Festival en onveilig gevoel

RICK: He, eindelijk in de rij.

Dit duurt lang.

We staan hier nu al tien minuten, denk ik.

TOM: Ja, maar het is het waard.

Lekker muziek.

Ik hoor al een beetje bas.

Het klinkt goed, vind je niet?

JULIA: Ik heb dorst.

Hopelijk snel een drankje.

Een cola of bier, maakt niet uit.

Maar ik wil wel iets kouds.

RICK: Zien jullie die groep mannen daar?

Die komen me bekend voor.

Ik weet niet waarom, maar ik krijg een raar gevoel.

TOM: Waar dan?

Bij de ingang?

Ik zie alleen maar mensen.

Het is hier druk, hè.

RICK: Ja, die met die donkere jassen.

Ik zag ze laatst bij Shoppingcenter Overvecht.

Ze stonden bij de koffiehoek.

Ze dronken koffie, maar ze keken steeds rond.

JULIA: Oh, die vervelende types?

Daar heb ik ook last van.

Ze keken me aan bij de pinautomaat.

Het was niet prettig, echt niet.

RICK: Precies.

Ze kijken je zo raar aan.

Ik voel me dan echt een lustobject.

Het is niet fijn.

Soms denk ik: waarom doen ze dat?

TOM: Dat is niet oké.

Wat doen ze dan precies?

Kijken ze alleen?

Of zeggen ze ook iets?

RICK: Ze staren heel lang en vies.

Het maakt me bang en verdrietig.

Soms fluiten ze ook.

Laatst floot er een naar me, ik schrok ervan.

JULIA: Herkenbaar.

In de avond is het nog erger.

Weinig vrouwen daar.

Gisteren om negen uur was het stil.

Ik liep snel door.

RICK: En met dit warme weer draag ik niet veel.

Dat helpt niet.

Een korte broek en een topje.

Dan voel ik me extra kwetsbaar.

TOM: Nee, dat begrijp ik.

Het zou niet uit moeten maken.

Maar het is wel lastig.

Je wilt gewoon normaal kunnen lopen.

JULIA: Laatst in de bus had ik ook zoiets.

Een man vroeg geld.

Hij zei: 'Geef me vijf euro.' Hij bleef maar vragen.

RICK: Echt?

Wat zei je?

Ik had waarschijnlijk niets gezegd.

Ik word dan stil.

JULIA: Ik weigerde.

Toen bleef hij zeggen: 'Waarom geef je geen geld, je bent een blond supermodel'.

Steeds weer dat woord.

Supermodel, supermodel.

Het was vervelend.

TOM: Wat vervelend.

Bleef hij doorgaan?

Deed hij dat de hele rit?

JULIA: Ja, steeds dat supermodel.

Een jongen tegenover me knikte ongemakkelijk.

Hij wist niet wat te doen.

Hij keek naar de grond.

RICK: Bah, dan voel je je weer bekeken.

Niet als mens.

Gewoon als een ding.

Het is alsof je geen persoon bent.

TOM: Het is niet klein.

Dat is gewoon lastig.

Je kunt niet normaal reizen.

Ik snap dat je er bang van wordt.

JULIA: Precies.

En ik wil niet vervelend zijn, maar het zijn vaak migranten.

Ik merk het verschil.

Het valt me op.

RICK: Ja, Nederlandse mannen doen dat bijna nooit bij mij.

Ze zijn meestal rustig.

Ze kijken wel, maar niet zo.

TOM: Toch is het een probleem.

Het hoort niet.

Iedereen moet zich veilig voelen.

Of je nu man of vrouw bent.

JULIA: Ik vraag me af of andere vrouwen dit ook ervaren.

Mijn zus heeft er ook last van.

Ze vertelde me laatst hetzelfde verhaal.

RICK: Zeker.

Mijn vriendinnen klagen er ook over.

Ze zeggen hetzelfde.

Het is niet alleen bij mij.

TOM: Misschien moeten we er meer over praten.

Op het werk of thuis.

Dan weten mensen wat er gebeurt.

JULIA: Ja, dat helpt.

Maar nu eerst een biertje!

Ik heb echt dorst.

Mijn keel is droog.

RICK: Eens.

Eindelijk vooraan.

Ik haal rondjes.

Drie biertjes, toch?

Of wil iemand iets anders?

TOM: Goed plan.

Ik betaal de volgende ronde.

Of een cola voor jou?

Ik weet het nog niet.

JULIA: Bedankt, jongens.

Fijn dat we even konden kletsen.

Het lucht op.

Ik voel me al beter.

RICK: Altijd fijn om te delen.

Geniet van het festival!

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.