Audio1x
Speed
Pause
PracticeRead
Mode
Woordenschat
Stel je even voor, een zes jarenig meisje wordt op klaarlichten de gondvoet.
Overheerslijk.
Ja, echt een nachtmering.
En je hoort je geruchten in je omgeving, wens je klap je laptop open, je type daarna min.
En de zoekwaarschine wijgert gewoon elk nieuwsartikel te laten zien.
Een gecompleet blank opaagje, hè.
Helemaal blanko.
En waarom?
Nou, puur om dat een overheid dat specifieke techbedrijf heeft opgedragen om de hele berichtgeving te blockeren.
Wat doe je dan?
Ja, dan besef je plotseling hoe ontzettend knetbaar de realiteit eigenlijk is, toch?
De realiteit die we dagelijks op onze schermen vorige schoot tot krijgen.
Het trekt letterlijk te fundering onder je wereldbeeld vandaag.
Precies dat.
Oké, laten we het even uitpakken.
Welkom, jij, bij deze nieuwe verkening.
We duiken vandaag echt deep in de bronnen.
Zeker weten.
We hebben vandaag een hele stapel materiaal voor ons liggen die draait om precies die kwetsbaarheid.
We gaan kijken naar die onzichtbare touwtjes waar grote abstracten magden aantrekken.
Of we dan gaat om tekjiganten die onderdrukstaat om overheden of de stroperige politiek hier in hun haag.
Onze missie vandaag is onderzoeken hoe die krachten direct ingrijpen in wat we mogen weten.
En in de wereld waarin we leven.
En vooral hoe we daarop reageren lijken?
Ja, want dat is cruciaal.
We kijken hoe jij en ik daarvoor volgens mij omgaan.
Want als die grote systemen op de remtrappen, dan doet de menselijke psychologie vaak het exacte tegenovergestelder.
Ja, dat is echt de ultieme botsing, maar tussen macro macht en microcontrole.
Klopt.
En op de begrijp hoe die dynamiek precies werkt, moeten we ineraad eerst kijken naar wat we niet mogen weten.
Die controle over informatie.
De kaas is van dat ontvoerde meitje, insia heetsen en hoe dat besproken wordt in onze eerste bron.
Ligt echt een heel pijnlijk meeganisme bloot.
Absoluut.
We luisteren in de eerste bron mee met drie vrienden, Rick, Pieter en Lisa.
Je zit er op een vrijdagavond op de bank, zakchips op tafel, heel cashvol.
Typisch vrijdagavond, ja.
Precies, een Rick, die brengt ineens een nieuwsbericht in de groep.
Hij heeft gelezen dat de india ze overheid Google heeft gevraagd om nieuws over de zoektocht naar insia te blockeren voor gebruikers in india.
Wat best een zware mededeling is tussen de chips door.
Nogal, ja.
En wat we meteen opvalt in hun gesprek is die onmiddelijke spagat.
Aan de ene kant voel je echt die rauwe verontwaardiging over een staat die in soort digitale blindoek omdoet bij miljoenen burgers.
Zeker als om een woonhopige familie gaat.
Exact, maar dan zegt Lisa heel nukter en daar moest ik echt even over nadenken.
Ze zegt, ja, maar Google moet zich toch ook gewoon aan de wet houden.
Ja, kijk, en die onmerking van Lisa raakt echt de absolute kern van het moderne dilemma in de techsector.
Hoe bedoel je dat precies?
Nou, we hebben allemaal de neiging om bedrijf als Google te zien als onafhankelijke, grenzenloze entitijten.
Wat je wel, dingen die ergens in de klauwtsweven en verboven de wet staan.
Ja, dat is een soort alweetende entitijt.
Precies, maar fysiek gezien opereren ze natuurlijk gewoon op de grond binnen de grenzen van zoeverijnen staten met lokale wetten.
Dus als een overheid een wet aanneemt en het maakt niet uit hoe ethisch dubieus die wet ook is,
daar wordt zo'n platform feitelijk gewonnen om te kiezen.
Van, we doen mee of een stopper er mee.
Ja, precies dat.
Of we voegen ons naar het regime of we trekken de stekker uit ons diensten in dat hele land.
Oké, maar dit voelt een beetje als of de overheid een digitale blindoek omdoet en wij Google daar de schuld vergeven.
Is het eigenlijk al eerlijk om Google hierop aan te kijken?
Ze zijn toch gewoon een bedrijf dat zich aan de wet moet houden hoe onrechtwaardig die wet op dat moment ook voelt?
Nee, wat hier dus heel fascinerend is, is dat je dit vanuit twee kanten kunt bekijken.
Oké.
Als Google wijgerd om te censuëren, wordt ze heel simpel waarschijnlijk het hele land uitgegooid.
En dan is het probleem opgelost?
Nee, in tegen deel.
Dan hebben we die miljoenen indiaanse burgers helemaal geen toegang meer tot een diensten.
Geen email, geen navigatie, geen vertalingen.
Wow, ja, dan is de isolatie dus echt helemaal compleet.
En dat is exact het argument dat die tegbedrijven zelf vaak aandragen, van, we kiezen voor het minste kwad.
Hmm, ja.
We opereren lieve binnen de restricties, om in ieder geval nog enige form van connectiefiteit te over te houden,
dan dat we iedereen in de duister achter laten.
Dat klinkt op zich wedstrijd logisch.
Is het ook wel, maar het grote gevaar hier en dit is wat die vriend op de bank ook zo aanvliegt,
is de onzichtbaarheid van die beslissing.
Wat bedoel je met onzichtbaarheid?
Nou, als een krant vroeger gesensoreerd werd door een dictator,
dan zag je als laser letterlijk een witvlak op de pagina.
Of zo'n dikke zwarte doorgekrast tekst.
Oh, ja, zo'n zwartbalkje.
Ja, dus je wist heel zeker, he, hier misdinformatie, ik wordt hier afgeschermd.
Maar bij algoritmesis en zuur, zoals op een zoekmachine, zie je gewoon een andere werkelijkheid.
En mis niks voor je gevol, want de pagina staat vol met andere zoekresultaten.
Wow, ja, dus je weet gewoon letterlijk niet wat je niet weet.
Exact, dat maakt het zo ontzettend eng.
Pizar, maar goed, tot dat het uitlekt natuurlijk.
En dat vind ik dan weer het hoopvolle of in ieder geval de rebeelse element uit deze bron.
Ja, wat Pieter zegt.
Ja, Pieter merkt tijdens dat gesprek heel scherp op dat nieuws dat verboden wordt,
plotseling onwierstaanbaar interessant wordt.
Ja, wat Pieter daar zo casual op de bank beschrijft,
dat is eigenlijk een heel fundamental psychologisch fenomeen.
Wat kan dat?
Dat heette psychologische reactantie, of in de volksmontwoord het vaak het strijzend effect genoemd.
Oh ja, de naambaar voor het strijzend.
Ik hoor die term wel vaker vallen, maar hoe werkt dat meeganisme in ons brein nou precies?
Waarom trekt zo'n virtueel verboden bordje ons aanas mag neten?
Dat heeft dus letterlijk alles te maken met onze menselijke behoefte en autonomie.
Oké.
Psychologische reactantie treed op op het moment dat we voelen
dat een bepaalde vrijheid wordt bedreigd, in dit geval dus te vrijheid van nieuwsgaring.
Ons brein registreert dat verbod eigenlijk direct als een soort persoonlijke aanval op onze keuze vrijheid.
En dat werkt onmiddellijk een enorme, fysieke en kochnitieve spanning op in ons lijf.
En in spanning willen we kwijt?
Precies.
De allerstelste manier om die stress te verlagen en je autonomie te herstellen is door direct in te gaan tegen dat verbod.
Oh wow, dus je doet het eigenlijk niet eens voor de informatie zelf?
Heel vaak niet nee.
De informatie zelf is op dat moment misschien niet eens meer zo cruciaal voor je.
Maar het recht om het er mogen weten, dat wordt ineens je hoogte prioriteit.
Het vind ik zo fascinerend.
Het is eigenlijk als of je in een museum loopt en je kijkt aan het kundst,
maar voor één specifiek schilderij hangt een zwaarvluwele doek met een bordje eraan.
Absoluut niet onderkijken.
Je kunt uren door de museum het walen zonder echte kijken, maar onder dat specifieke doek moet je gluren.
Dat is echt een perfecte vergelijking.
En bedenkt dan even dat in een digitaltijdperk die drang zich echt rasend snel verspreidt.
Omdat zo makkelijk is?
Ja, informatie zoekt altijd het laagste punt, net als water zeg maar.
Dus als je de hoofdkraan dichteruit, via zo'n zoekmaschinen,
ga mensen direct alternatief en netwerken gebruiken.
Zoals VPN.
VPN-verbindingen, van die versleutel de chatapps, of gewoon montel-montreklame,
eigenlijk creëert als censuur zelf te schijnwerpen.
Hoe ironisch.
En toch ondanks dat fascinerende mechanismen blijft de situatie in de bron
voor de familie van INSJJ gewoon rond uit Eizingwerkend.
Absoluut.
Want terwijl die informatie zich via onwege en VPN langs aan verspreid,
tikt voorhande klok natuurlijk gewoon door.
En dat contrast in het gesprek vindt ik ontzettend groot.
Hoe bedoel je dat contrast?
Nou, je hebt enerzijdens die immensen van hoop van een familie in Christus
en een andere kant van de wereld.
En anderzijds heb je die drie vrienden veilig op de bank in Nederland,
die doodlokensak-ships opentrekken, als ze die geopoletieke situatie analyseren.
Ja.
Je voelt bijna hun ongemachter over uit de bron naar vorkomen,
dat beseft dat ze eigenlijk voorkomen machteloze toegouwers zijn
van een wereld die in brand staat.
Ja, en dat continu op severen van machteloosheid,
dat roept op de duur een soort collectieve verlamming op.
Een verlamming, ja.
We consumeren via onze schermen voor duurend van dit soort crisis-situaties,
waar we als individue absoluut geen enkele invloed op hebben.
En dat kreeg het simpelweg een enorme mentale overbelasting.
En we kunnen niks doen.
Nee, maar die verlamming beperkt zich niet alleen tot situaties aan de andere kant
van de wereld, u die idea.
Nee, nee, dat.
We zien exact datzelfde meegenisme van fallende loggesystemen
en machteloze burgers terug in onze tweede bron.
Alleen speel dit zich echt vlak voor onze deur af.
Goedbruggetje laten we die overstap maken,
want in die tweede bron staan we ineens bij de koffieautemaat
van een wilkenrug Nederlandse kantoor.
Ja, heelijke kantoor-setting.
En we luisteren daar naar drie collega's, Rick, Sophie en Dan.
En zij hebben het in tegenstelling tot de eerste bron niet over sensor,
ze hebben het over de klimaatcrisis.
Of specifiek, ze hebben het over de Nederlandse dimensionair minister van Veldhofen.
Het is namelijk zo.
De internationale klimaattop is van startgegaan,
maar de minister is er helemaal niet bij.
Nee, zoals vertraagd.
Klaopt.
Waarom?
Omdat ze vanwege een kabinetcrisis in eigen land eerst oordeopzaken
moeten stellen in Den Haag.
Dus ze sluit pas dagen later aan bij die top,
terwijl alle andere wereldleiders op dat moment al lang en breed
aan het onderhandelen zijn over de toekomst van onze plan need.
Ja, en wat hier zien gebeuren is de harde bodzing
tussen twee totaal verschillende de tijdlijnen.
Tijdlijnen, leeg uit.
En de ene kant heb je de politieke tijd.
En politieke tijd, die is traagt, die is enorm bureaucratisch.
Het zit vol procedures, de badte en protocol.
Informaties.
Ja, informaties die maanden duren.
Aan de andere kant heb je de ecologische tijd.
De keiharde, fysieke realiteit van de klimaatcrisis.
En de natuur delt simpelweg in uitstel die wacht niet op een te bad.
Dat zegt Sophie ook heel mooi in de brom.
Klopt, zij verwoordat echt perfect.
Ze zeggen letterlijk, het klimaat wacht niet.
Ik probeer de mitteins, het lezen echt de verplaats in die situatie.
Het voelt eerlijk gezegd, als of het vuur al uit het dak van je huis slaat,
de burenrennen buiten ooron met emerswater.
En jij is dat in een gang uitgebreid te discusseren met je huisgenoot
over wie de waterrekeningen betalen dit jaar.
Precies.
Je wel te brand weer pas als de financiën zijn afgetikt.
Maar goed, hier wordt het pas echt interessant,
want ik probeer het ook even van de andere kant te bekijken, vanuit de politiek.
Oké, vreer dan.
Een dimensioner minister, dus een minister van een kabinet dat voor meel gevallen is,
die heeft toch eigenlijk helemaal geen mandaat meer om nieuw beleid te maken.
Dat klopt staatrechtlijk gezien.
Ja, dus als hij zonder steun van de meerderheid in de Tweede Kamer naar zo'n klimaatopafreist,
kan ze internationaal toch ook helemaal geen harde afspraken onder tekenen, of beloof te doen.
Moet je niet heel bureaucratisch gezien, eerst je eigen politieke huizenporden hebben
voor dat je op dat wereldtoneel afspraken kunt maken.
Ja, en kijk binnen de spelregels van de Nederlandse democratie klopt die logicaan,
natuurlijk, echt als een bus.
Een minister zonder mandaat die is op het internationale toneel gewoon veilig vleugellam.
Je kunt weinig.
Je kunt niks, je kunt geen miljarden toe zeggen, je kunt geen ingrijpende industriële hervormingen beloven.
Als je niet zeker weet of het parlement in de haag dat achteraf ook dat werkelijk goed keurt.
En als ze dat wel zo doen uit de soort helden moet?
Als ze dat wel zou doen, dan creëren je in eigen land direct een constitutionele crisis,
bovenop de kabinet-crisis.
Dus ja, het systeemtekteert Kai Hart eerst de eigen nationale crisis oplossen,
dan pas internationaal handelen.
Ja, maar leg die abstracte, constitutionele logica maar is uit aan een bevolking
die gewoon op het journalde zeespiegel ziet stijgen.
Ja, dat is onmogelijk.
En dat is precies waar het zo vreselijk schuurt bij die koffieautemaat.
Die collega's redineren totaal niet vanuit de regeltjes van het binnenhoof,
zij redineren vanuit een puur en fysieke urgenzie van Doe Rids aan.
Precies.
En dat enorme verschil in perception dat veroorzaakt echt diepzienismen.
Wat opvalt in de bron, is dat de burger zelfs een soort medeleide krijgen
met de minister als persoon.
Ja, rik zegt dat.
Ja, de rik noemt specifiek hoe ontzettend vermoeidsel eruitzaag op de televisie.
Wat je wilt de hele dag rennen van het ene crisis-berat naar het andere crisis-berat.
Ze zien geen kwade opzet.
Nee, ze zien gewoon een mens.
Een poppetje dat compleet gevangen zit in een wirgend systeem.
Ja.
En Sophie verzucht zelfs dat ze die baan van minister voor geen goud zou willen overnemen.
Ze leest vee liever lekker in de lute thuishaarkantje.
En dan?
Ja, die besluit zich na dat gesprek, maar gewoon weer op zijn e-mails te storten.
Zo'n jongens, ik ga weer aan het werk.
En wat je daar ziet, is dat ze zich allemaal terugtrekken in hun eigen bubbel.
Ja, ieder z'n ding, zeggen ze dan.
In de daad.
Een soort collectieve schouderophaling,
omdat die zware wereldproblematiek buiten de kantoordeur te houden.
Maar, en het is heel grisjeelende bron, dat schouderophalen wordt ineens onmogelijk
zodra er kinderen in het spel komen.
Ja, de volgende generatie.
Precies.
Daan vertelt namelijk dat ze in eigen kinderen thuis steeds meer vragen over de opwarming gaan stellen.
En Sophie deelt een ander dood over haar pip-jonge neefje.
Die vroeg haar heel eerlijk en pijnlijk, waarom doen ze niet meer?
Oef, ja.
Dat is het ruimmer in politieke of democratische vraag.
Dat is een existentiele noodkreet van een kind.
Zeker weten.
Probeer er als vol was in de marins een zinig antwoord op te formuleren.
Nou, liever jongen, we willen de aarde best voor je redden,
maar we zitten even met een lastig formatie die lemmen,
rondom de stikstofwetgeving, dus we hebben even geen mandaat.
Ah, nee.
Dat klankt voor een kind toch als absoluut te waanzin.
Een eerlijk gezegd voor een volwassen eigenlijk ook,
want je er echt goed over nadenkt.
En hier raken die twee ogen schijnlijk, verschillende bronnen elkaar precies in de kerm.
Hoe zie jij die link precies?
Nou, of nu gaat om het onvermogen om snel in te grijpen bij zo'n tragisch ontvoering van een maitje in India?
Of het onvermogen om prioriteit te geven aan de vervoesting van onze aarde?
Grote, gelaagde systemeslokken uiteindelijk altijd het individuele belang op.
Nou, de procedure wint het van de organisie.
Kier op kier.
En dan brengt ons natuurlijk bij de hamvraag wat doe je dan als mens?
Wat doe je als je dit soort dingen om je heen ziet gebeuren,
hoe overleef je die enorme structurale verlamming?
Laat me even kijken naar die menselijke reacties, de koping-mechanisme die in deze bronnen naar voren komen.
Ik wil daarvoor eerst nog even terug naar die vrienden op de bank met een chips.
Ja, dat is een surdiscussie.
Ja, na dat ze op die bank hebben geconstateerd hoe onrechtvaardig en eng die media-blockade is,
roep Lisa in deze heel nuchter, chips eten, dat is ons protest.
En ze proosten letterlijk met een chipje op de goede afloop voor dat India's meisje.
En eerlijk toen ik dat last, dacht ik in eerste instantie echt van wat dan ontzettend op een vlakke reactie op zo iets tragisch.
Zo van het buitzaagelijk niks.
Het klinkt in eerste instantie inderdaad heel cinisch of heel erg onverschillig.
Maar als we dit even een groter plaatje zien en je kijkt hier door een gedragspsigelogische lens naar,
dan is dit echt een hele bekende grounding-techniek.
Oh, wacht even, een grounding-techniek.
Wat is dat in deze context?
Nou ja, wanneer je de wereld om je heen te groot, te geautisch en gewoon heel onwijlige aanvoelt.
En je bezeft in eens heel scherp dat je 0,0 invloed hebt op de handelingen van een overheid in Asia.
Dan grijft het menselijkbrijn in een soort reflex terug naar dat gene wat je nog wel visie kunt controleren.
Zoals je eigen boomkamer.
Precies, je eigen huiskamer, de warmte van je vrienden om je heen, een zark comfort voert op de tafel.
Door op dat moment heel bewust met dat chipje te proosten.
Bakeren ze eigenlijk een eigen veilige territorium weer even af.
Wow, oké.
Het is dus echt een mentale manier om die enorme geopolitieke angst niet te ver te laten binnendringen in je directe persoonlijke sfeer.
En ze eigenlijk wel logisch.
Dus het is geen desinteresse, het is pure zelfbescherming.
Ja.
Maar als ik dan kijken naar de collega's rond die klimaatdiscussie in de andere bron, daar zien we toch wel een heel ander meegenisme.
Klopt, zij regeren totaal anders.
Ja, maar die vrienden op de bank zich letterlijk terugtrekken in het passiviteit met een snek.
Zie je dat de collega's bij de koffieautomaat juist besluiten om die machteloosheid te lijf te gaan met fysieke actie.
En hele kleine acties?
Precies, hoe micro scopisch, klein en irrelevant die actie ook lijkt.
Sophie is ineens bijna neuroticia afvandet schrijden, Rick vertelt dat hij zijn biefstuk steeds vaker laat staan.
En daan stapzochtend met bevrogervingers op zijn fiets naar het werk,
het waars door die grure Hollandse wind in plaats van de auto te pakken.
Maar hier moet ik je toch even scherp over me vragen.
Kom op.
We weten toch allemaal dat de individuele CO2 besparing van dat fiets toch je vandaan,
het wereldwijde klimaatproblemen nooit gaat roplossen.
Verde van.
Zelf als hij bewijzen was, spreken de rest van zijn hele leven blijft fietsen.
Dan weeg dat waarschijnlijk niet op tegen een minuut uitstoot van een gigantische kolencentrale ergens ter wereld.
Dat is statistisch gezien helemaal waar.
Dus wat betekent dit dan allemaal?
Doen we dit niet gewoon puur als een soort morele pleister op te wonden?
Is het niet gewoon de klimaatversie van chips eten op de bank,
om onthelf stiekem een beter gevoel te geven, te wel de echte beslissers,
de CEO's en die ministers het simpelweg aflaatreden?
Kijk, als je uitsluitend naar de kwantitatieve ecologische data zou kijken.
Ja, de harde cijfers.
Dan is de impact van die 1e fiets toch in de kou in de raad een hele kleine druppel
op een hele grote gluïne plaat.
Je kunt de massale uitstoot van de zware industrie echt niet compenseren
met het schijden van een paar plastic verpakkingen in het duiz.
Dat bedoel ik.
Maar de reden dat deze mensen die doen de echte psychologische driveerreachter,
die is niet alleen maar ecologisch, die is diep existentiel.
Leg je dat uit?
Omdat de begrijpen moeten we even kijken naar een concept dat we locus of control noemen.
Locus of control?
Maar hoe dikdeert dat dan of we wel of niet in actie komen bij groot nieuws?
Locus of control of je beheersingsorientatie?
Dat gaat puur over de vraag waar geloven jij dat de regie over jou leef ligt.
Oké, mensen met een heel externe locus of control
die geloven dat hun leven volledig bepaald wordt door grote krachten buiten hen zelf.
Zoals de overheid of Big Tech.
Ja, de overheid die grote bedrijven of gewoon simpelweg het lot.
En als je te lang in die mindset blijft hangen,
dan ontwikkelen we wat we in de psychologie aangeleerde hulpeloosheid noemen.
Aangeleerde hulpeloosheid?
Ja, dan stopt je gewoon helemaal met proberen.
Witte gedachten, het heeft toch allemaal geen zin.
De hoge heren bepaalde het wel.
En dat leidt onvermijdelijk tot een enorme apatie, of zelfs de pressie.
En dan nog een kant?
Mensen met een interne locus of control daarin tegen die geloven dat hun eigen gedrag
er wel degelijk altijd toe doet.
Hoe minus koelde context ook is?
Ah, dus door heel bewust dat afval te schijden zavonds in de keuken.
Of door jezelf door die rotkou op een fiets te dwingen.
Dan wijger je mentaal gewoon om je over te geven aan die aangeleerde hulpeloosheid.
Precies, het is een hele fysieke tasbare manier om aan je eigen hersenen te bewijzen
van, kijk mij eens, ik heb wel invloed op de uitkomst van mijn eigen dag.
Je neemt echt de regietrug.
Ja, je pak de controle of je eigen kleine vierkantemeten terug.
De grote macro-systemen mogen dan vreegselijk valen en bureaucratisch zijn.
Maar binnen jouw eigen micro-system bepaal jij nog steeds de regels.
En dat is mentaal gezien echt cruciaal om overeind te blijven in een wereldvol van dit soort grote dreigingen.
Wow, dat vind ik echt een hele mooie, hoopvolle gedachte.
Het doet me een beetje denken aan, stel je voor je werkt in zo'n enorme kantoor door en de hoofdserver is compleet gekrest.
Ja, paniek.
Ja, dat is een heel netwerkelijk plat, niemand kan meer bij de bestanden.
Waarin plaats van heel van hopen, daarna dat zwarte scherm te blijven staren en wacht op IT.
Nee, druk je op, de resetknop van je eigen lokale bureaublad.
Ja, het loopt natuurlijk het hele netwerkproblemen van het drive niet op,
maar op dat moment regert je scherm in ieder geval weer op jouw muis klik.
Je kunt het zelf weer iets doen.
Die vergelijking klopt echt helemaal.
En daar komt nog iets belangrijk bij.
We mogen de sociale overdracht van dit soort gedrag echt niet underschatten.
Wat bedoel je met sociale overdracht?
Nou, denk nog even terug aan dat kleine neefje van Sophie en de vragen van de kinderen vandaan.
Je kunt als ouder of om of tante toch onmogelijk tegen zo'n kind zeggen.
Ja, schat, het kabinet is nog helemaal demissionair.
We zitten in de politieke impassen door de formatie, dus de eiskappers melten.
En wij wachten het wel rustig af op de bank.
Nee, als je dat doet, vernieuwt je gewoon de hoop van een kind.
Precies.
Ja, je moet als gewoon wel een soort handelingsperspectieftalen.
Exact.
En door op dat moment zelf resoluut op die fietsenstappen in de regen.
Kommeniezen je je nonverbaal een extreem belangrijke levensles naar die volgende generatie.
Je laat ze zien, we zijn niet machteloos.
Zelfs als de politiek dat wel is.
Precies.
Je laat zien dat zelfs wanneer de grote systemen voorkomen onverantwoordelijk handelen,
het individue nog steeds de keuze heeft onverantwoordelijkheid te dragen.
Het gaat die mensen op dat kantoor echt niet meer om de bespaardengrame CO2.
Waar gaat dat dan om?
Het gaat puur om het performe van veerkracht.
Het is eigenlijk een rituel, een manier om de abstracte hoop weer taspaart te maken voor kinderen.
Het is eigenlijk de ultimere belie van het individue tegen de loggemassij.
Mooi gezegd.
Laat u deze draad eens even wel kaart gekken.
Want het beeld dat we nu krijgen uit deze twee, toch wel totaal verschillende bronnen.
Dat is eigenlijk verbazingenwekkend coherent.
Ja, er zit een hele duidelijke rooddraad in.
Ja, we zagen aan de ene kant hoe grote, abstracte machte hun schaduw vooruitwerpen.
In de insia-bron bouwt een souverijne overheid met hulp van een tegigant als Google.
Een enorme digitale muur om een schrijnende mist uitheen.
Puur om het narratief en een nieuw cyclus te beheerzen.
Klopt.
En in de andere bron verstrikt het hele politieke bestuurs-apparat zichzelf hopeloos in zijn eigen regeltjes en vormat.
Waardoor de aanpak van de allergrootste wereld bij de crisis ergens achteraf in een wachtkammer beland.
In de beide gevallen zie je dus dat het vormelen maakroosysteem de belang van het gewone individue gewoon plaatdrukt.
Ja, plaatdrukt en negeert.
Maar, en dat is toch de conclusie, de rode draad in altijd gedracht dat we hier vandaag hebben geanalyseerd,
is dat dit systeem plekbaar toch nooit het allerlaatste woord heeft.
Gelukkig niet, nee.
De menselijke psychologie laat zich simpelweg niet volledig maal kwarven en ook niet verlammen.
Zeker niet.
Zo draaien een nieuwse bericht actief gaat verbergen,
drikker dat parodoksaal genoeg direct een onstilbare honger naar de waarheid.
Dus een zuur wordt ironisch genoeg de grootste motor van de nieuwscharing zelf.
Ja, bedankt aan het stressent effect.
Ja, en zo draaien minister in een stoffige vergaadersaal blijft hangen in plaat van de wereld te redden,
trekken burgers meteen hun eigen plan.
Ook al is het piep lijn.
Ja, al is het maar door de thermostat thuis een graadje lager te zetten of een extra boom in de achtertuin te planten.
We weigeren ons eigenlijk mentaal neer te leggen bij een status van puren passieve toeschouwer.
Voercius.
En dat brengt me eigenlijk nog bij een laatste, profissierende gedachte,
die ik graag nog even in de groepwegooie ter afsluiten.
Die ben je niet?
Nou ja, we zijn natuurlijk heel erg genaagd om haperende politieke systemen en overijverige senzuur te zien
als de absoluut de fijnanden van vooruitgang.
Wat ze vaak ook zijn.
Zeker, en vanuit een pure efficient oog.klopt dat 100 procent.
Maar als een verbodenartikel dankzij die psychologische reactantie er nu juist verzorgt dat het leidt tot een gigantische explosie van aandacht.
Ja.
En als de tergend tragen stroopregheid van de landelijke politiek gewoonen burger zijn eigenlijk toevinkt om niet langer maar af te wachten op de overheid,
maar om zelf dat maar hele leiderschap in hun eigen directe omgeving op te pakken.
Dat is een hele interessant invalshoek.
Ja, want dan vraag ik me af, zijn valende systemen en onrechtwaardige censuur dan purparadoxaal gezien,
misschien wel de allerbeste, de allermeest effectieve catalisatoren voor individueel bewust zijn en actie die we hebben.
Wow.
Misschien hebben we de imperfectie en de gaals van het grote systeem wel gewoon snoeihard nodig om ontself in het klein
uberhaupt in beweging te krijgen.
Dat is wel echt iets om over na te denken, ja.
Inderdaad, iets om vanavond, veilig op de bank, met of zonder zakships, nog eens even heel rustig over, na te denken voor jezelf.
Absoluut.
Onszettend bedankt voor het mede en weer tijdens deze verkening, blijft de grote systeem om je heen kritisch bevragen en vergeet natuurlijk niet de kracht van je eigen locale resetknop.
Mooi.
Bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer.
Settings
Text
Mode
Audio
Pause