B1 Dutch - SS342 - Lawines in Oostenrijk (Mira bij EHBO-avond) - Learn Dutch

Nou, Mira stond in een sporthal in Rijswijk met een rolverband in haar hand en een neparm

op tafel, zo'n rubberding waar je normaal een injectie op oefent.

Ze deed mee aan een EHBO-avond, omdat ze ooit had geroepen.

Als er iets gebeurt wil ik niet als een verdwaalde toerist bij Madurodam staan te kijken.

De lucht rook naar magnesiumpoeder van de klimwand aan de overkant gemengd met koffie uit zo'n

automaat die altijd naar karton smaakt. Mira voelde zich best zeker.

Hoewel ze stiekem dacht als ik straks moet handelen, klap ik dan dicht?

Zoals zo vaak zette ze haar twijfels weg met een grapje in haar hoofd.

Kom op zeg, je kan dit, joh. En toen ging haar telefoon trillen, precies op het moment dat de

instructeur zei, oké, reanimatie, stap voor stap. Mira keek heel even, fout natuurlijk.

En zag een melding van NOS, lawines in Oostenrijk, nog twee doden en een Nederlander gereanimeerd.

Haar maag trok samen alsof iemand het touw van de klimwand, strak aantrok.

Alles goed? Vroeg de instructeur. Een vrouw met een stem die net zo stevig was als een Hollandse

dijk. Mira knikte, maar haar ogen bleven aan het scherm plakken. Naast haar stond een man met

een feloranje sportshirt. Oostenrijk, zei hij zacht, mijn broer zit daar. In een gebied met veel

sneeuw, hij slikte. Da's ook wat. Mira hoorde zichzelf zeggen, bel hem, nu. En als hij niet

opneemt, dan nog een keer. Haar stem klonk ineens volwassen. Alsof ze die leende van iemand anders,

de man belde met trillende vingers. Overgaan, nog een keer. Mira keek naar de neparm en dacht

aan echte armen, koud, zwaar, stil. De instructeur kwam dichterbij. We blijven oefenen, zei ze rustig.

Omdat paniek nergens heen kan, behalve naar je handen. Toen nam iemand op. De man zette de telefoon

op speaker. Er klonk wind en gehijg en een stem. Ik leef. We zijn terug bij het onderkomen.

Iemand is net gereanimeerd. Een Nederlander geloof ik. Het was chaos. Maar er waren mensen die

wisten wat ze moesten doen. Mira merkte dat ze pas toen weer ademhaalde. Lekker bezig, fluisterde ze.

En ze wist niet eens tegen wie. Tegen die onbekende helpers, tegen de instructeur, tegen zichzelf. In de

pauze ging Mira niet domscrollen. Ze pakte een papieren krant van de stapel bij de ingang, ja echt de

krant lezen, heerlijk ouderwets en zocht zelf de kop op. Achteraf gezien was het goed dat ze die

EHBO-avond had gekozen in plaats van op de bank hangen met een zak chips. Dat kwam goed uit, op zo'n

manier die je niet plant. Toen de les voorbij was, zei ze tegen de man in het oranje shirt. Als je straks

ooit twijfelt, wat je moet doen. Denk aan vandaag. Je handen weten meer dan je hoofd. Hij glimlachte

klein. Dit is het, zei hij schor. Mira liep naar buiten met haar certificaat in haar tas en

een stroopwafel in haar jaszak. Niet als beloning, maar als herinnering. Het leven kan ineens breken en toch

kun je iets terugplakken, met verband, met woorden, met moed. Nou, het volledige transcript is gratis

te lezen op Dutch fluency.com. De tulip trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen terwijl je

stuurt. Tot morgen.