Een Gesprek bij de Koffiemachine

Sanne staat in de keuken van het kantoor in Amsterdam.

Het is maandagochtend en het regent buiten.

De druppels vallen zachtjes tegen het grote raam.

Ze kijkt naar het scherm van haar telefoon.

Ze leest het laatste nieuws.

De koffiemachine maakt een hard geluid.

De geur van verse koffie vult de kleine ruimte.

Dat is precies wat ze nu nodig heeft.

Haar collega Thomas loopt de keuken binnen.

Hij schudt zijn natte paraplu uit boven de wasbak.

"Goedemorgen Sanne," zegt hij met een glimlach.

"Heb je een leuk weekend gehad?" Sanne knikt en neemt een slokje van haar hete koffie.

"Ja hoor, heel rustig," antwoordt ze.

"Ik lees nu net een interessant artikel op het nieuws." Thomas pakt een schone mok uit de kast.

Hij zet de mok onder de machine.

"Oh ja?

Waar gaat het over?" vraagt hij nieuwsgierig.

Sanne legt haar telefoon op het aanrecht.

"Het gaat over die heel bekende Amerikaanse rapper.

Hij was dit weekend in Nederland voor een concert." Thomas knikt langzaam.

"Ik heb daar iets over gehoord," zegt hij.

"Was er veel gedoe rondom zijn komst?" Sanne schudt haar hoofd.

"Nee, het concert zelf ging eigenlijk heel goed.

Er waren helemaal geen problemen.

De fans hebben gewoon naar de muziek geluisterd.

Alles was rustig." "Maar waarom is het dan in het nieuws?" vraagt Thomas.

Hij drukt op de knop voor een cappuccino.

Sanne zucht even.

"De rapper wilde ook een museum bezoeken.

Het is een belangrijk museum over de Tweede Wereldoorlog.

Maar het museum wilde hem niet ontvangen.

Ze zeiden 'nee' tegen zijn bezoek." Thomas kijkt verbaasd op.

"Echt waar?

Waarom wilden ze hem niet binnenlaten?" Sanne pakt haar telefoon er weer bij.

Ze leest een stukje voor.

"De rapper heeft in het verleden heel gemene dingen gezegd.

Hij sprak heel slecht over Joodse mensen.

Het museum vond dat onacceptabel." "Dat begrijp ik wel," zegt Thomas serieus.

"Je kunt niet zomaar heel lelijke dingen zeggen.

En daarna doen alsof er niets aan de hand is." Sanne is het helemaal met hem eens.

"Precies," zegt ze.

"Het museum wilde hem geen extra aandacht geven.

Sommige mensen denken dat hij het alleen voor de media doet.

Een trucje om in het nieuws te komen." De machine is klaar met de cappuccino van Thomas.

Hij pakt een klein lepeltje en roert in zijn beker.

"Het is een lastige situatie," zegt hij.

"Ik vind zijn oude liedjes best goed.

Maar ik wil niet naar zijn muziek luisteren als hij zulke dingen zegt." Sanne knikt begrijpend.

"Dat heb ik ook," zegt ze.

"Het is moeilijk om de artiest en de persoon te scheiden.

Zeker als iemand heel nare opmerkingen maakt.

Ik luister liever naar andere zangers." Ze staan nog even samen in de keuken.

Buiten begint het harder te regenen.

De lucht is grijs en donker.

Binnen is het gelukkig warm en gezellig.

"Nou ja," zegt Thomas.

"Ik ben blij dat het concert in ieder geval veilig was.

Dat is ook belangrijk voor de bezoekers." "Zeker weten," antwoordt Sanne.

Ze pakt haar mok stevig vast.

"En ik vind het heel goed van het museum.

Ze hebben een duidelijk standpunt ingenomen.

Ze lieten zien wat ze belangrijk vinden." Thomas neemt de eerste slok van zijn koffie.

"Helemaal mee eens," zegt hij.

"Zullen we maar weer aan het werk gaan?

De pauze is alweer voorbij." Sanne lacht en stopt haar telefoon in haar zak.

"Goed plan," zegt ze.

"Ik heb nog veel e-mails om te beantwoorden." Samen lopen ze de gang in.

Ze gaan terug naar hun bureaus.

Sanne gaat op haar stoel zitten.

Ze opent haar laptop en typt haar wachtwoord in.

Ze denkt nog even kort aan het nieuwsbericht.

Het is goed dat organisaties soms 'nee' durven te zeggen.

Ze begint met een glimlach aan haar eerste taak van de dag.

Tot de volgende keer.