De Slimme Koffiemachine

Hallo allemaal.

Ik ben Rick.

Vandaag vertel ik jullie een grappig verhaal over mijn maandagochtend.

Het was een typische, koude ochtend in Den Haag.

De lucht was donkergrijs en het regende een beetje.

De wind waaide hard door de smalle straten.

Ik fietste naar mijn werk en ik had het erg koud.

Mijn jas was nat en mijn handen waren ijskoud.

Ik dacht tijdens de hele fietstocht maar aan één ding.

Ik wilde koffie.

Lekkere, sterke, warme koffie.

Zonder koffie kan ik de dag niet beginnen.

Ik werk op een groot kantoor in het centrum van Den Haag.

Het is een mooi en modern kantoor.

Normaal vind ik mijn werk heel leuk.

Maar vandaag was ik moe.

Heel erg moe.

Ik had slecht geslapen.

Ik liep het grote gebouw binnen en schudde de regen van mijn jas.

Ik zei vriendelijk hallo tegen de receptioniste.

Daarna liep ik direct, zonder te stoppen, naar de keuken.

De keuken op kantoor is normaal mijn favoriete plek.

Je ruikt er altijd de heerlijke geur van verse koffie.

Het is een warme, gezellige plek.

Maar vandaag was het anders.

Vandaag rook ik helemaal niets.

Toen zag ik het probleem.

Er stond een nieuwe koffiemachine.

Het was geen normale, simpele machine.

Het was een gigantisch, zwart apparaat.

Het leek wel een ruimteschip uit de toekomst.

Er was een heel groot, fel en kleurrijk scherm in het midden.

Mijn collega Thomas stond naast de machine.

Hij keek heel erg verward naar het scherm.

Hij had zijn handen in het haar.

"Goedemorgen Thomas," zei ik.

"Wat is dit voor een vreemd apparaat?" Thomas zuchtte diep.

"Dit is de nieuwe, slimme koffiemachine.

De baas heeft hem dit weekend gekocht.

Hij zegt dat deze koffie veel beter en gezonder is." Ik lachte een beetje.

"Nou, ik wil gewoon een zwarte koffie," zei ik vol vertrouwen.

"Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik doe het wel even." Ik pakte mijn favoriete blauwe mok uit de kast.

Ik zette de mok onder de nieuwe machine.

Daarna keek ik naar het grote scherm.

Er stonden echt heel veel opties.

Ik zag cappuccino, latte macchiato, espresso, flat white, ijskoffie en nog veel meer.

Maar ik zag nergens het woord 'gewone koffie'.

Dat vond ik heel erg raar.

Waarom was er geen knop voor normale koffie?

Ik drukte op het knopje voor 'Americano'.

Dat is bijna gewone koffie, dacht ik.

Maar de machine begon niet met koffie maken.

Nee, het scherm stelde een vraag.

"Kies uw bonen," las ik hardop voor.

Ik kon kiezen uit bonen uit Colombia, Brazilië of Ethiopië.

Ik had echt geen idee.

Ik wilde gewoon koffie.

Ik drukte snel op Colombia.

Toen kwam de volgende vraag.

"Kies uw temperatuur." Ik koos voor 'heel heet'.

Daarna vroeg de machine: "Wilt u melk of havermelk?" Ik klikte op 'nee'.

Toen vroeg de machine: "Wilt u extra schuim?" Ik klikte weer op 'nee'.

De machine was nog steeds niet klaar.

"Kies uw sterkte," stond er op het scherm.

Van één tot tien.

Ik was heel moe, dus ik koos voor tien.

Eindelijk begon de machine geluid te maken.

Het was een heel hard en gek geluid.

Zzzzz, piep, kraak, piep.

Ik rook eindelijk de heerlijke geur van verse koffie.

Ik was blij.

Mijn koude handen hielden de blauwe mok al een beetje vast om warm te worden.

Maar er kwam geen koffie uit de machine.

Er kwam alleen heet water.

Heel veel heet water.

Mijn mok was bijna vol met water.

Toen stopte het water.

Er viel precies één kleine, donkere druppel koffie in het hete water.

Eén druppel.

De machine maakte een vrolijk muziekje.

Op het fel verlichte scherm stond: "Geniet van uw perfecte, persoonlijke koffie!" Thomas begon heel hard te lachen.

Hij lachte zo hard dat hij tranen in zijn ogen kreeg.

"Is dat jouw perfecte koffie, Rick?" vroeg hij lachend.

Ik keek naar mijn blauwe mok.

Het water was een heel klein beetje bruin.

Het rook niet meer naar koffie.

Het rook naar nat papier.

Ik nam een klein slokje.

Het was vreselijk.

Het smaakte naar helemaal niets.

Alleen naar warm water.

"Dit is een grap, toch?" zei ik verdrietig tegen Thomas.

"Ik wil mijn oude, domme koffiemachine terug." Op dat moment liep onze baas, meneer De Vries, de keuken in.

Hij had een grote, trotse lach op zijn gezicht.

"En, jongens?

Hoe is de nieuwe slimme machine?

Geweldig, toch?

Een echte verbetering voor het kantoor!" Ik keek naar mijn mok met warm, bruin water.

Ik keek naar de grote, dure, slimme machine.

En ik keek naar mijn blije baas.

"Ja hoor, meneer De Vries," zei ik zachtjes.

"Heel slim.

Misschien een beetje te slim voor mij." De rest van de dag heb ik maar thee gedronken.

Soms is simpel gewoon veel beter.

Zeker op een koude, regenachtige maandagochtend in Den Haag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.