Een duur kaartje naar huis

Noam zat aan zijn keukentafel in Rotterdam.

Buiten tikte de regen tegen het raam.

Op zijn laptop stond de prijs van een vliegticket naar Israel.

684 euro.

Hij keek naar zijn boterham met kaas, alsof die misschien financieel advies kon geven.

Zijn vriendin Liora zette twee koppen thee neer.

Voor dat geld kunnen we samen een week op vakantie.

Dit is ook een reis, zei hij.

Zeker, alleen krijg je bij deze reis gratis een discussie over politiek.

Noam lachte, maar zijn hand bleef naast de muis liggen.

Hij woonde inmiddels 6 jaar in Nederland.

Hier werkte hij, betaalde hij huur en kende hij de beste plek voor warme broodjes.

Toch woonden zijn moeder en zijn jongere zus nog in Israël.

Er kwamen verkiezingen aan.

Om zijn stem uit te brengen, moest hij naar Israel reizen.

Sommige vrienden vonden het logisch.

Anderen begrepen niet waarom hij zoveel geld wilde uitgeven voor één stem.

Zelf wist hij het antwoord ook niet helemaal.

Hij wilde meebeslissen, omdat de uitslag gevolgen kon hebben voor zijn familie.

Tegelijk vroeg hij zich af hoeveel recht van spreken hij had.

Na twee dagen zou hij alweer teruggaan naar zijn rustige straat in Rotterdam.

Zijn telefoon ging, het was zijn moeder, Dalia.

Heb je al geboekt, vroeg ze?

Bijna, het wordt een dure stem.

Dan maak ik je lievelingseten, dan krijg je tenminste iets voor je geld.

Dat gaf de doorslag.

Noam boekte de vlucht en stuurde zijn baas een bericht.

Hij kon twee vrije dagen opnemen.

Een collega zou zijn afspraken overnemen, op voorwaarde dat Noam iets lekkers meebracht.

Twee dagen later zat hij in het vliegtuig.

Naast hem trok een vrouw haar rode sjaal uit.

Ze heette Yael en woonde in Berlijn.

Ook zij kwam voor de verkiezingen terug.

Mijn broer zegt dat mijn stem niets verandert, vertelde ze.

Waarom ga je dan?

Ze dacht even na.

Als iedereen zo denkt, veranderen vooral de mensen iets die wel gaan.

Noam knikte.

Daarna vertelde Yael hoeveel haar ticket had gekost.

Ze besloten dat ze voor die prijs, minstens twee keer koffie moesten krijgen.

Toen de kleine bekertjes kwamen, bekeken ze die alsof het dure glazen waren.

Op het vliegveld wachtte Dalia bij de uitgang.

Ze droeg haar blauwe jas, hoewel Noam het buiten warm vond.

Haar omhelzing duurde langer dan anders.

Even tussendoor, bedankt voor het luisteren, reageer onder deze aflevering of stuur me

een DM op Instagram, dan stuur ik je een speciale kortingscode voor de interactieve versie

van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Tijdens de rit naar Haifa vroeg ze naar zijn werk, zijn fiets en Liora.

Pas bij haar huis begon ze over de verkiezingen.

Uit de keuken kwam de geur van knoflook en warme tomaten.

We hoeven het vanavond niet overal over eens te worden.

zei Noam, terwijl hij zijn tas neerzette.

Mooi, antwoordde Dalia.

Dan kunnen we eerst eten voordat jij ongelijk krijgt.

Zijn zus Maya kwam ook langs.

Tijdens het eten ontstond toch een gesprek over hun verschillende keuzes.

Maya vond dat Noam soms te makkelijk sprak over problemen die hij niet dagelijks meemaakte.

Dat kwam harder aan dan hij had verwacht.

Hij wilde meteen reageren, maar legde zijn vork neer.

Misschien mis ik dingen, zei hij.

Vertel eens wat jij op dit moment het moeilijkst vindt.

Maya vertelde over haar zorgen, haar vrienden en de hoge kosten van haar woning.

Noam luisterde.

Ze werden het niet over alles eens, maar het gesprek werd rustiger.

Later deden ze samen de afwas, zoals vroeger.

De volgende ochtend liepen ze naar een school waar gestemd kon worden.

Op het schoolplein stuiterde ergens een bal.

Binnen rook het naar schoonmaakmiddel.

Langs de muur hingen kindertekeningen met huizen, katten en grote gele zonnen.

Voor hem stond een oudere man die zijn bril zocht.

Die bleek boven op zijn hoofd te zitten.

Noam glimlachte.

De man zag het en zei: 'Ik controleer alleen of mijn geheugen nog werkt.'

Toen Noam aan de beurt was, werd zijn naam gecontroleerd.

Even later maakte hij zijn keuze.

Het duurde veel korter dan het boeken van zijn ticket.

Buiten vroeg Maya.

En?

Voelt het als 684 euro?

Nog niet.

Misschien moet ik het bonnetje bewaren.

Ze kochten koffie en gingen op een bankje zitten.

Zijn reis had de afstand tussen hun levens niet kleiner gemaakt.

Toch begreep hij nu beter wat zijn zus bezig hield.

Daarvoor was meer nodig geweest dan hun korte berichten op de telefoon.

Die avond stuurde hij Liora een foto van zijn moeders volle eettafel.

Stem uitgebracht.

Veel gegeten.

Morgen thuis.

haar antwoord kwam meteen.

Vergeet het lekkers voor je collega niet.

Noam stopte zijn telefoon weg en schoof aan.

De uitslag moest nog komen.

Nu wilde hij vooral luisteren naar het verhaal dat zijn moeder begon te vertellen.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.