Buren uit verschillende werelden

Een lieve buur is goud waard. Lars woonde al drie jaar in zijn appartement in Utrecht.

Maar hij kende zijn buuren nauwelijks. Hij wist dat de familie naast hem marokkaans was en dat ze moslim waren.

Maar verder had hij weinig contact met zijn gehad. Hij groeten ze vriendelijk op de trap, maar dat was het wel zo een beetje.

Tot de ramadan begon. Op een dinsdag ochtend. Stond zijn buurvrouw Fatima op eens voor zijn deur.

Ze hield een grote schaal vast en glimlach te breet.

Dit is voor jou, zij zeinvoudig. We koken altijd veel tijdens de ramadan.

Lars stond versteld van haar vriendelijkheid. Op de schaal lagen heerlijke gerechten die hij nog nooit had gezien.

Kleine, geveelde pastijdjes, zoete koekjes met honing en een soort stofschoten die heerlijk roken.

Hij wist niet goed wat hij moest zeggen, maar bedankte haar hartelijk. Die avond had hij het allemaal op en het was verrukkelijk.

Maar achteraf gezien had hij één probleem. Hij had niets teruggegeven.

En nu, een maand later, stond Fatima al weer voor zijn deur met nog meer schalen vol eten.

Hoe wel hij blij was met het cadeau voelde hij zich ook een beetje ongemakkelijk.

Hij wilde iets terug doen, maar hij wist niet waar hij moest beginnen.

Hij besloten het uit te vogelen, Lars ging online.

En Lars over het zuiker feest, het feest aan het einde van de ramadan.

Dat leek hem de perfecte gelegenheid om zijn dankbaarheid te tonen.

Maar wat kon hij geven? Hij moest rekening houden met de regels van zijn buren.

Het eten moest halal zijn, dus geen vakensvlees en geen alcohol.

Dat was al een flinke beperking voor iemand die normaal gesproken al tijd een flaswijn meenemd als die ergens op bezoek gaat.

Hij vroeg het aan een collega die ook Moslim was.

Vruid is altijd goed. Zij zijn collega.

Of arabische zoutenheid die kun je bij Turkse winkelskopen.

En je kunt ook gewoon een mooie kaart schrijven. Dat kwam goed uit.

Want er zat een Turkse supermarkt om de hoek.

Lars kocht een grote doos baklava, een schaldadels en een mooie kaartje.

Hij schreef er een paar woorden in het Nederlands op. Bedankt voor uw vriendelijkheid.

Fijn, feest. Toen hij de doos bij Fatima afleverde, strouwde ze van ortelt oor.

Harman schudde Lars de hand en nodigde hem uit voor het feest zelf.

Hoe wel Lars een beetje zenuwachtig was? Zij hij toch ja.

En zo begon een mooie vriendschap. Dankzij een schaal eten en een beetje moet.

Nieuwe woorden, nauwelijks, stond versteld van achteraf gezien, uitvogelen, rekening houden met dat kwam goed uit.