B1 Dutch - SS394 - Peukenruimkosten (Levi op het Malieveld) - Learn Dutch

Nou, Levi stond op een dinsdag middag bij het Maliveld, met een papieren bakje vried in zijn hand.

En een raar soort missie in zijn hoofd.

Niet omdat hij zin had in hilde daden, maar omdat hij zichzelf had betrapt op iets kleins.

Hij kreeg steeds naar de grond.

Overal van die kleine, lichtbruine streepjes.

Puken.

Als of iemand confetti had gestrooid, maar dan de variant waar niemand blijven wordt.

Hij liep langzaam richting het binnenhof.

Langs hekken en boorden en probeerde niet op alles te letten.

Toch deed hij het.

Zoals zo vaak.

Hij had net een paar minuten zitten de krant lezen op zijn telefoon.

Ja, ouderwets gevoel.

Modern scherm.

En hij dacht, hoe kan iets zo klein zoveel rommel geven?

Levi zuchte, feegde zijn handen af aan een servetje en zij zacht.

Kom op zeg, het is maar een puk.

Maar ze ligt een er wel allemaal.

Jo, en toen ging zijn telefoon trillen.

Een NOS-melding.

Levi tikt hem open en last hard op, als of dat heel op om het nieuws echt te laten landen.

Gemeente willen dat de tabaksindustrie alle opruimkosten van puken betaalt.

Precies op dat moment kwam er een vrouw langs met een velgroen hasje en zo'n prikstok.

Ze kek naar zijn telefoon en grijntste.

Laat me raden, zij ze.

Het gaat over mijn dag besteden, Levi lachten.

U bedoelt poken, prikken, poken jagen, verbeterde ze.

Ik ben Cibel en ja, dit kost de gemeente een vermogen, handschoenen, zakken, extra rondes, alles.

Mensen denken, ach, ik gooi hem wel weg, maar weg is altijd iemand anders.

Levi wees naar een hoopje bij een puttexsel.

Hoeveel houd je op per dag, Cibel trok een wijkbrouw op.

Genoeg om een heel aquarium te vullen, alleen zwemmen ze niet.

Ze tikt hem met haar prikstok tegen een puk.

En kijk, die filter zijn plastic.

Dat verdwijnt niet zomaar.

Een man in pak met een kop koffie die veel te duurrook hoorde het gesprek.

Dus de tabaksindustrie moet betalen, vroeg hij.

Daas ook wat, Cibel knikten.

Waarom niet?

Als jij troep verkoopt die overal beland, dan betaal je de opruim.

Net als staat sie geldt, maar dan zonder flas.

Levi dacht aan die jonge bij de haven, die ooit mopperde over rommel in het water.

En aan dat houtenhoek bij de duinen waar iemand zeep miste na het eten.

Het leek ineens allemaal aan elkaar te hangen.

Hoeveel Levi eigenlijk verder moest, bleef hij toch staan.

Zal ik helpen?

Vroeg die.

Cibel kijk hem aan als of hij een stroep waafel aanboot tijdens een dieeet.

Jij, in je net de schoenen, achteraf gezien, zijn Levi, terwijl hij zijn mouwen opstroopte.

Had ik andere schoenen moeten aantrekken, maar goed.

Ze gaf hem een extra zak en een zet handschoenen.

Dat kwam goed uit, want een meel landen brutaal naast hen en probeerde precies zijn zak open te picken.

Levi riep.

Hey, wegwezen!

De meel kijk hem aan als of hij de indringer was.

Na een halve uur had Levi een zak vol.

Zijn neus roek naar oud papier en ass en zijn schouders voelde als of hij een dijk had verplaatst.

Cibel knikte te vreden.

Lekker bezig.

Dit is het.

Mensen denken altijd groot.

Regels, boetes, kampanjes, maar begin eens met bukken.

Later, toen Levi langs het plein liep, dacht hij, misschien is het eerlijk dat de industrie betaalt.

Maar misschien begint het ook bij één hand die iets niet laat vallen.

En gek genoeg voelde dat best goed.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuleptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.