De Avonden: verveling als kunst

FEMKE: Ik heb 'De Avonden' van Gerard Reve gelezen, en ik denk er nog steeds aan.

DAAN: Oh ja?

Waar gaat het over?

Klinkt een beetje somber, die titel.

FEMKE: Het gaat over tien avonden in het leven van Frits van Egters.

Hij is twintig, hij verveelt zich, en hij vindt zijn familie irritant.

DAAN: Dus eigenlijk een boek over een jongeman die thuis zit en niks doet?

FEMKE: Precies.

Maar Reve schrijft dat zo goed, dat het toch fascinerend is om te lezen.

DAAN: Dat klinkt als een uitdaging.

Hoe maakt hij verveling interessant?

FEMKE: Door de taal.

Frits denkt heel scherp na over kleine dingen.

Zijn vader die soep eet, zijn moeder die zwijgt.

DAAN: Klinkt herkenbaar eerlijk gezegd.

Mijn ouders eten ook gewoon soep.

FEMKE: Ja, maar Frits beschrijft het met zo veel sarcasme.

Het is tegelijk grappig en een beetje triest.

DAAN: Oké, dat klinkt wel interessant.

Is Frits een aardige persoon?

FEMKE: Niet echt.

Hij is soms gemeen, ook tegen mensen die hij graag mag.

Maar je begrijpt hem toch.

DAAN: Dat is interessant.

Soms zijn de beste personages niet aardig.

FEMKE: Precies.

Er is een zin die ik niet vergeet: hij kijkt naar zijn slapende vader en denkt iets heel duisters.

DAAN: Duister?

Hoe duister?

Moet ik me zorgen maken over Frits?

FEMKE: Een beetje wel.

Hij droomt soms over de dood op een heel koele manier.

Zonder emotie bijna.

DAAN: Dat klinkt zwaar.

Is het het hele boek zo donker?

FEMKE: Nee, er zijn ook grappige stukken.

Frits maakt rare grappen bij vrienden thuis.

Die scenes zijn echt komisch.

DAAN: Oké, dus het wisselt.

Dat lijkt me beter dan alleen maar somber.

FEMKE: Ja, en de sfeer van Amsterdam in 1946 is ook mooi beschreven.

Koud, grijs, maar ook intiem.

DAAN: Had het boek ook zwakke punten voor jou?

FEMKE: Soms gaat het erg langzaam.

Als lezer moet je echt geduld hebben in het begin.

DAAN: Dat is mijn probleem met veel klassieke boeken.

Ik haak dan af.

FEMKE: Ik begrijp dat.

Maar als je doorgaat, wordt het echt de moeite waard.

DAAN: Voor wie zou jij dit boek aanraden?

Niet voor iedereen zeker?

FEMKE: Voor mensen die van eerlijke, soms pijnlijke beschrijvingen van het gewone leven houden.

DAAN: En voor mensen die niet bang zijn voor een hoofdpersoon die niet altijd aardig is.

FEMKE: Precies.

Het is een Nederlands klassiek boek, en ik denk dat iedereen het een keer moet proberen.

DAAN: Misschien lees ik het deze winter.

Op een saaie avond, lijkt me passend.