, ja, de derde dialog.

Ja, want zodra de overheid en het rechtsysteem zich buigen over iets...

wat je juist wel heel graag wil opbouwen, zoals in het familierecht.

Dan slaat de hele dynamiek opeens compleet om.

In die derde dialoog lezen we over een heel intiem en heel frustrerende reactie.

Een echt paar koestert een vurige kinderwens en wil dit vervullen via een draagmoeder.

Dus een andere vrouw die het kind voor hen draagt.

Een situatie die fundamenteel draait om het creëren van nieuw leven.

Een plaats van het verwezenlijken van natuurlijk leven.

Precies dat.

Ze hebben de vrouw ontmoet die het kindje zal dragen.

Ze hebben nota bene een foto van haar in handen.

Maar dan komt het bureaucratische moeras.

Door de ongelooflijk trage stroperige wetgeving hier...

duurt het echt al twee jaar nadat het kind is geboren...

voor dat deze mensen u behaupt legaal erkend worden als de ouders.

Twee jaar, ja, dat is ontzettend lang.

Twee jaar wachten dat hun eigen kind op papier een eigen huis...

vaste verblijfplaats en hun familienaam heeft.

De sprekers in de bron bespreken echt hoe onverteerbaar dat voelt.

Het is ook een hele emotionele last.

Ja maar luister, de manier waarop ze dat doen in die tekst, daar stuut ik enorm op.

Eén van hen vergelijkt dat lang wachten op de wet...

op eens met ongeduld in het algemeen.

En haalt een als ultiem voorbeeld aan, let op, hoe vervelend het is om in de file te staan.

Met de radio aan en een bekertje koffie in de auto.

Oh je, de file?

Ja, ik dacht echt, wacht in de viele is irritant ja.

Maar kom op.

Twee jaar wachten op de wettelijke erkenning van je eigen pasgeboren kind...

is gewoon existentiële pijn.

Die vergelijking bagatelliseert toch gewoon de menselijke realiteit.

Waarom loopt de wet toch altijd zo tergend ver achter op wat overduidelijk menselijk is?

Dit roept een belangrijke vraag op.

En ik snap je weerstand echt helemaal.

Wat weer opserveren is eigenlijk de botsing tussen twee...

fundamenteel verschillende tijdslijnen.

De biologische klok en de bureaucratische klok.

Die lopen niet bepaald in groen.

Tot dan niet.

Biologische tijd wordt aangestuurd door ons limbisch systeem.

Zodra de wens voor een kind reëel is.

Zeker in de context van een draagmoeder wiens gezicht die al op een foto hebt gezien...

is de emotionele verbinding direct onmiddellijk.

Dat lichaam en de geest zijn direct geprogrammeerd om gewoon voor het kind te zorgen.

Maar bureaucratie is een uitvinding die lijnrecht tegen die biologie ingaat.

Bureaucratie is niet lineair, denkt niet in liefde, denkt in documenten, in precedenten...

en bovenal in risico's mijden.

Ja, maar twee jaar.

Dat is toch echt ongekend lang.

Klopt, maar omdat het draagmoederschap in dit specifieke geval eigenlijk een feature is en geen bug.

Bij de draagmoederschap navigeren we natuurlijk door een enorm ethisch mijnenveld.

Het gaat niet alleen om de wensouders.

Het gaat om de onvervreemdbare rechten van de vrouw die het kind draagt.

En de absolute prioriteit om het juridische welzijn van het kind echt waterdicht te maken.

Voordat het mis gaat.

Exact, mocht er in die relatie iets mis gaan.

Die stroperigheid is een ingebouwde veiligheidsmaatregel tegen menselijke impulsiviteit.

De wet mag simpelweg geen emotie voelen.

Laat leuk die theorie over ethische mijnenvelden door, maar het verklaart voor mij nog steeds niet.

Waarom iemand dat hele existentiële leed zomaar even vergelijkt met bumperkleven op de A2.

Ik wil daar echt niet mee gaan dat dat een logische denksprong is.

Dat is het ook zeker niet.

Het is puur op psychologische projectie.

Kijk, de persoon die de valse analogie maakt in dit gesprek wordt geconfronteerd met andermans emotionele pijn.

De angst om twee jaar in een juridische limbo te leven met een baby.

Die pijn is zo groot dat hij het zich eigenlijk gewoon niet kan voorstellen.

Het referentiekader ontbreekt.

Precies.

Omdat hij dat referentiekader mist,

grijpt zijn brein terug naar de meest intense vorm van machteloos wachten die hij wel persoonlijk kent.

En dat is vaststaan in het verkeer.

Het is dus eigenlijk een heel onhandige poging van de spreker om de situatie

überhaupt behapbaar te maken voor zichzelf.

Op die manier.

Ja.

En let dan ook op hoe het groepsgesprek zichzelf daarna onmiddellijk reguleert,

om die enorm opgebouwde spanning te breken.

Oh ja, ja.

Door een van de aanwezigen, die toevallig geen partner en ook geen huisdier heeft,

plagerig even als zielig te bestempelen in contrast met die wensouders.

Dat was eerlijk gezegd best een harde grap.

Het is humor als veiligheidsventiel.

Oh echt?

Ja, door de pijn van het wachten op een kind ineens te verplaatsen naar een hele luchtige

en relativerende grappen over een single zonder huisdieren,

dan maakt het abstracte verdriet uit het nieuws eigenlijk direct weer heel lokaal en ongevaarlijk.

Interessant.

We hebben nu echt uitgebreid gehad over de onmiddellijke biologische stressreactie

en de tergende traagheid van die nationale bureaucratie.

Maar in de laatste bron rekken we de schaal echt maximaal op.

We belanden hiermee op het wereldtoneel, de geopolitiek.

Het allergrootste niveau.

En als er één moment was waarop ik echt even hardop moest lachen tijdens het lezen van

al deze bronnen, dat was het wel hier.

De kloof tussen de loodsrealiteit en het dagelijkse comfort is hier werkelijk immens.

Echt het contrast tussen degenen die handelt en degenen die observeert?

Ja, precies.

Kijk de bron beschrijft.

Het nieuws rondom een heel hoge plaats in de Amerikaanse diplomatie.

Die in de tekst letterlijk wordt aangehaald als: ik zit hier weer, een grote man, een baas.

En deze diplomatie is dus bezig aan een best wel slopende ijskoude tournee.

Wat mag je wel zeggen?

Hij reist met het vliegtuig naar een ontzettend besneeuwd St. Petersburg in Rusland.

Echt voor vredesbesprekingen met een vrouw daar.

Direct daarna trekt hij dan weer door naar de snijdende kou van Noorwegen en Finland.

En dat allemaal met hetzelfde monumentale doel, namelijk het bewerkstelligen van wereldvrede.

Een ongelooflijke taak.

Het zweet staat hem waarschijnlijk in de schoenen.

Hij reist zich daar helemaal kapot in die onherbergzame gebieden.

En dan lezen we volgens de reflectie van de sprekers in de bron, Lisa en Pieter.

Terwijl ze dat hele harde werk van deze man bespreken, weigerden zij principieel om bij een fysiek

om ook maar een grijntje van die koude harde realiteit te laten in een eigen wonkamer.

Ze doen er gewoon niet aan mee.

Nee, ze wijger überhaupt om van hun bank af te komen.

Ze blijven lekker op hun warm zachte bank zitten.

Maak het T, ze scheppen er suiker in.

En ze benoemen lettelijk tegen elkaar dat ze zichzelf helemaal niet luivinden.

Maar juist, slim.

Want ja, de diplomatie voegt in de sneeuw en zij zitten lekker warm en veilig binnen.

Dus wat betekent dit allemaal?

Is het wereld nieuws dan echt niet meer dan een leuk decor voor ons T-moment?

Het is het heel team me voorbeeld van het manager van je locus of control.

Jezekel van invloed.

Precies.

En voordat we daar induiken, kijk, ik wil wel even benadrukken dat we in deze analyse

volstrekneutraal blijven over de geopolitieke situatie tussen Amerika en Rusland.

Ja, absoluut.

We bekijken puur het psychologische meegenism in hier.

Kijk, weerl het geopolitiek in zeker besprekkingen in steden die klink als heel ver weg en eiskoud

is voor het menselijprijn simpelweg niet te bevatten.

Het gaat erom hoe het nieuws land bij de luisteraar.

Voor die Amerikaanse diplomatie ligt weerl het verreden echt binnen zijn locus of control.

Het is zijn invloedsweer.

Voor hem is verreden dus een actie en werkwoord.

Ja, hij vliegt een naartoe en gaat aan het afel zitten.

Voor Lisa en Pieter daarop de bank geldt echt exact de tegenovergestelden.

Het geëopolitieke conflict is voor hen een soort abstracttonylsstuk dat zich afspeelt in een

plek met een hele moeilijke naam.

Een abstracte dreiging zonder ook maar enige mogelijkheid tot persoonlijk ingrijpen.

Een beetje als of je eigenlijk probeert te drinken uit een enorme brandwislang.

De druk en het volume van het nieuws en zo overweldigend dat je eigenlijk nog maar twee op

zich overrept.

Verzinken of je snugger focussen op de grootte van dat kleine theekopje in je handen?

Nou, dat is dus echt een perfecte meta voor.

Het teekopje symboliseert hun schild tegen de brandwislang van het wereldleet.

Door de focus op het maken van Thee met Suiker en expliciet te benoemen dat het slim is om

binnen te blijven op de warme bank trekken Lisa en Pieter een totaal onderdringbare psychologische

muur op.

Ja, ze sluiten de wereld buiten.

Buiten die muur bestaat de onbeheersbare gaals van wereldpolitiek, maar binnen die muur bepalen

zij lekker de temperatuur en hoeveel suiker erin het tegen gaat.

Het is eigenlijk de overtrevende trap van de grounding die we helemaal aan het begin bij de wooning

brand zagen.

Ja, logisch aan.

Als we de zwaarten van zulke diplomatieke conflicten met dezelfde emotionele intensiteit zouden

voelen als onze eigen tepel, dan zouden we als soort collectief instorten onder die psychologische

druk.

Het bagatelliseren van de situatie, dus dat Poetin reist in de sneeuw en bij Poetin

is dus absoluut geen arrogantie.

Wat is het dan wel?

Het is purre, noodzakelijke zelfbescherming, om de complexe wereld gewoon heel klein en behapbaar

te houden.

Klinkt alsof we eigenlijk continu, echt dag in dag uit, een gigantisch mentaal vat

systeem draaien de houden zonder dat we het zelf überhaupt door hebben.

Ja, zonder meer.

En dat is denk ik wel de grootste les van deze reis door de bronnen.

Als we dit allemaal even samenvatten, hoop ik echt dat het voor jou, gingen die nu naar ons luisterd

duidelijk is geworden, dat dit ook gescheinlijk enorm ongevoeliger gedrag ons eigenlijk juist

heel erg menselijk maakt.

Ja, het is universal.

Ja, we voor oor delen er dus ook niet.

Of dan gaat het om het plotseling verlangen naar een kop zwarte koffie, naar het nieuw zo

van een lokale doodelijke brand, de plotselingen drang om de kleur van je eigen banat te

checken, wanneer iemand moet willen kinderen vergiftig met muurverf, het weglag van de tergende

buurokatie bij een kinderwens met toch best wel vrouwen grappen over huis dieren, of het

zetten van lekker rezoete t, wel de wereld om je heen geopolitiek, compleet en brandstaat.

We willen het allemaal.

Ja, we mensen absolberen de enorme zwarte van deze wereld, simpelweg het beste door het

vliegensvlucht te koppelen aan het direct tasbare, de reddingsgeld letelijk in de wolvene

warme winterjas, in de onschuld van blinde glijde hond Max en rustig hond Boris, of in de

strijd van de koffie en de zoetheid van de t, we maken dat enorme, abstracte, grootste

nieuwsdraagelijk puur door ons heel erg vast te klampen aan het alle dag ze.

En dat breng mij eigenlijk nog bij een laatste, brickelende gedachten die ik jou, de luisteraar,

nog heel graag om meegeven te afsluiten.

Dat hoorde.

Kijk, het klinkt natuurlijk allemaal heel logisch als we ander man's gesprekken, zo analyseren

op papier.

Maar observer je zelf nou is te komen de tijd.

De eerst volgende keer dat je geconfronteerd wordt met loadsvaar nieuws op je telefoon, of de

televisie.

En je voelt je echt even over spoold door de ernst en de complexiteit van de wereld.

Stop dan heel even met lezen.

Even een adempauze?

Ja.

Haal je aandacht even bewust weg van dat scherm, en scan je eigen fysieke reacties.

Waar grijpt jouw lichaam op exact dat moment eigenlijk onbewust naar toe om zichzelf te

redden van die brandweerslang?

Goede vraag.

Is het misschien een hele grote, geruststellende slok van je drankje?

Reikt je hand heel automatisch uit om de zachte vacht van je hond of kat te voelen?

Of perst je jezelf misschien net iets dieper in de kussens van je bank om die zachtheid

te voelen en te aarden?

Wees je daar echt eens van bewust.

Grond om te kijken hoe je eigen grounding werkt.

Exact.

Want die schijnbare drang naar heel even lekker voor of die snelle reflex naar je theekopje, dat

is absoluut geen onverschilligheid voor het wereldleed.

Het is waarschijnlijk simpelweg het enige briljante mechanisme dat jou in staat stelt, om

die gruwelijke realiteit van de wereld überhaupt nog onder ogen te zien.

Zonder er gewoon direct aan onderdoor te gaan.

Nou, dit is echt een fantastisch inzicht om mee te nemen de rest van de dag in.

Dus ik zou zeggen, bouw allemaal lekker je eigen vesting van koffiekopjes en theeglazen.

Want ja, het beschermt je, zo stelt dan nou eenmaal tegen de storm.

Ons setten bedankt voor je tijd en aandacht bij deze duik in de bronnen.

Ik hoop echt dat je het met net zoveel plezier hebt beluisterd als wij het vandaag hebben uitgepakt.

De zeker weten.

Blijf nu nieuwsgierig.

Let heel goed op waar jij straks naar grijpt bij het volgende nieuwsbericht en heel graag tot de volgende

verkenning.