De Derde Nacht van Spanning

Het was dinsdagavond en ik zat in mijn kleine keuken in Den Haag.

Buiten hoorde ik de regen tegen de ramen tikken.

Het was een zacht, ritmisch geluid dat me normaal rust gaf, maar vanavond voelde ik me onrustig.

Ik had net een kop thee voor mezelf ingeschonken, een warme, kruidige geur van kaneel en gember, toen mijn telefoon ging.

Het was mijn oude vriend Mark, die ik al een tijdje niet had gesproken.

'Hé Rick, heb je het nieuws gehoord?' vroeg hij met een serieuze stem.

'Het is al de derde nacht op rij dat de VS en Iran elkaar aanvallen.' Ik zuchtte en keek naar de regen die over het raam stroomde.

De druppels glinsterden in het licht van de straatlantaarn.

'Ja, ik heb het gelezen.

Het is best eng, hè?

Het lijkt wel alsof de wereld steeds onrustiger wordt.' Mark vertelde dat hij zich zorgen maakte over zijn neef, die in het leger zat.

'Hij is gelukkig niet in die regio, maar je weet nooit hoe het verder gaat.

Ik denk de hele tijd aan hem, vooral 's nachts.' We praatten een tijdje over de situatie.

Ik vertelde dat ik me soms machteloos voelde.

Wat kon ik doen vanuit mijn keuken in Den Haag?

Ik kon hooguit de krant lezen en hopen dat het goed afliep.

Het voelde alsof ik naar een film keek, maar ik kon niet wegzappen.

'Weet je wat mij helpt?' zei ik tegen Mark.

'Ik probeer me te concentreren op de kleine dingen.

Vanmorgen heb ik bijvoorbeeld een wandeling gemaakt in het park.

De bomen waren mooi oranje en rood.

De bladeren ritselden onder mijn voeten en de lucht rook fris na de regen.

Dat gaf me rust.' Mark lachte een beetje.

'Ja, dat is waar.

Maar het is moeilijk om niet aan al die ellende te denken.

Ik probeer ook, maar het nieuws blijft maar komen.' Na het gesprek bleef ik nog even aan de keukentafel zitten.

Ik dronk mijn thee langzaam op en staarde naar de stoom die opsteeg.

Ik dacht aan de mensen die in oorlog leefden.

Ze hadden geen rustige avonden zoals ik.

Ze hoorden geen regen, maar bommen.

Ze roken geen thee, maar rook.

Dat vond ik heel verdrietig.

Het maakte me stil.

Ik besloot iets te doen.

Ik pakte mijn laptop en zocht naar een organisatie die hulp bood in conflictgebieden.

Het scherm lichtte op in de donkere keuken.

Ik had niet veel geld, maar ik kon wel een klein bedrag doneren.

Het was niet veel, maar het voelde beter dan niets doen.

Het gaf me een beetje hoop.

De volgende dag vertelde ik mijn collega's op school over mijn donatie.

Een van hen, een jonge leraar genaamd Fatima, zei dat zij ook iets wilde doen.

'Misschien kunnen we samen een actie organiseren?' stelde ze voor.

Haar ogen glinsterden van enthousiasme.

Dat vond ik een goed idee.

We spraken af om volgende week een bijeenkomst te houden op school.

We wilden geld inzamelen voor medische hulp in oorlogsgebieden.

Het was klein, maar het was iets.

Het voelde alsof ik eindelijk een stap zette.

Toen ik die avond thuiskwam, voelde ik me iets beter.

De regen was gestopt en de lucht was helder.

Ik zette een nieuwe kop thee en keek naar de sterren.

Ze twinkelden zachtjes in de donkere hemel.

De wereld was groot en soms eng, maar ik kon nog steeds mijn steentje bijdragen.

Dat idee gaf me kracht.

Mark belde me later die week.

'Hé, ik hoorde van je plan.

Goed bezig, Rick!' zei hij.

'Ik doe ook mee.

Samen staan we sterker.' We lachten en praatten nog even over andere dingen.

Over het weer, over zijn nieuwe baan, over de kat die hij had geadopteerd.

Het was fijn om even niet aan oorlog te denken.

De kat heette Minoes en was zwart met witte pootjes.

Mark vertelde dat ze altijd op zijn schoot kroop als hij tv keek.

Uiteindelijk besefte ik dat ik niet alles kon oplossen.

Maar ik kon wel vrienden steunen, kleine acties doen en hoop houden.

Dat was genoeg voor nu.

Ik keek naar de sterren en voelde me rustig.

De wereld was groot, maar ik was niet alleen.

Tot de volgende keer.