halverwege de maand, halverwege de adem · Slow Dutch morning

Een ochtend aflevering.

Niet luisteren tijdens ouderrijden.

Welkom bij Hypno-Dutch.

Het is 11 uur 11.

Elf 11.

Een moment waar de wijzers even stil staan.

Halverwege de maand, halverwege de adem.

Je bent hier.

Je ademt al.

Dit is geen haast, geen moeten.

Alleen een zachte start voor de dag die voor je ligt.

Zoek een plek waar je even kunt zitten of liggen.

Het hoeft niet perfect te zijn.

Een stoel, een bank, de rand van je bed.

Laat je voeten de grond voelen.

Of laat je lichaam rusten.

Sluit je ogen als dat prettig is.

Laat je handen ontspannen op je schoot of naast je.

Arm nu drie keer rustig in en uit.

Bij de eerste adem voel je buik zachtjes om hoogkomen.

En bij de uitademing laat je schouders zakken.

Bij de tweede adem voel de lucht in je borst.

En bij de uitademing laat je kaken los.

De derde adem adem in als of je de ochtend binnenhaalt.

En adem uit als of je de nacht loslaat.

Drie ademalingen.

Je bent nu in je lichaam.

Je bent nu in deze ruimte.

Vandaag is halverwege de maand.

De vijftien dagen die voorbij zijn. De zon staat hoog.

De zon staat hoog.

De dagen zijn lang.

En halverwege de adem zoals je nu bent.

Niet aan het begin, niet aan het einde, gewoon hier.

Denk aan een gracht in de stad waar het water stil staat.

Een fietsbel klingt in de verte.

Koffiegeur drijft uit een open raam.

Dit is het midden van de dag, het midden van de maand.

Een plek waar je even kunt pauzeren.

Je adem is als die gracht stromend, maar niet gehast.

Je hoeft niet te bereiken, alleen te zijn met wat er is.

Laat deze affirmaties zachtjes landen in je bewustzijn.

Herhaal ze in jezelf of luister alleen.

Ik mag in het midden zijn.

Ik mag in het midden zijn.

Ik mag in het midden zijn.

Mijn Nederlands klinkt elke dag helderder.

Mijn Nederlands klinkt elke dag helderder.

Mijn Nederlands klinkt elke dag helderder.

Ik ben iemand die elke dag een stap zet.

Ik ben iemand die elke dag een stap zet.

Ik ben iemand die elke dag een stap zet.

Deze woorden zijn als de klinkers in de straat.

Stevig, bekend, vertrouwd.

Je hoeft niet te forceren, ze zijn er al.

Stel je nu een specifiek Nederlandsmoment voor van vandaag.

Het is ochtend.

Je loopt naar een kleine bakkerij om de hoek.

De deur gaat open met een zacht gerinkel.

De geur van vers brood en kaneel vult de ruimte.

Je hoort de stem van de bakker.

Goedemorgen, wat mag het zijn?

Je voelt de warmte van de bakkerij.

De stilte van de ochtend.

Je bestelt een broodje of een croissant.

De woorden komen van zelf.

Een bruin broodje als je blieft.

De bakker knikt, glimlacht.

Je voelt de voldoening van een simpel gesprek.

De kassa tikt.

Je betaalt met munt geld.

Het voelt licht.

Alledags.

Nederlands.

Dit is een moment van verbinding.

Stel je nu een tweede moment voor.

Later op de dag.

Het is middag.

Je zit op een bankje in een park.

De zon schijnt door de bladeren.

Je hoort kinderen spelen bij een speeltuin.

Een eend zwemt voorbij in de vijver.

Je hebt een kop koffie in je hand.

Van een kiosk.

Je ademt in.

Je ademt uit.

Je kijkt naar de wolken die langzaam bewegen.

Je hoeft niets te doen, alleen te zijn met dit moment.

Je voelt de warmte van de zon op je huid.

Je hoort het geritsel van een fiets die langs rijdt.

Dit is halverwege de dag, halverwege de adem.

Je bent precies waar je moet zijn.

Het anchor van 11-11 blijft bij je.

Het is een zachte herinnering.

Je bent in het midden.

Niet te snel, niet te traag.

Gewoon, stromend.

Je kunt dit anchor de hele dag oproepen.

Als je even stil staat bij een stoplicht.

Als je een bekende stem hoort, adem dan in en denk 11-11.

Het is een rustpunt.

Bereid je nu voor om terug te keren.

Beweeg je tenen, zachtjes in je schoenen of op de grond.

Beweeg je vingers.

Alsof je een piano bespeelt.

Rol je schouders een keer rond.

Open je ogen als ze gesloten waren.

Kijk naar het licht in de kamer.

Je bent hier.

Je bent wakker.

Klaar voor de dag.

Met de woorden van het Nederlands in je zak.

Met de adem in je borst.

Halverwege de maand, halverwege de adem.

Zelfs als je stottert, voeg hier onderin.

Laat het beeld van de bakkerij nog even hangen.

Je voelt het gewicht van de broodje in je hand.

De papieren zak, die zachtjes ritselt.

De bakker zegt, prettige dag verder.

Je knikt.

Je glimlacht.

De deur valt dicht. De vier on. Als een trouwde sleutel in een slot.

Als een vertrouwde sleutel in een slot.

En nu, een derde moment, later op de avond.

De schemering valt.

Je staat bij een stoplicht.

Op een kruispunt in de stad.

De lantaarnpalen gaan aan.

Zacht oranje licht op de klinkers.

Een fietser stopt naast je.

De bel klinkt kort.

Je hoort het getik van een voetgangerslicht.

Wacht tot groen, zegt een stem in je hoofd.

Je ademt in en denkt elf, elf.

Het licht springt op groen.

Je steekt over, je voeten op de stenen.

Het is een klein ritueel, een pauze in de avond.

Je voelt de koelte van de avondlucht op je wangen.

Dit is ook Nederland.

Wachten, oversteken, verdergaan.

Nog een affirmatie, zachtjes als een echo.

Ik mag de woorden vinden die ik nodig heb.

Ik mag de woorden vinden die ik nodig heb.

Ik mag de woorden vinden die ik nodig heb.

Een stem is een instrument dat elke dag rijker klinkt.

Mijn stem is een instrument dat elke dag rijker klinkt.

Mijn stem is een instrument dat elke dag rijker klinkt.

Het anchor van elf, elf, is als een zacht kompas.

Het wijst niet naar een bestemming, maar naar het midden, naar de plek waar je adem rust.

Als je vanavond je tanden poetst, of een glas water drinkt, voel dan even de stilte.

Denk Elf Elf.

Het is een fluistering van aanwezigheid.

Je kunt het altijd oproepen, zelfs morgen bij de eerste slok koffie, zelfs overmorgen, bij de eerste stap buiten.

Het anchor is er, het is van jou.

Nu voel je lichaam weer volledig, je tenen, je vingers, je rug, je bent hier in deze kamer, op deze dag, je ogen zijn open, of gaan open.

Je kijkt naar het licht, je hoort de geluiden om je heen, je bent klaar, klaar voor wat komen gaat, met het Nederlands in je oren, in je mond, in je hart, dit was Hypno-Dutch.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.