De Blinde Man in het Park

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een grappig verhaal van Reddit voor jullie.

Het verhaal heet 'Ik in het echt', met een plaatje van een hond.

Laten we beginnen.

Het is zondagochtend.

We zijn in een mooi park in Rotterdam.

De zon schijnt en de lucht is blauw.

Mark loopt in het park.

Hij is moe.

Hij heeft gisteren een feestje gehad.

Nu heeft hij een beetje hoofdpijn.

De zon is te fel voor zijn ogen.

Daarom draagt hij een grote, donkere zonnebril.

Hij heeft ook een kopje koffie in zijn hand.

Hij ruikt de verse koffie.

Dat is lekker.

Naast Mark loopt zijn hond.

De hond heet Max.

Max is een grote, lieve hond.

Hij heeft zacht, bruin haar.

Max draagt vandaag een nieuw tuigje.

Een tuigje is een riem voor het lichaam van de hond.

Het tuigje is felgeel.

Mark heeft het gisteren gekocht.

Hij vindt de gele kleur mooi.

In het donker is de kleur heel veilig.

Mark kijkt naar de bomen en het gras.

Dan ziet hij een oudere vrouw.

Ze heet mevrouw Visser.

Ze kijkt serieus naar Mark.

Ze kijkt naar zijn donkere zonnebril.

Dan kijkt ze naar de felgele riem van de hond.

Ze denkt iets verkeerds.

Ze denkt dat Max een blindegeleidehond is.

Ze denkt dat Mark blind is.

Mevrouw Visser loopt snel naar Mark toe.

"Hallo meneer", zegt ze met een zachte stem.

"Kan ik u misschien helpen?" Mark is in de war.

Hij stopt met lopen.

"Mij helpen?", vraagt hij verbaasd.

"Nee hoor mevrouw, dank u wel." Maar mevrouw Visser pakt de arm van Mark vast.

"Pas op meneer", zegt ze bezorgd.

"Er is een grote plas water voor u.

U mag niet in het water stappen." Mark kijkt naar beneden.

Hij ziet de plas water.

"Ja, ik zie het", zegt Mark.

"Dank u wel." Mevrouw Visser lacht vriendelijk.

"Wat een slimme hond heeft u.

Hij helpt u echt goed.

Hij is een goede hulphond." Mark begrijpt de situatie nu.

De vrouw wil hem helpen door zijn zonnebril en het gele tuigje.

Ze denkt dat hij blind is!

Wat een grappige fout.

Mark wil zeggen dat hij niet blind is.

Hij doet zijn mond open.

Maar dan ziet Max plotseling iets.

Max ziet een eend bij de vijver.

Max wil spelen.

Hij rent opeens heel hard naar de eend toe.

"Max, nee!

Stop!", roept Mark luid.

Maar Max luistert niet.

De hond is heel sterk.

Mark moet rennen.

Hij rent hard achter Max aan.

Hij rent soepel om een boom heen.

Hij springt over de grote plas water.

Tijdens het springen valt zijn zonnebril op het gras.

Mevrouw Visser staat stil.

Ze kijkt met open mond naar Mark.

Ze is geschrokken.

Een blinde man die zo snel kan rennen en over water springt?

Dat is onmogelijk!

Mark stopt bij de vijver.

Max blaft vrolijk naar de eend.

Mark loopt langzaam terug naar de verbaasde mevrouw Visser.

Hij pakt zijn zonnebril op.

Hij heeft een rood gezicht en schaamt zich een beetje.

"Sorry mevrouw", zegt Mark.

"Ik ben niet blind.

Ik heb alleen hoofdpijn.

En Max is geen hulphond.

Hij is gewoon een drukke hond." Mevrouw Visser begint heel hard te lachen.

"Oh, wat dom van mij!", zegt ze.

"Ik dacht echt dat u blind was." Mark lacht mee.

"Kom Max", zegt hij.

"We gaan naar huis." Soms kan een zonnebril voor veel verwarring zorgen!

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.