The Kibbeling Crisis

In een dikke croquante kerst, soms een beetje te zout, soms een beetje te vet, maar altijd lekker, gewoon, simpelen, eerlijke kibbeling.

Ik hoor het geluid van de kassas, het rinkelen van munten, het gepraat van mensen om me heen, maar ik hoor ook iets anders, het sissen van de frituur, heel in de verte.

Ik stond voor de visafdeling en kijk naar de bak, mijn hardzakte, de bak was klein, niet groot, niet vol, nee, het was een kleine, misere gebak, met een paar stukjes visser in.

De stukjes waren klein, dun en zagen er bleek uit, geen dikke croquante kerst, geen grote stukken vis, ik voelde me veraden, ik dacht, wat is dit?

Dit is niet de kibbeling die ik ken, dit is een soort miniatuurversie, een soort kibbeling voor poppen, ik stond daar en staarden naar de bak.

De vis lag hermaar een beetje treurig bij, onder een veld te licht.

Een medewerker zag me kijken, hij had een witschort voor en een vriendelijke glimlag.

Kan ik u helpen? Vroeg hij vriendelijk, ik wist naar de bak. Is dit de nieuwe kibbeling? Vroeg ik? Ja, zij hij.

We hebben het assortiment vernieuwd, de kibbeling is nu van betere kwaliteit, ik kijk hem aan.

Betere kwaliteit, zij ik, maar het is kleiner en minder en het ziet er niet uit als kibbeling. Hij haalde zijn schouders op, het spijt me een bevrouw.

Maar de klanten vragen om gezondere opties, ik zucht de diep, gezond, ik wil geen gezonde kibbeling, ik wil een grote bak vol met twijfelachtige kwaliteit vis, dat is het hele punt.

Ik wil even tussen door, bedankt voor het luisteren, reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram, dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

De bak die je deelde met vrienden, de bak die je met je vingers had, met een beetje Mayonaise en een beetje aazijn.

De bak die je deed denken aan een dagje naar het strand. Ook al was je gewoon in de stad, ik voelde me boos, maar ook een beetje verdrietig.

Dit is niet zo maar een verandering, dit is een ramp, een kibbeling ramp.

Ik kocht niet, ik liep weg, buiten ademde ik de frisse lucht in, de zonscheen.

Ik hoorde vogels vluiten en fietsers voorbij gaan, maar ik voelde me zonbaar.

Ik dacht terug aan vorige zomer, toen stond ik hier ook met mijn vriendin.

We kochten een grote bak kibbeling en deelden die op een bankje in het park.

De stukjes vis waren warm en knapperig, we lachten en praten.

Het was een simpel geluk, nu lijkt dat ver weg, ik belde mijn vriendin.

Je raat het nooit, zei ik.

De kibbeling bij de aha is verpest.

Wat?

Zij ze.

Neet toch?

Ja, zei ik.

Het is nu klein en gezond.

Ik ben naar kapot van, ze lachten.

Kom op, het is maar kibbeling.

Nee, zei ik.

Het is niet zo maar kibbeling.

Het is een simpel.

Een simpel van een tijd waarin we nog gewoon konden genieten van een grote bak vet.

Ze zuchten.

Je hebt gelijk.

Ik mis die grote bak ook.

Ik hink op.

Ik liep naar huis.

Ik dacht aan alle keren dat ik die kibbeling had gegeten op een bankje in het park.

Op een terras, gewoon thuis voor de tv.

Het was altijd een klein feestje.

Nu is dat feestje voorbij.

Ik hoop dat ze snel terugkomen.

Die grote bak, die twijfelachtige kwaliteit, die simpele vreugde.

Tot die tijd zal ik moeten leven met deze nieuwe kleine gezonde kibbeling.

Maar ik zal nooit vergeten hoe het was.

De grote bak kibbeling.

Mijn grote bak kibbeling.

Mijn hart is gebroken.

Maar ergens hoop ik dat de AHA terugkomt op hun beslissing.

Geef ons onze grote bak terug.

Geef ons onze kibbeling als je blieft.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tick op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.