Tata Staalfabriek in de Problemen

Het is een grijze ochtend in IJmuiden.

De lucht is zwaar en donker.

Boven de staalfabriek van Tata hangt een dikke wolk.

Het ruikt naar metaal en rook.

Mensen lopen met hun jas dicht tegen de kou.

De fabriek maakt veel lawaai.

Het geluid van machines is overal.

Je hoort een diep gebrom en af en toe een harde tik.

De rook is grijs en wit, en hij beweegt langzaam in de wind.

De lucht voelt een beetje vies aan, alsof er stof in zit.

In de buurt woont mevrouw Jansen.

Ze is 68 jaar en woont al haar hele leven in IJmuiden.

Ze zit in haar keuken met een kopje thee.

De thee is warm en ruikt naar citroen.

Door het raam kijkt ze naar de fabriek.

Ze ziet de rook uit de schoorstenen komen.

'Vroeger was het hier schoner,' zegt ze zacht.

'Nu zie ik altijd die rook.

Het is niet goed voor ons.' Ze denkt aan vroeger, toen ze klein was.

Toen speelde ze buiten in de tuin.

De lucht was fris en er waren meer bomen.

Nu is er minder groen en meer steen.

Haar buurman Piet komt binnen.

Hij is boos.

Zijn gezicht is rood en zijn stem klinkt hard.

'Heb je het nieuws gehoord?' vraagt hij.

'De fabriek heeft weer te veel vieze stoffen in de lucht.

De overheid zegt dat het zo niet langer kan.

Misschien moet de fabriek dicht!' Piet zet zijn handen op de tafel.

Hij kijkt mevrouw Jansen aan.

Mevrouw Jansen zet haar thee neer.

'Dicht?

Maar dan zijn er geen banen meer.

Veel mensen werken daar.' Piet schudt zijn hoofd.

'Ja, dat is moeilijk.

Maar de lucht is ook belangrijk.

We worden er ziek van.' Mevrouw Jansen zucht.

Ze denkt aan haar buurman die bij de fabriek werkt.

Hij heeft twee kinderen.

Als de fabriek sluit, wat gebeurt er dan met hem?

Op straat praten mensen met elkaar.

Iedereen heeft een mening.

Een jonge vrouw met een kinderwagen zegt: 'Ik wil niet dat mijn kind in vieze lucht opgroeit.

De fabriek moet schoner worden.' Haar kind slaapt rustig in de wagen.

Een oude man met een pet zegt: 'Maar mijn zoon werkt bij Tata.

Als de fabriek sluit, heeft hij geen werk.

Dat is ook erg.' De mensen praten door elkaar.

Sommigen zijn boos, anderen zijn verdrietig.

De lucht boven hen is nog steeds grijs.

De baas van Tata zegt op televisie: 'We willen wel schoner werken, maar dat kost veel geld en tijd.

We doen ons best.' Zijn stem klinkt rustig, maar zijn ogen kijken serieus.

Maar de overheid is streng.

'De regels zijn duidelijk.

Jullie moeten stoppen met de vieze lucht.

Anders moeten we de fabriek sluiten.' Mevrouw Jansen kijkt weer naar buiten.

De rook komt nog steeds uit de schoorstenen.

Ze denkt aan vroeger.

Toen was de lucht schoner en de fabriek kleiner.

Nu is alles anders.

Ze voelt zich verdrietig en ook een beetje boos.

'Waarom duurt het zo lang?' vraagt ze aan Piet.

'Waarom lossen ze het niet op?' Piet haalt zijn schouders op.

'Geld, mevrouw Jansen.

Het gaat altijd om geld.' Hij zucht en kijkt naar de grond.

De dag gaat voorbij.

De rook blijft hangen.

In de avond zit mevrouw Jansen weer in haar keuken.

Ze hoort de machines van de fabriek.

Het geluid is nu normaal voor haar.

Ze ruikt nog steeds een beetje metaal.

Maar ze hoopt dat het snel beter wordt.

Voor de mensen, voor de lucht, voor de toekomst.

Ze zucht en neemt een slok thee.

'Het is nooit makkelijk,' zegt ze zacht.

Ze kijkt nog een keer naar de fabriek en denkt: we moeten samen een oplossing vinden.

Iedereen wil schone lucht en werk.

Dat is niet makkelijk, maar we moeten het proberen.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.