Een bizar misdrijf en weekendplannen

RICK: Jongens, hebben jullie dat bizarre nieuws uit Groningen al gelezen?

EMMA: Nee, ik leef onder een steen.

Wat is er dan gebeurd?

RICK: Haha, dat is wel duidelijk, Emma.

Je hebt echt niks meegekregen van de grootste schok van de dag?

EMMA: Blijkbaar niet!

Ik was de hele ochtend druk met werk en heb mijn telefoon nog niet aangeraakt.

Vertel op, maak het niet te spannend.

SOPHIE: Oh, Rick, bedoel je dat verschrikkelijke incident in die woning in Haren?

Ik las het vanochtend op de nieuwssite en mijn maag draaide ervan om.

Echt vreselijk, ja.

RICK: Precies die, Sophie.

Het is niet zomaar een incident.

Het gaat om een echtpaar.

Twee doden.

EMMA: Wat?

Een echtpaar?

Een overval die verkeerd is afgelopen, of zoiets?

RICK: Dat dacht ik eerst ook, dat zou al erg genoeg zijn.

Maar de schokkende wending is wie de verdachte is.

De politie heeft hun eigen tienerdochter aangehouden.

EMMA: Wacht even, stop.

De tienerdochter?

Hun éígen dochter?

Dat kan toch niet waar zijn?

Dat meen je toch zeker niet?

Waar heb je dat gelezen?

Is dat wel bevestigd?

SOPHIE: Het is helaas bevestigd, Emma.

Het staat op alle grote nieuwswebsites.

Bizar, hè?

Ik las het vanochtend bij mijn eerste kop koffie en ik verslikte me er bijna in.

Je schrikt je toch rot.

Je verwacht zoiets totaal niet.

RICK: Absoluut.

Ik was ook compleet van de kaart.

En wat het nog onwerkelijker maakt, is de locatie.

Het gebeurde in een van die typisch Nederlandse, rustige wijken met rijtjeshuizen en nette tuintjes.

Temeer daar zoiets zelden gebeurt in zo'n omgeving.

EMMA: Precies, je verwacht dit misschien in een film of een anonieme, grote stad, maar in een doodgewone Nederlandse buurt...

Het is moeilijk te bevatten.

Het voelt dan ineens heel dichtbij, ook al is Groningen ver weg.

SOPHIE: Dat gevoel heb ik ook.

Het kan dus blijkbaar overal gebeuren, in elk huis.

Dat is een enge gedachte.

EMMA: Echt, het klinkt als het script van een aflevering van een slechte misdaadserie.

Je weet wel, zo een waarvan je denkt: 'dit is wel heel vergezocht'.

SOPHIE: Of juist een hele goede, helaas.

Zo'n Scandinavische thriller waarin de dader de persoon is die je het minst verdenkt.

Maar het idee dat dit in het echt gebeurt... verschrikkelijk.

SOPHIE: Precies!

Toen ik de kop las, 'Tienerdochter verdacht van doden ouders', dacht ik heel even dat het een artikel van De Speld was, je weet wel, die satirische website.

Ik dacht dat het een hele zieke grap was.

RICK: Was het maar een grap.

Helaas niet.

De realiteit is vaak vreemder en gruwelijker dan fictie.

De politie spreekt van een familiedrama.

Het is waarschijnlijk een ontzettend gruwelijk misdrijf geweest.

Ik wil me niet eens voorstellen wat zich daar heeft afgespeeld.

EMMA: Maar hoe dan?

Wat zou er in hemelsnaam zo fundamenteel misgegaan zijn in dat gezin?

Ik bedoel, om tot zoiets te komen... dat is ondenkbaar.

Dat gebeurt niet zomaar van de ene op de andere dag.

RICK: Nee, absoluut niet.

Er moet een hele lange, waarschijnlijk verborgen geschiedenis van problemen aan vooraf zijn gegaan.

Dit is de climax van iets dat al heel lang speelde, denk ik.

SOPHIE: Ja, dat denk ik ook.

Misschien was er al heel lang sprake van hevige ruzies thuis?

Over school, vriendjes, de toekomst...

Je weet hoe gespannen de sfeer kan zijn met een puber in huis.

Mijn neefje is zestien en mijn zus wordt soms al gek van de discussies over bedtijd.

Maar dat is natuurlijk van een heel andere orde.

EMMA: Precies, ruzies zijn normaal.

Elke familie heeft ze.

Ik had vroeger ook echt wel eens knallende ruzie met mijn ouders, wie niet?

Maar er is een gigantisch verschil tussen een ruzie met slaande deuren en... dit.

Dit is een grens over die niet eens in zicht zou moeten zijn.

RICK: Dat zou kunnen, Sophie.

Maar het kan ook dieper liggen.

Psychische problemen, misschien bij de dochter of bij de ouders.

Of iets wat we totaal niet zien aankomen.

Het enge is dat dit soort dingen vaak heel lang verborgen blijven voor de buitenwereld.

Mensen houden de schone schijn op.

Achter de voordeur kan een compleet andere wereld bestaan.

SOPHIE: Dat is zo waar.

Je ziet op sociale media de perfecte vakantiefoto's en de blije gezinsportretten, maar je weet nooit wat er echt speelt.

Die 'perfecte' gezinnen zijn soms het meest gebroken.

Het is een façade.

EMMA: Ja, en dan lees je de reacties van de buren.

Buren zeggen altijd dat het 'zulke normale, vriendelijke mensen waren' en 'dat ze het nooit hadden verwacht'.

SOPHIE: Haha, ja, dat is de klassieker!

'Het was zo'n rustige jongen' of 'ze groette altijd vriendelijk'.

Alsof dat iets zegt over wat er binnenskamers gebeurt.

Het is een standaardreactie, maar ik snap het ook wel.

Wat moet je anders zeggen als zoiets gruwelijks naast je gebeurt?

RICK: Het toont vooral aan hoe weinig we eigenlijk van elkaar weten, zelfs van onze directe buren.

We leven langs elkaar heen.

Misschien waren er wel signalen, maar heeft niemand ze opgemerkt of durfde niemand er iets van te zeggen.

Je wilt je er ook niet mee bemoeien, hè?

EMMA: Dat is een lastig dilemma.

Wanneer is iets 'je ertegenaan bemoeien' en wanneer is het 'je verantwoordelijkheid nemen omdat je je zorgen maakt'?

Ik zou het ook niet weten.

Stel je voor dat je de politie belt omdat je ruzie hoort bij de buren, en dan blijkt er niks aan de hand te zijn.

Dan sta je mooi voor gek.

SOPHIE: Maar stel je voor dat je niks doet en er gebeurt zoiets... die gedachte is nog erger.

Het is echt een onmogelijke situatie.

Ik hoop maar dat als er mensen waren die iets wisten, zoals vriendinnen van dat meisje of leraren op school, dat ze nu naar voren komen om te helpen het hele verhaal te begrijpen.

Want er moet een verhaal zijn.

RICK: Precies.

Een misdrijf als dit heeft een context, hoe onbegrijpelijk ook.

De politie zal nu proberen die hele puzzel te leggen.

Een ontzettend zware taak.

Ik heb echt te doen met de agenten die dat huis binnen moesten en met de rest van de familie.

Stel je voor, je bent een oom of tante en je krijgt zo'n telefoontje...

EMMA: Ja, verschrikkelijk.

Het hele fundament onder je familie wordt weggeslagen.

Ik word er stil van.

Laten we hopen dat er snel meer duidelijkheid komt, al zal dat het verdriet niet wegnemen.

Het is en blijft een bizar en tragisch verhaal.

SOPHIE: Zeker.

Ik ga het nieuws de komende dagen zeker volgen, al word ik er niet vrolijker van.

Het zet je wel weer even aan het denken over je eigen leven en de mensen om je heen.

RICK: Inderdaad.

Het herinnert je eraan dat je nooit helemaal weet wat er speelt achter de voordeur.

Goed, genoeg over dit gruwelijke misdrijf.

Zullen we het over iets vrolijkers hebben?

Hoewel ik denk dat dit nog wel even in mijn hoofd blijft zitten vandaag.

EMMA: Ja, ik ben het met je eens.

Laten we over iets anders praten.

Dit is te deprimerend voor een dinsdagochtend.

SOPHIE: Oké.

Heeft iemand nog een goede film gezien de laatste tijd?

Iets zonder familiedrama's, alsjeblieft.

RICK: Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.