Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Verdieping: 16 t/m 18 november

Stel je voor, je staat op je dooi je gemak wortels te snijden in een fabriekskantine.

Buiten valt de sneeuw rustig naar beneden en roomboter pruttelt in een grote pan op het vuur.

Klinkt als een hele fijne rustige ochtend.

Precies, heel idyllisch.

En dan stopt er ineens een collega binnen die je vertelt dat acht internationale saboteurs vanacht

hebben geprobeerd je gebouw in de aast te leggen.

Ja, dan stopt die ijdeelen wel even.

Wat doe je dan?

Nou ja, ren je gillend naar buiten, bel je een paniekerige familie.

Dat is wat je zou verwachten, ja.

Maar nee, je had je schouders op, maakt een vrouw grap en je gaat gewoon verder met het tellen van de soeplepels.

Welkom bij deze nieuwe deep dive.

Vandaag ga je en ik onderzoeken hoe bizarre en haast absurd ons berein omgaat met extremen gaals.

Zeker, want we kijken naar die randen van onze werkelijkheid.

Die momenten voorop in mensen geopolitieke dreigingen, of juist akute levensbedrijgende crisisituaties,

kijk hard op onze saaie dagelijkseroutinesbotsen.

Ja, en we gaan ontleden hoe we ons daar psychologisch eigenlijk tegen wapen.

En dat doen we aan een hand van twee bronnen, twee ook gescheinelijk compleetlostaande gebeurt in iessen,

maar ze vertellen hetzelfde verhaal.

Wat hebben we op het nu staan?

Nou, we hebben aan de ene kant een sluimerend, onzichtbaar gevaar in Oosterroopa,

en aan de andere kant een plotseling raugevecht op leven en dood gewoon hier in de Nederlandse polder.

Twee heel verschillende werelden dus.

Exact.

Maar wat bij de situaties met elkaar verbindt is niet de aard van de crisis zelf.

Het is de meegeniek van de menselijke reactie daarop.

Het laat echt perfect zien dat wanneer de wereld ons heen in brand staat of het letterlijk aan het zinke is.

Ons brein grijpt helemaal niet terug naar grootse heldendaden of filosofie.

Nee, wij grijpen terug naar de absolute oerelementen van ons bestaan.

Denk aan voedsel, warmte en de strakke structuur van een doodgewone dag.

Precies.

Oké, luisteraar, beeldje even in dat je een wimsy bent.

Als een kusplaatje vlak bij de estse hoofdstadtaling.

Het is koud.

Ligt een dunne laag sneeuw.

Door het raam van de kantine zie je kinderen die met hun schultassen om sneeuw op alle daarom omgooien.

Dat idyllische winterse plaatje.

Ja.

En binnen in de keuken staat Anna.

Je hoort het ritmissige tik van haar messen op de houdste snijplank.

Het ruikt er naar ui en wortel, echt naar huiselijkheid.

Ze bereidt de lunch voor de fabrieksmedewerkers.

Maar dit is geen gewone fabriek, toch?

Nee, zeker niet.

Ze maken hier geen meubels of auto onderdelen.

Dit is een drone fabriek.

Ze produceren hier onbemande vliegtuigjes.

Dat is technologie die de hele manier waarop we naar oorlogsvoeringen en spionage kijken,

toet daarop zijn kopzet.

Dat alleen al is een bizarre contrast.

Ja, enorm.

Je hebt aan de ene kant die hoog technologische kille realiteit van drones.

En daarin staat een vrouw doodleuk soep op te maken.

Ze maakt er zelf ook grappig over.

In de bronnen lezen we dat Anna er heel nucht onder blijft.

Ze lacht en zegt zoiets van, mijn zoep kan gelukkig niet vliegen.

Anders moet ik achter alle komen aanrennen.

Kijk, en die grappig is eigenlijk al de eerste verdedigingslinie van het brijn.

Oh ja?

Nou ja, het verkleint die gigantische complexe realiteit van haar werkomgeving tot iets dat ze fysiek en handen heeft.

Een komsoep.

Maar die ilusie van normaaliteit wordt brukt voorstoord,

wanneer haar collega Peter de keuken binnenstapt.

Ja, Peter lacht inderdaad niet mee met de soepgap.

Nee.

Hij staart stijf naar zijn telefoon.

Zijn thee staat onaangeroerd op tafel, de damp is er al lang vanaf.

En dan deelt hij de realiteit van de afgelopen nacht.

Er is gewoon een serieuze poging tot brandstichting gedaan.

8 personen hebben geprobeerd te saboteren.

Acht man.

Dat is niet niks.

Zeker niet.

De beveiliging heeft tegengehouden.

Er is gelukkig niemand gewond geraakt en dat was ook geen brand.

Maar de implicatie is hiervan.

Zijn enorm.

En weten we wie het waren?

De politie heeft de daad gestopt.

En volgens de estse autoriteiten komen deze 8 personen uit Lettland.

Maar zouden ze gehandeld hebben in opdracht van Rusland.

Oké, laten we het even uitpakken want we moeten wel zuiver blijven bij wat de bronnen zeggen.

Zeker.

Het is belangrijk om direct toe te voegen dat Rusland niets heeft geregeld.

Toch deze aantijgingen.

Wij nemen hier absoluut geen politiek standpunt in.

We bekijken dit puur vanuit de psychologische realiteit zoals die daar op die ochtend op de werkvloer in Tallinn neerslaat.

Precies.

En het klinkt echt als de plot van een slechte spionage thriller.

Weet je wel?

Je smeert boter op het brood, je neemt een hap van een appel.

En ondertussen bespreek je gewoon dat een buitenlandse mogendheid heeft geprobeerd je werkplek plat te branden.

Dat is toch surrealistisch?

Ja, hoe krijgt een menselijk brein die twee extremen in hemelsnaam bij elkaar?

Want voor die werknemers is het geen film op Netflix.

Dit is gewoon hun dienst nog ochtend.

Wat hier fascinerend is is dat het brein dat in eerste instantie dus helemaal niet bij elkaar krijgt.

Wat hier gebeurt is eigenlijk een klassieke cognitieve kortsluiting.

Een kort sluiting.

Veel.

Kijk, geopolitiek opereert op een gigantisch macro-niveau.

Je hebt het over staten, grenzen, inlichtingen diensten.

Maar het menselijk leven opereert op micro-niveau.

En die keiharde botsing zie je perfect terug bij Peeter.

Omdat het voor hem ineens heel persoonlijk wordt, toch?

Exact.

De abstracte dreiging van die brandstichting is 1 ding.

Maar het escaleert direct in zijn privésfeer.

Hij laat Anna op zijn scherm zien dat de wegen naar Rusland vanaf 1 december voor onbepaalde tijd dicht gaan.

Niemand kan de grens meer over.

En dat gooit zijn hele planning in de war.

Ja, het raakt hem direct.

Hij had namelijk het plan om volgende week naar Rusland te reizen om zijn broer te helpen.

Oh, ja, met die winterjassen.

Ja, zijn broer heeft daar een kleine winkel.

En Peeter zou hem fysiek gaan helpen met het verplaatsen en inpakken van tientallen dozen vol winterjassen.

Dat is toch bizarre.

Door een van de abstracte geopolitieke schaakzetten, waar hij zelf de dupe van is,

wordt er gewoon fysiek afgesneden van zijn eigen familie.

Hij kan de jassen niet gaan brengen.

Het is de ultieme machteloosheid.

Ja, je staat daar in een keuken in Estland.

En een onzichtbare overheid trekt ergens honderden kilometers verderop een streep in het zand,

die jouw agenda voor volgende week gewoon verschuift.

En dat is exact het gevaar.

Peter is een figurant in een conflict dat ver, maar dan ook ver boven zijn macht ligt.

Wat doet dat met je brein?

Als je brein geconfronteerd wordt met zo'n absoluut oncontroleerbare dreiging.

Dus de angst voor z'n deportatie, enerzijds en de isolatie van familie anderzijds,

dan slaat de amygdala, het angstcentrum van je brein, groot alarm.

Vecht door vluchten?

Precies, je lichaam maakt zich klaar voor de strijd.

Maar ja, je kunt niet vechten tegen een grensblokkade.

En je kunt ook niet vluchten voor een abstractgeo politiek conflict.

Nee, het is vast.

Dus wat doet het brein om een totale paniekaanval te voorkomen?

Het dwingt zichzelf om extreem in te zoomen op het hyperlocale, op de prefrontale cortex.

Dat is het gebied dat logica en uitvoerende taken aanstuurt.

Ah, wacht even.

Bedoel je dat Anna daarom zo geobsedeerd door gaat met die lunch?

Ja, absoluut.

Want dat vond ik zo fascinerend in de brontext.

Ze vertelt hem dat hij zijn broer moet bellen.

Maar ze zegt er letterlijk achteraan.

Eet eerst iets.

Je buik maakt meer geluid dan mijn koelkast.

Dat is een schitterende opmerking.

Waarom veegt ze die enorme internationale crisis in godsnaam weg

met een opmerking over een knorrende maag?

Is dat gewoon ordinaire ontkennen?

Nee, het is absoluut geen ontkennen.

Het is een biologisch noodzakelijke buffering.

Kijk, als ze zich zou overgeven aan de zwaarte van die geopolitieke situatie,

zou die hele fabriekskantine binnen tien seconden kunnen veranderen in een paniekcentrum.

Ja, dan breekt de hel los.

Precies.

Door de focus te verleggen naar iets fysiologisch basaals,

zijn knorrende maag dus aardt hem.

Ze dwingt zijn brein met boerenkracht terug naar het hier en nu.

En het werkt ook.

Ja, en Peeter belt vervolgens zijn broer.

En wat is de reactie van die broer in Rusland?

Ook dat is prachtig.

Die vraagt dus helemaal niet naar de veiligheidsprotocollen van de dronefabriek.

Hij vraagt hem om een foto van Anna's soep,

omdat hij dat eten zo erg mist.

En Anna antwoordt met van die dooddroge humor,

dat ze wel een foto van een lege kom zal sturen.

Want dat scheelt haar weer werk.

Heerlijk.

Maar licht op.

Die humor is geen oppervlakkigheid.

Het is een extreem, hoog ontwikkeld mechanisme van ons lichaam om stresshormonen af te breken.

Wow.

En dan heb je ook nog dat moment dat Peeter die dozen,

waarin hij die winterjassen zou inpakken, gewoon fysiek onder de tafel schuift.

Ja, heel symbolisch eigenlijk.

Hij pakt die keiharde realiteit dat hij zijn broer niet kan helpen.

Stopt het fysiek weg en gaat Anna helpen de tafel te dekken.

En de manier waarop hij dat doet in de bronnen staat,

dat hij heel specifiek begint te tellen.

Elf kommen.

Tien lepels.

En hij grapt dat één persoon soep met een vork krijgt.

Klinkt bijna neurotisch, toch?

Ja, dat wilde ik net zeggen.

Het klinkt echt neurotisch.

Neurotisch is het misschien ook, maar het is vooral 100% functioneel.

Dat tellen van die lepels.

Dat is letterlijk een brein dat wanhopig zoekt naar een taak waarbij het zeker weet

aan een voorspelbaar resultaat.

Ah, omdat alles andere onvoorspelbaar is.

In de wereld van internationale spionage is de uitkomst een grote gok,

waarin de wereld van de fabriek kan dienen.

Resulteert het optellen van 10 lepels altijd, zonder uitzondering, in 10 lepels.

Het geeft de geest een ijzersterk ankerpunt van controle.

En dan pakt Anna zwijgend een elfde lepel.

Ze dragen samen de pan naar de tafel.

En als de collega's binnenstromen om te lunchen, is er ineens rust.

Peeter vraagt zelfs om een tweede kom soep.

Dat is toch prachtig.

En als zij informeert of er morgen weer soep is, antwoordt Anna echt heel resoluut.

Nee, morgen pasta.

Mijn lepel heeft een vrije dag.

Ze hebben op dat moment met succes een ondoordringbaar fort van routine gebouwd,

rondom een onzichtbare dreiging.

Ja, indrukwekkend hoe dat werkt.

Maar goed, in Estland zagen we dus hoe het brein overleeft door een abstract,

sluimerend gevaar te trotseren met een kom soep en een vaste structuur.

Ja.

Maar hoe zit het als we de variabelen totaal veranderen?

Werkt dit cognitieve overlevingsmechanisme ook als het gevaar niet abstract is?

Of als het niet onzichtbaar in de nacht plaatsvindt?

Goede vraag, dan krijg je een heel andere dynamiek.

Stel, een crisis dient zich op klaarlichte dag aan je aan.

Niet als een nieuwsbericht over gesloten grenzen,

maar als een fysieke entiteit die je in één seconde dwingt om te handelen

of toe te kijken hoe iemand sterft.

Nu gaat het over de rauwe realiteit.

Precies.

Luisteraar, beeld je in.

Het is een ochtend in Harlingen.

De wind giert echt over de dijken.

Het is koud, de lucht is donker grijs.

Je komt net terug van de sportschool.

Je benen zijn zwaar, verzuren zelfs.

En je hele fysiologie schreeuwt maar om één ding,

calorieën en warmte.

En dat brengt ons bij de 18-jarige Jorn, de hoofdpersoon uit onze tweede bron.

Hij bevindt zich exact in die staat.

Zijn hele bewustzijn is op dat moment vernauwd tot de soort tunnelvisie van kom maar op.

Hij wil gewoon naar huis, toch?

Ja, hij wil een grote pot kaas openmaken, brood eten en vooral een hele hete douche nemen.

Zijn brein is totaal niet bezig met de buitenwereld.

Het is 100% intern gericht op lichamelijk herstel.

Maar dan ineens neemt het verhaal een enorme wending.

Ziet hij iets uit zijn ooghoek dat totaal niet in het straatbeeld thuis hoort.

Hij ziet iets verschrikkelijks.

Hij parkeert zijn auto, hij kijkt naar het water.

En er ligt gewoon een auto in het donkere ijskoude water.

Het water staat al hoog en klotst tegen de ramen van de auto.

En hier wordt het echt interessant, want Jorn ziet een klein bootje in het water liggen vlak bij die zinkende auto.

Op dat bootje staan meerdere volwassen mensen.

Maar ze grijpen niet in.

Ze doen niks.

Ze staan alleen maar te roepen.

Ze wijzen naar het water, er is paniek, maar niemand doet iets.

En Jorn rent erop af, zijn gedachten aan dat brood met kaas zijn in één klop weg geslagen.

En hij roept naar de boot: zitten er mensen in?

En dan hoort hij dat het echt mening is.

Ja, een vrouw op de boot roept: ja, twee mensen, ze kunnen er niet uit.

En wat Jorn dan doet, hij heeft echt geen milliseconde.

Hij trekt zijn schoenen uit, trekt zijn broek en trui uit.

Hij legt de kleding netjes naast elkaar op de straat.

En dan gaat hij dat ijskoude water in.

Heel de moed.

Zeker.

Maar waarom doet hij dat terwijl al die volwassen op dat bootje blijven staan?

Als we dit verbinden met het grotere plaatje, dan kijken we vanuit de psychologie vaak naar het omstandereffect.

Of het zogenaamde bystandereffect.

Wat houdt het in?

Dat is een fenomeen waarbij de aanwezigheid van anderen de individuele verantwoordelijkheid vermindert.

Mensen bevriezen zelfs als het ware.

Iedereen wacht op de ander.

Bezig.

Iedereen houdt op het bootje natuurlijk de ernst van de situatie in de gaten.

De amygdala schoot bij hen allemaal in het rood, net als bij ons in Estland.

Maar omdat ze in een groep waren, trad er een verlamming op.

Iedereen wacht onbewust dat iemand anders de leiding neemt.

Tot de politie arriveert, tot er een vorm van autoriteit ingrijpt.

En Jorn breekt gewoon in zijn eentje door die apathie heen.

Maar wacht even, is dat niet een beetje een te makkelijke verklaring?

We kunnen het toch niet allemaal zomaar afschrijven op een of ander psychologisch groepsfenomeen.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, laten we kijken naar de keiharde, fysieke realiteit van het moment.

Die volwassenen stonden op een bootje, waarschijnlijk met dikke winterjassen aan, stil in de kou.

Jorn was pas 18, hij kwam net uit de sportschool.

Nou, op die manier.

Zijn hartslag was al verhoogd, zijn spieren stonden op spanning.

De adrenaline van de workout zat gewoon in zijn bloed.

Speelde zijn pure fysiologische staat op het moment niet een veel en veel grotere rol

dan zo'n abstracte psychologische theorie?

Daar sla je de spijker keihard op zijn kop.

Het is inderdaad gevaarlijk om de fysiologie te negeren in dit soort extremen situaties.

Het omstandereffect speelt absoluut een grotere rol in waarom de mensen op de boot niet handelden.

Maar de reden dat Jorn wel handelde is enorm sterk lichamelijk gedreven.

Omdat hij fysiek al in de actiestand stond, was de drempel om van observatie naar actie over te gaan.

Gewoon veel lager.

Zijn zenuwstelsel hoeft er niet vanuit een rusttoestand ineens op te starten naar extreme stress.

Het stond al aan.

Het klinkt heel logisch.

Maar dat neemt natuurlijk niet weg wat de impact van dat water op een menselijk lichaam is.

Nee, absoluut niet.

Zodra hij het water instapte werd hij vol geraakt door een zogenaamde cold shock-response.

Ja, en de bron beschrijft dat ook zo ongelooflijk visceraal.

Het water voelde niet gewoon koud.

Het deed letterlijk pijn aan zijn benen.

Dat is je lichaam dat in de noodstand gaat.

Ja.

Als je in water van die temperatuur stapt, trekt het razendsnel weg uit je ledematen om je vitale organen te beschermen.

Je ademhaling slaat volledig op hol.

Jorn moet zich echt dwingen om heel diep en gecontroleerd in te ademen om die reflexmatige hyperventilatie tegen te gaan.

Heel knap dat hij daar de tegenwoordigheid van geest voor had.

Ja, bizarre.

Hij zwemt naar die zinkende auto en hij kijkt door het raam.

Daar ziet hij een oudere man en een vrouw zitten.

De vrouw kijkt hem aan met pure doodsangst.

Verschrikkelijk moment moet dat zijn.

Hij legt z'n hand plat tegen de ruit en roept.

Ik ben hier.

Ik help jullie.

Maar de werkelijkheid, ja, die laat zich niet zomaar sturen door goede bedoelingen.

Hij probeert de deur te openen, maar de deur wil gewoon niet open gaan.

En hier stuiten we op basale natuurkunde.

Het gewicht van dat water drukt met een gigantische, haast onvoorstelbare kracht tegen die deuren.

Op dat moment heeft Jorn niks meer aan adrenaline of spierverrekening van het sporten.

Daar is het machteloos.

Ja, als een auto zinkt en de cabine is nog niet volledig volgelopen met water,

is de druk van buiten af onmetelijk veel groter dan van binnen uit.

Je trekt simpelweg tegen honderden kilo's waterdruk in.

Er is een adrenaline-achtige reactie op dat moment, of verdoving door de kou; zijn spieren verzuren nu echt.

Op het eerste moment valt hij dan ook; de deur geeft geen krimp.

En zijn reactie erop is gewoon brute hefboomwerking.

Er gaat niks van; hij hoeft niet te rukken aan de klink, want het heeft geen zin.

Wat doet hij wel?

Hij plant bloot zijn voeten, die hij in dat ijswater op dat moment anders aanvoelen,

hij zet ze tegen de carrosserie van de auto.

Hij maakt van zijn hele lichaam een hefboom, spant zijn rug en benen aan

en trekt met een explosieve kracht de deur open.

Ungelooflijk.

Het water stroomt met geweld naar binnen, direct de cabine in.

Hij roept naar de oudere vrouw: 'Geef me uw hand.'

Ze grijpt hem vast.

Hij trekt haar uit de auto, navigeert haar door dat ijskoude water naar het bootje,

waar de mensen die net nog verstijfd stonden toe te kijken, haar overnemen.

Gelukkig helpen ze dan wel.

En dan keert hij gewoon weer terug in het water, naar de zinkende auto, om de man eruit te halen.

Het is echt een prestatie van formaat.

En het toont aan hoe het menselijk lichaam onder de juiste omstandigheden

en bij de juiste fysiologische setup in staat is tot acties die het bewustzijn

om dat moment nauwelijks kan bevatten.

Ja, je handelt puur op instinct.

Exact.

Maar, en hier raakt dit verhaal weer direct aan de gebeurtenissen in die dronefabriek in Estland.

Het meest onthullende moment is eigenlijk niet de redding zelf.

Oh nee?

Nee, het is de nasleep.

Wat gebeurt er als de levensbedreigende crisis voorbij is, en de adrenaline ineens abrupt uit het systeem trekt?

Ah, dan dondert het kaartenhuis van de held in dus vanzelf in elkaar.

Ja.

Zodra Jorn de kant op komt en veilig is, begint hij oncontroleerbaar te trillen.

En dat is niet alleen van de fysieke kou, maar zijn zenuwstelsel is zo gekrenkt gewoon.

De overlevingstand gaat uit.

En dan is hij weer gewoon die 18-jarige jongen.

Omstanders geven hem een zware, droge jas.

Iemand heeft ondertussen zijn broek, trui en schoenen van de straat geraapt en geeft hem die heel voorzichtig aan.

Jorn slaat de jas strak om zich heen.

Hij voelt zijn voeten op dat moment al niet meer.

De realiteit klapt erin.

Ja, zijn horizon die net nog het redden van twee levens besloeg.

Krimpt onmiddellijk weer terug naar de horizon die hij had toen hij van de spoor schrok.

Hij wil naar binnen. Hij wil warmte.

We zien hier echt de acute versie van wat we net in de fabriek in Estland zagen.

In plaats van lepeltjes tellen om controle te krijgen, zoekt het brein hier wanhopig naar tactiele,

lichamelijke bevestiging dat het gevaar geweken is.

De bevestiging dat het goed is?

Ja, Jord wordt meegenomen naar een ruimte binnen.

En daar ontstaat een scène die je echt één op één over de keuken van Anna kunt leggen.

Jorn zit daar, samen met de geredde man en vrouw.

Ze zitten dicht op elkaar in stilte.

En dan komt er iemand binnen die ze drie bekers dampende thee overhandigt.

Die warmte.

Jorn klemt zijn handen stijf om die hete beker, puur om het gevoel in zijn vingers terug te dwingen.

De vrouw spreekt haar dankbaarheid uit. De man pakt Jorns arm even stevig vast.

Het is een hele pijnzame, menselijke connectie.

Jorn kijkt op en dan lacht hij een beetje. De spanning vloeit letterlijk uit elkaar.

En net als bij Peeter in Estland, wiens maag luider knorde dan de koelkast,

herinnert de biologie Jorn ineens snoeihard aan zijn oorspronkelijke plan.

Oh ja, het eten.

Zijn maag produceert een keihard rommelend geluid in die stille ruimte.

Dat moment van heilige stilte wordt bruut doorbroken.

Prachtig is dat.

De vrouw die hij net uit een zinkende auto heeft getrokken.

Glimlacht en zegt: 'Ik wil ook warme thee.'

Waarop Jorn ineens ontspannen uitschiet in de lach.

En zegt: 'Mijn buik wil vooral heel veel brood.'

Ja, schitterend.

Die overgang is magistraal, vind je niet.

Van het trotseren van de dood, echt vechten voor levens, naar de absolute hunkering,

naar een simpele bruine boterham.

Het laat zien hoe artsen overleven.

En het wordt nog beter.

Later, als hij thuis is en zijn ouders belt om te vertellen wat er is gebeurd,

doet hij dat met een terloopsheid die bijna komisch is.

Hij is echt letterlijk aan de telefoon.

Ik ben wat later.

En ik heb het een beetje koud.

Om er vervolgens aan toe te voegen dat de douche wel op standje lava mag.

Standje lava.

Standje lava.

Dat is de ultieme dee escalatie.

En het brengt ons eigenlijk na het loos bij de grote, gemene deler van deze twee.

Tot al verschillende bronnen.

Hoe zou jij die samenvatten?

Nou, of het nu gaat om de tragen, psychologische zwaarten van internationale geopolitiek die je leven binnenzijpelt,

zoals in Estland, of de razend snelle, brute, fysieke realiteit van een zinke de auto, zoals in harlingen.

De mensen is simpelweg niet gemaakt om langdurig op de frequentie van extremen crisis te functioneren.

Het kost de veel energie.

Zo veel energie.

Dus zodra het kan, dwingt ons brein ons keihard terug naar de grond, naar de dingen die we kunnen vastpakken en die we kunnen controleren.

Dus we zoeken onze veiligheid helemaal niet in politieke stabiliteit of in, weet ik, veel heroische standbeelden of grote teoriën.

We zoeken veiligheid in een kom warme soep, in het snijden van wortels, in een behootere ram met een dikke lagkaas.

We gebruiken onze alle dagse routine's echt als een fysiek schild tegen de waanzin van de buitenweerld.

En dat roept voor mij echt een fundamentele vraag op.

Een vraag over hoe wij onze samenleving vandaag de dag hebben ingericht.

Vertel me.

We zijn in onze moderne wereld zo gekonditioneerd om te geloven dat de grote instituties ons veilig houden.

Ja, natuurlijk. Dat leren we van jongse varen.

Precies.

We kijken naar de overheid om onze grenzen te bewaakken, we kijken naar de politie om brandstichters op te pakken.

We verwachten dat professionele hulpdiensten de verdrinkende mensen uit het water vissen.

We zien de staat- en haar instituten echt als de ultieme problemen op lossers van al onze crisis.

Terwijl deze verhalen iets heel anders laten zien.

Exact.

Wat vertellen deze twee verhalen ons nou echt over de menselijke natuur.

In de kern keert het werkelijke, diepgevoelde gevoel van veiligheid pas terug.

Op het moment dat we helemaal los van al die instituties en vormelen instansies,

simpelweg samen met een ander mens iets simpels eten of drinken.

Wow.

Ja, dat is wel een innsicht.

Misschien onderschatten we struktureel de reddende kracht van onze saaie dagelijksroedienes.

We zien het als vanzelfsprekend.

Als saaie routine totdat de wereld om ons heen instort.

En het straktellen van 11 lepels of het vasthouden van een warme koptee,

ja, enige blijkte zijn dat ons psychologisch nog overreind houdt.

Dat snijdt echt hout.

Als de wereld om je heen unkontgeleerbaar wordt en de gaals rammeld letterlijk aan de porten,

dan is onze allersterkste verdedigingslinie misschien wel gewoon de geur van gebakken uit.

Dat is echt iets om over na te denken.

De volgende keer dat jij luisteraar op een Willekeurige dienstag rustig de tafel staat te denken.

Heel erg bedankt voor het luisteren naar deze deep tijf en tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause