Waarom Utrecht gewoon het beste is

Een trotse stad.

Het was een bijzondere ochtend in Utrecht.

Emma, die geboren en getogen was in de stad, liep met haar koffie in de hand naar buiten.

Ze had de hele nacht bijna niet geslapen.

Vandaag waren de verkiezingsresultaten bekend geworden.

En ze was versteld gestaan van wat ze zag.

Kom je?

Rip haar burmandaan van uit de straat.

We gaan een terrasje pakken bij de oude gracht.

Iedereen is daar.

Hoe wel Emma, eigenlijk nog in haar piama, wilde blijven.

Besloot ze toch een pooging te wagen.

Ze trok snel haar jas aan en liep naar buiten.

De zonschijn, wat in Utrecht altijd een beetje een verrassing is.

Bij het terras zaten al tien mensen uit de buurt.

Ze kende de meester gezichten wel.

Er was Fatima, die een bakkerij had op de hoek.

Er was ook meneer De Fris, die altijd klachten over de fietsen op het stoep.

Maar vandaag straal de hij van or tot or.

Zelfs hij was blij.

Utrecht heeft goed gestemd.

Zij Fatima terwijl ze haar kapitino vast hield.

Ik ben zo trots.

Emma knikte.

Achteraf gezien had ik me meer zorgen gemaakt dan nodig was.

Maar ik ben blij dat we rekening hebben gehouden met elkaar, met alle mensen die hier wonen.

Daan, kijk haar aan.

Dat is precies het punt.

Zij hij.

Utrecht is een stad waar heel veel verschillende mensen wonen.

Dat is soms lastig, dat weten we allemaal.

Maar het is ook onze kracht.

Het was waar.

Emma dacht aan haar eigen straat.

Herbure kwamen uit Marocco, Turkije, Suriname en Nederland.

Ze aaten elkaar's eten, hielpen elkaar's kinderen en klachten samen over de hoge huurprijzen.

Dat was utrecht, maar hoe gaat het nu verder vroeg meneer De Fris?

Dat is altijd de vraag toch we stemmen.

En dan moeten we het samen uitvogelen.

Zij vatima met een glimlach, zo als altijd.

Emma kijk om zich heen.

De oude geracht glinsterde in het zonlicht.

Een groep studenten fiets te voorbij.

Een kind gooide brood naar de einde in het water.

Het leven ging gewoon door, zoals altijd in utrecht.

Ze pakte haar koffie en een hief het kopje om hoog.

Op utrecht, zij ze.

Op utrecht, zijde de andere.

Hoe wel de wereld buiten de stad steeds in gewikkelder leek te worden, voelde Emma zich op dat moment goed.

Niet omdat alles perfect was.

Want dat was het zeker niet.

Maar omdat ze wisst dat ze betrokken was bij een stad die probeerde samen vooruit te gaan.

En dat dacht ze was genoeg voor vandaag.