De Kapotte Koffer

Hallo allemaal, hier is Rick, jullie leraar.

Vandaag heb ik een verhaal over een vakantie die een beetje vreemd eindigde.

Het verhaal gaat over Eva en haar beste vriendin, Sanne.

Ze kwamen net terug van een fantastische vakantie in Portugal.

Twee weken zon, zee en lekker eten.

Ze waren bruin van de zon, een beetje moe van de reis, maar heel blij.

Hun vliegtuig was net geland op vliegveld Schiphol in Amsterdam.

Het was avond en buiten was het donker en koud.

Wat een verschil met het warme Portugal.

Samen liepen ze door de lange gangen van het vliegveld.

Ze volgden de borden met 'Bagage'.

In de grote hal was het druk.

Veel mensen wachtten, net als zij, op hun koffers.

De lucht was een mix van parfum, koffie en de typische, schone geur van het vliegveld.

Eva en Sanne vonden de juiste bagageband.

Nummer zeventien.

Een lange, zwarte band die langzaam ronddraaide.

"Ik hoop dat onze koffers snel komen," zei Eva.

"Ik ben echt moe." "Ik ook," zei Sanne.

"Ik wil gewoon naar mijn eigen bed." De band begon te bewegen.

Een piepend geluid klonk en de eerste koffers verschenen.

Een zwarte koffer.

Een rode koffer.

Een kleine, blauwe rugzak.

Steeds meer mensen pakten hun bagage en liepen weg.

Maar de grote, grijze koffer van Eva was er nog niet.

En de paarse koffer van Sanne ook niet.

Ze wachtten en wachtten.

Na tien minuten kwam de paarse koffer van Sanne.

"Yes!

Hier is de mijne!" riep Sanne blij.

Ze tilde haar koffer van de band.

"Nu die van jou nog, Eva." Eva keek en keek.

Ze werd een beetje nerveus.

Waar was haar koffer?

Toen zag ze iets.

Een groen t-shirt.

Haar groene t-shirt!

Het lag helemaal alleen op de band.

Dat was gek.

Daarna kwam een boek.

Haar boek!

Het was opengevallen.

En toen… toen zag ze het.

Haar grote, grijze koffer kwam eraan.

Maar de koffer was open.

De rits was helemaal kapot.

Het leek wel een grote, grijze mond die al haar spullen uitspuugde.

Haar broeken, haar jurkjes, haar sokken… alles lag op de band.

Voor iedereen te zien.

Een paar rode sokken hier, een witte blouse daar.

Haar hele vakantieleven draaide rondjes op de bagageband.

Eva voelde dat haar gezicht rood werd.

Ze wilde onder de grond verdwijnen.

Alle mensen keken.

Sommige mensen lachten zachtjes.

"O nee!" dacht Eva.

Ze stond stil.

Ze wist niet wat ze moest doen.

Het was zo genant.

Maar Sanne was een goede vriendin.

Ze zei: "Kom, we pakken alles!" Sanne begon meteen naast de band te lopen en de kleren van Eva te pakken.

Eva schrok wakker uit haar droom en hielp mee.

Samen renden ze een stukje mee met de band.

Ze gooiden de kleren op een hoop op de grond.

Een man wees.

"Mevrouw, daar ligt nog een onderbroek!" Eva pakte het snel.

Haar gezicht was nu zo rood als een tomaat.

Uiteindelijk hadden ze alles.

Een grote stapel kleren en een lege, kapotte koffer.

Een medewerker van het vliegveld kwam naar hen toe.

Hij lachte vriendelijk.

"Dat gebeurt helaas soms," zei hij.

Hij gaf hun een hele grote, doorzichtige plastic zak.

Eva en Sanne stopten alle kleren in de zak.

Toen ze naar de uitgang liepen, had Sanne haar normale koffer en Eva een kapotte koffer en een gigantische plastic zak vol kleren.

Het zag er heel raar uit.

Eva voelde zich nog steeds een beetje vervelend.

Maar toen keek Sanne haar aan en begon te lachen.

"Nou, Eva," zei ze.

"Nu weet iedereen wat voor leuke kleren je hebt." Eva keek naar de zak en moest toen ook lachen.

Het was een ramp, maar samen was het ook een beetje grappig.

Wat een einde van een perfecte vakantie.