Utrecht verdient ons trots

Een stem voor Utrecht.

Maya woonde al drie jaar in Utrecht.

Ze was geboren in Griekenland, maar achteraf gezien was de keuze

om naar Nederland te verhuizen de beste beslissing van haar leven geweest.

Utrecht had haar verrast.

De stad had haar versteld doen staan van zijn warmte, zijn energie en zijn mensen.

Op de ochtend na de gemeenteraadsverkiesingen.

Vietste Maya naar haar werk.

Het was een grijze novemberdag, maar dat kon haar niet schelen.

Ze had gisteren voor het eerst gestemd in Nederland.

En dat gevoel droeg ze nog steeds met zich mee.

Van oor tot oor.

Straalde ze terwijl ze door de oude geracht reed.

Bij de bakkerij op de hoek zag ze haar buurman Joost staan.

Joost was een echte utrechter geboren en getogen in de witte vrouwenstraat.

Hij hield altijd rekening met iedereen in de buurt.

Hij kende de nomen van alle kinderen, alle katten en waarschijnlijk ook alle fietsen.

Goeie morgen, Riep Maya.

Ze stopte van haar fiets.

Goede morgen, zij Joost.

Heb jij gisteren gestemd?

Ja, voor het eerst, zij Maya.

Ik was een beetje zenuwachtig.

Ik moest echt uitvogelen hoe het systeem precies werkt, maar ik heb een pooging gewaagd en het is goedgegaan.

Joost knikte te vreden.

Dat is mooi.

Hoe wel de uitslag niet iedereen blij maakt.

Denk ik toch dat u terecht heeft laten zien wie we zijn.

We kiezen voor samen leven.

Dat is soms lastig.

Maar het is wel wie we willen zijn.

Maya dacht aan de post die ze die ochtend op reddit had gelezen.

Iemand had geschreven hoe trots hij was op de stad.

Niet omdat alles perfect was, maar omdat u terecht had gestemd voor een gezamenlijke toekomst.

Betrokken zijn bij je stad, bij je buurt, dat betekende iets.

Kom je straks een terrasje pakken, vroeg Joost.

Bij café de beurs, een paar mensen uit de straat komen ook.

Maya kijk naar de lucht, grijs, maar droog.

Hoe wel het er niet echt zonnig uitziet, zeg ik toch ja, lachten ze.

Dat middag zaten ze met een groepje buurtbewoners buiten.

Ze spraken over de verkiezingen, over de stad, over hun dromen voor de toekomst.

Iemand maakte een grapje over de utrechtse trots.

We zijn beschrijden, zij hij.

Maar wel heel erg beschrijden trots.

Iedereen lachte, Maya kijk om zich heen.

Mensen van verschillende achtergronden, met verschillende meningen, maar allemaal hier samen vooruit gaan.

Daarom hield ze van utrecht.

Niet omdat alles makkelijk was, maar omdat de stad het toch bleef proberen.

En dat dachten was genoeg.