Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Verdieping: 13 t/m 16 november

Het hartstikke goed dat je weer mee luistert, want vandaag gaan we echt iets heel bijzonder doen.

Ja, we gooien het over een iets andere boeg deze keer, geen grootste opstrak nieuws.

Precies, we gaan inzoomen op twee hele specifieke, alle dag's gesprekken die, nou, onverwacht,

diepe inzichten bieden in hoe wij als mens eigenlijk omgaan met rust, afleiding en de harde realiteit.

Zeker, want onze bronnen voor vandaag bestaan letterlijk uit warneemingen van twee situaties uit het dagelijks leven.

Klopt, het ene moment speelt zich af op de bank en draait ondergesprek over de boek.

En het andere moment, en dat is best wel een contrast, speelt zich af in een park, waar vrienden heel zwaar nieuws bespreken.

Het klink misschien als het twee totaal losstaande werelden?

Ja, dat dacht ik niet eens die instantie dus ook, maar laten we dit eens uitpakken.

We gaan ontdekken hoe we onszelf eigenlijk staande houden in een wereld die weet je wel vol zit met prikels en tragiek.

En we gaan zien waarom zo iets simples als een kopje koffie daarbij echt cruciaal is.

Ja, piezo eigenlijk.

Maar laten we meteen in dat eerste moment duiken de strijd om aandacht.

Het boek versies de telefoon.

Ja, aan een heel herken waar tafel reel voor de meeste denk ik.

Absoluut.

Kijk, de situaties als volgt, we hebben drie mensen op de bank, Rick, Peter en Lisa.

Rick zit helemaal verzonken in een ontzettend dikboek.

Een boek geschreven door Judit toch?

Ja, klopt.

Een boek van Judith, en dit is het grappige detail uit de bron: zij heeft zelfs een publieksprijs gewonnen, de prijs van de lezers dus.

Precies.

En het gaat over een oude inzame best wel luien man.

Ja.

En dan hebben we Peter.

Die geeft eigenlijk betenien uiteindelijk toe dat hij zelf ook nog al luister is.

En hij weigert dat ook pertinent om ook maar één blik in dat dikke boek te werpen.

Hij lees liever het nieuws op zijn telefoon, geeft hij aan.

En Lisa regiert er meteen vrij fel op.

Maar als we het niet nu even vergelijken met ons eigen leven.

Het snelle luidruchtige scrollen op een telefoon, versus de rust van zo'n dikboek, ik wil toch even kritisch zijn.

Gewoon?

Is het lezen van nieuws op een scherm?

Nou, echt minder waardig?

Of is het gewoon een andere manier van informatieverwerken die onze hersenen een heel ander soort druk te geeft?

Wat hier zo fascinerend aan is, is de psychologische drempel waar er tegen aan lopen.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou ja, Peter vindt een boek heel erg langzaam en hij noemt wat hij op zijn telefoon doet wel degelijk lezen.

Maar neurologisch gezien, vertegenwoordig die telefoon een enorme onrust.

Oh wow, dus dat snelle scrollen is voor je brein helemaal niet ontspannend?

Nee, absoluut niet.

Het geeft je brein constant micro-prikkels.

Terwijl Lisa en Rick dat dikke boek juist associeren met rust.

Het vereist focus, maar de beloning is een lageraardslag.

Ja en Peter heeft daar gewoon de energie niet voor.

Hij noemt het zelf niet, maar hij is niet slim.

Exact.

En de manier waarop Rick dat vervolgens de-escalerend aanpakt is eigenlijk briljant.

Oh ja, die afspraakt die ze maken.

Precies.

Rick zette het voor als een soort microgewoonte dat Peter slechts een enkele bladzijde hoeft te lezen,

alleen om even die rust terug te vinden.

Dat is best slim.

Het houdt de hele berg van dat dikke boek weg.

Ja, het overtuigd, Pieter's brein, dat het niet veel moeite gaat kosten.

En dat is een vraag die je zelf als luisteraar ook kunt stellen, waarzoek jij eigenlijk je rust?

Ja, ben je een Pieter, die krampachtig vasthoudt aan de telefoon, of weet je wel, gun je jezelf af en toe echt de stilte van dat dikke boek.

Dat is een hele goede refleksie.

Maar goed, we hebben net over dat nieuws dat Pieter op zijn telefoon zat te lezen, en hier wordt het was echt interessant.

Ja, want wat gebeurt er als dat nieuws niet netjes op een schermpje blijft staan?

Precies.

Wat als het gewoon keihard de realiteit binnenkomt, terwijl je zelf eigenlijk in een hele veilige bubbel zit?

Dan krijgen we een heel ander psychologisch meegunis met de zin.

Laten we naar die tweede situatie gaan, de paradox van de taagelijks leven.

We verplaatsen ons naar een prachtig park.

De zon schijnt, het weer geschoot.

Ja, heerlijk.

Rik is er bij en hij wandel dit keer met Tom en Julia.

Ze hebben allemaal warme koffie in hun hand, maar en dit is echt levensecht.

Ze bespreken afschuulijk nieuws.

Ja, een locale, maar ontzettend tragisch incident.

Klopt, een oude fietser in oude water is overleden aan de ongeluk, gewoon op weg naar huis.

En de tragedie is eigenlijk dubbel zo groot, want de ambulance die hij moest redden, botten op een auto.

Waardoor ze te laat kwamen.

Ja, afschuulijk.

En te welk dit las zag ik iets in de bronnen wat me echt compleet in de war bracht.

De contrasten zijn zo bizarre.

Wat wil je vooral op dan?

Nou, ze praten dus over deze tragische, compleet eens aan bedoeld.

Maar tegelijkertijd zien ze een kind dat broodgooid naar een bruine eent in het water.

En ze blijven maar dingen herhalen.

Dingen over hun eigen megeving, toch?

Ja, dingen als, maar wij wandelen hier, wij zijn veilig, het weer is goed.

En ik moet je eerlijk zeggen, ik wil hier echt even op uitdagen.

Voel dat niet bijna egoistisch?

Eegouistisch.

Ja, als of ze zichzelf op de borst kloppen over hun eigen fijne wandeling.

Terwijl ze letterlijk praten over een doodlijk ongeluk van iemand anders.

Als we dit in het grotere plaatje bekijken, is dit absoluut geen egoismen.

Echt verger van dat.

Oh, maar hoe moeilijk het dan zien.

Wat je hier ziet, is een fundamentel menselijk overlevingsmeegenisme.

Het heeft alles te maken met kochnitieve dissoenantie.

Dus de bot zien dus wat je weet en wat je ervaardt?

Ja, exact.

Het is de botcing tussen de vrede, onvorspelbare buitenweerld

en een eigen, directe veilige omgeving daarin dat park.

Wacht, dus die eent in het water is niet zo maar een afleiding.

Nee, we hebben die bruine eent, de boomen en de zon gewoon keird nodig.

Ze gebruiken die wereneemingen om het bestef van hun eigen stervelijt

getrikker door die oude fietser, u behalpt de kunnen dragen.

Ho, wow.

Dus door te zeggen dat het weer goed is en dat ze veilig wandelen,

aardessen zichzelf eigenlijk.

Precies.

Als ze die ankers niet zouden hebben zou die existentiële angst

ze gewoon compleet overweldigen.

Dat veranderde ze zaken wel enorm ja.

Dus wat betekent dit allemaal?

Wat is de rode draad hier?

Dat is de grote vraag.

Ja, want wat verbindt de lauwe man op de bank die wijger te lezen

nou eigenlijk met die vrienden in het park die de dood bespreken?

Als we heel goed naar de dictaise uit beide bronnen kijken,

is er één gedeelde fysieke handeling die in beide situaties cruciaal is.

Koffie.

Koffie.

In ordaad.

Ja, het filmen echt op.

In het eerste verhaal haalt er ik drie koffie.

Met zuiken voor Pieter en zonder zuiker voor Lisa.

Klopt.

En die koffie is daarin toevall.

Het is letterlijk de voorwaarde om het lezen van die ene bladzijden mogelijk te maken.

Ja, Pieter zegt ze wie het is van, oké, ik lees, maar dan moet jij koffie halen.

Precies.

De handeling van het samen koffie erin kekreert daar een veiliger ruimte.

Een moment van vertraging waarin we beloftes met elkaar kunnen maken.

Zoals het doorbreken van die verslaving aan de telefoon.

En in dat tweede verhaal in het park.

Daar is de koffie bijna een soort barometer van de tijd en van hun emoties.

Dat is prachtig verwoord, ja.

Hoe zag je dat terug?

Nou ja, aan het begin van de wandeling benadrukken ze dat de koffie lekker warm is,

maar tegen de tijd dat ze dat hele zware nieuws over oude water hebben verwerkt,

hebben ze het letterlijk en figuurlijk koud gekregen.

En de koffie is ook koud geworden?

Precies.

En toch, en dat vond ik zo mooi, drink ze wel gewoon op voor dat langzaam naar huis lopen.

Ja.

In tijden van afleidingen zoals met de telefoons,

of in tijden van existentiele angst,

zoals bij dat dodelijke ongeluk,

grijpen mensen terug naar hele basale rituelen.

Dus dat uitdrinken van die koude koffie is ook zo'n rituel?

Zeker.

Het helpt ze om de pijn samen te verwerken en letterlijk de kou te trotseren.

Ze sluiten er het moment mee af.

Dat is echt indrukwekkend.

En als luisterer is het goed om daar eens bij het stil te staan.

Wat zijn eigenlijk jouw eigen rituelen?

Dat is zeg maar jouw eigen koude koffie, of jouw peruinenend.

Ja.

Wat is dat kleine, visieke anchor dat jou vertelt?

Ik ben hier en ik ben veilig.

Precies dat.

Geweldig.

We hebben echt best wel een reis gemaakt vandaag.

Dat kun je wel zeggen, ja.

Van de onrustige telefoon en de tikkenboek van jullie op de bank,

helemaal naar de tragiek in ouderwater en de troostende wandeling in het park.

Twee compleet verschillende werelden.

Ja.

Maar we hebben gezien dat de wereld enorm zwaar en luidruchtig van zijn,

maar dat onze reactie daarop en onze reeling eigenlijk vaak in het hele kleine zit.

En dit roept een belangrijke vraag op, waar we het over moeten hebben.

Precies.

Kijk, we gebruiken dus dagelijkse routines,

zoals het drinken van een kopkoffie, om ons af te schermen of de trooster.

Ja, dat hebben we wel echt wasgesteld vandaag.

Maar bedenk je dit eens.

Als een simpel, afkulende kopkoffie,

al de inmensen kracht heeft om ons te aarde na het horen over een doodelijk ongeluk,

hoeveel andere automatische handelingen in ons leven voeren we dan gedachtenloos uit?

Maar wauw.

Zonder te beseffen dat het eigenlijk onze krachtigste emotionele schild zijn tegen de golven van de buitenwereld.

Dat is echt een gedachte om even te laten bezinken.

Dingen die we gewoon op de automatische pilot doen die ons stikken over eind houden.

Precies.

Ontzettend bedankt voor je scherper geest vandaag.

En jij als luisteraar ook bedankt voor je nieuwsgierigheid.

We wensen hier heel veel succes met het vinden van rust,

gewoon in je eigen dagelijks routines.

Tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause