De Miezerige Mei en de Weerman

Sanne is waiting at a bus stop after her shift, and her colleague Bram joins her.

What starts as a simple complaint about the weather turns into a deeper conversation about life, plans, and a mysterious invitation.

Sanne: (zucht) Nee, echt hè.

Het is mei, maar het voelt als november.

Bram: Vertel mij wat.

Ik stond vanochtend om zeven uur al te krabben op mijn fiets.

Krabben!

In mei!

Sanne: Echt?

Mijn hemel.

Ik heb gewoon mijn winterjas weer uit de kast getrokken.

Bram: Snap ik.

En dan te bedenken dat we vorige week nog op het terras zaten met een witbiertje.

Sanne: Vorige week leek het wel zomer.

Toen was het vijfentwintig graden.

Nu?

Ik zie m'n adem.

Bram: Het is toch niet normaal meer.

Die weermannen hadden ook weer eens niks goed voorspeld, zeker?

Sanne: Oh, maar mevrouw Van der Laan op de radio, die had het over "een enkele bui".

Een enkele bui!

Het regent al de hele dag.

Bram: (lacht) Ja, dat is altijd hetzelfde liedje.

"Kans op neerslag." Alsof dat iets zegt.

Er is altijd kans op neerslag in dit land.

Sanne: Precies.

Ze zouden gewoon moeten zeggen: "Het wordt weer een rotdag, trek je regenpak maar aan." Bram: Dat zou pas eerlijk zijn.

Maar ja, dan raken ze hun kijkers kwijt.

Sanne: Denk je?

Ik zou juist afstemmen op iemand die gewoon eerlijk is.

Bram: Misschien moeten we zelf weerman worden.

Bram de Buienman.

Sanne: (grinnikt) En Sanne de Zeikerd.

Nee, dank je.

Bram: Nou, wat ik vervelender vind, is dat het zo'n miezerige regen is.

Van die fijne, koude prut die overal in trekt.

Sanne: Ja!

Het is net of je een spons over je heen krijgt.

En je paraplu waait meteen binnenstebuiten.

Bram: Ik ben vandaag twee keer natgeregend.

Eén keer op weg naar de zaak, en net toen ik naar de bus liep.

Sanne: Dat meen je niet.

Ik heb gelukkig de hele dag binnen gezeten.

Ach, binnen gezeten... ik heb de hele dag naar die stapel facturen gekeken.

Bram: O, dat was vandaag.

Hoe is het afgelopen met meneer De Groot en zijn declaraties?

Sanne: Laat me niet lachen.

Die man stuurt bonnetjes in van de lunch, maar hij is al drie keer naar de kapper geweest op kosten van de zaak.

Bram: Nee!

Echt?

Sanne: Echt.

En toen ik ernaar vroeg, zei hij dat het "representatief" was.

Representatief!

Voor wie?

Voor de kappersbond?

Bram: (lacht hard) Sorry, maar dat is echt te grappig.

En wat ga je eraan doen?

Sanne: Ik heb het doorgestuurd naar Karin.

Die lost het wel op.

Daar ben ik te moe voor.

Bram: Slim.

Laat de baas het maar uitzoeken.

Daar is ze toch voor?

Sanne: Precies.

Ik heb al genoeg aan die regen.

Ik word er gewoon somber van.

Bram: Ja, dat snap ik.

Weet je, al dat gezeur over het weer helpt ook niet echt, hè.

Maar ja, wat moet je anders?

Sanne: Nou, we kunnen het over leukere dingen hebben.

Heb je nog plannen voor het weekend?

Bram: Nou... eigenlijk wel.

En nu je het vraagt... ik wilde je iets vragen.

Sanne: O ja?

Klinkt spannend.

Bram: Mijn zus viert zaterdag haar verjaardag.

Een tuinfeest, als het weer meezit.

En anders binnen.

Maar... ze vroeg of ik iemand mee wilde nemen.

Sanne: Ik hoop niet dat je de weerman bedoelt.

Bram: (lacht) Nee, ik dacht eigenlijk aan jou.

Als je tenminste niet bang bent voor een beetje regen.

Sanne: Ik ben niet van suiker.

Hoe laat begint het?

Bram: Om drie uur.

In Zuilen.

Het is bij mijn ouders in de tuin, dus er is genoeg overkapping als het nodig is.

Sanne: Nou, dan zeg ik ja.

En ik neem mijn paraplu mee.

Voor de zekerheid.

Bram: Goed zo.

En als het toch nog zo regent, dan kunnen we in ieder geval samen klagen.

Sanne: Deal.

Weet je wat ik trouwens hoorde?

Volgende week wordt het warm.

Bram: Ja hoor.

Dat zeiden ze vorige week ook over deze week.

Sanne: (zucht) Je hebt gelijk.

Ik geloof er niks meer van.

Kijk, daar komt de bus.

Eindelijk.

Bram: Met een beetje geluk is het droog als we thuis zijn.

Sanne: Ik hoop het.

En anders... dan moet ik nog even met iemand praten over dat tuinfeest van je zus.

Bram: O ja?

Wat wil je weten?

Sanne: Nou, gewoon... of ik iets leuks moet aantrekken of niet.

En of je ouders een beetje normaal zijn.

Bram: (lacht) Dat is een verhaal voor in de bus.

Stap maar in.