Patatje FIFA Peace Prize

Het was een van die donkere, regenachtige dinsdagavonden in Utrecht.

De straatverlichting reflecteerde in de natte klinkers van de stoep.

Maarten fietste met zijn hoofd diep in de kraag van zijn jas.

Hij had een lange dag op kantoor gehad en het enige waar hij nog energie voor had, was het bestellen van een flinke portie troostvoedsel.

Zijn gedachten waren al bij de perfecte combinatie: goudgele friet, romige mayonaise, hartige pindasaus en de scherpe smaak van fijngesneden uitjes.

Een klassiek patatje oorlog.

Dat was precies wat hij nodig had.

Hij parkeerde zijn fiets bij een relatief nieuwe snackbar niet ver van het station.

De naam van de zaak, 'Frietopia', stond in felle neonletters boven de glazen pui.

Binnen was het licht en modern, heel anders dan de traditionele cafetaria's uit zijn jeugd.

De geur was echter onmiskenbaar en trok hem naar binnen.

De warme, vette lucht van versgebakken friet deed zijn maag knorren.

Achter de roestvrijstalen balie stond een jonge vrouw met een vriendelijke glimlach, druk bezig met het vullen van een puntzak.

Maarten liep naar de balie en liet zijn ogen over het grote digitale menubord glijden.

De namen van de gerechten waren even modern als het interieur.

'Urban Kapsalon', 'Vegan Loaded Fries', 'Sweet Potato Twisters'.

Hij zocht naar de klassieker die hij wilde, maar kon 'patatje oorlog' nergens vinden.

Dat was vreemd.

Elke snackbar in Nederland verkocht toch patatje oorlog?

Zijn blik bleef hangen bij een bijzonder opvallende naam: 'Patatje FIFA Peace Prize'.

Hij las de beschrijving eronder: 'Krokante friet met een royale portie mayonaise, huisgemaakte pindasaus en verse uitjes.' Maarten fronste.

De ingrediënten waren exact hetzelfde.

Waarom die bespottelijke naam?

Hij voelde een lichte irritatie opkomen, gemengd met een gevoel van ongeloof.

Hij moest het gewoon vragen.

Toen de vrouw achter de balie, Fatima, zijn kant op keek, stak hij zijn hand op.

"Goedendag," begon Maarten.

"Ik heb een vraagje over het menu.

Dat 'Patatje FIFA Peace Prize', wat is dat precies?

Is dat niet gewoon… een patatje oorlog?" Fatima's glimlach werd iets breder, alsof ze de vraag al honderd keer had gehoord.

"Jazeker, meneer," zei ze met een licht vermoeide, maar vriendelijke stem.

"Dat klopt.

De eigenaar vindt de term 'oorlog' een beetje te negatief voor op het menu.

Hij wilde er een positieve draai aan geven." Een positieve draai?

Maarten kon het bijna niet geloven.

'FIFA Peace Prize'.

De ironie was bijna pijnlijk.

Hij dacht aan alle controverses rond de FIFA.

Het voelde als een slechte grap.

Alsof je een misdaad een andere naam geeft en dan doet alsof alles in orde is.

Hij zuchtte innerlijk, maar besloot er geen discussie van te maken.

Hij had te veel honger.

"Oké, dan graag één… uhm… FIFA Peace Prize voor mij, alstublieft," zei hij, en hij kon een kleine glimlach niet onderdrukken toen hij de absurde woorden uitsprak.

Terwijl Fatima zijn bestelling klaarmaakte, keek hij toe.

Ze schepte de gloeiend hete friet in een bakje.

Daarna volgden twee grote lepels mayonaise, een flinke schep pindasaus en ten slotte de gehakte uitjes.

Het was een kunstwerk.

Een culinair slagveld, ondanks de vreedzame naam.

De geur was perfect, precies zoals hij het zich had voorgesteld.

Hij betaalde en ging aan een klein tafeltje bij het raam zitten.

De eerste hap was hemels.

De friet was perfect krokant vanbuiten en zacht vanbinnen.

De combinatie van de sauzen was precies goed.

De smaak was vertrouwd en stelde hem gerust.

Toch bleef de naam door zijn hoofd spoken.

Waarom zou je een naam veranderen die al decennialang bestaat en die iedereen kent?

Was het een poging om politiek correct te zijn, of gewoon een slimme, of misschien juist domme, marketingtruc?

Maarten at verder en voelde zijn ergernis langzaam verdwijnen, weggespoeld door de heerlijke smaak.

Uiteindelijk was het maar een naam.

De inhoud was wat telde, en die was uitstekend.

Maar terwijl hij zijn laatste frietje opat, moest hij toch weer even glimlachen om de situatie.

De moderne wereld was soms zo vreemd, zelfs in een snackbar.

Hij stond op, gooide zijn lege bakje in de prullenbak en liep naar buiten, de koude avondlucht weer in.

"Een patatje oorlog is een patatje oorlog," mompelde hij zachtjes voor zich uit.

"Hoe je het ook noemt." De controverse van de FIFA, verpakt in een bakje friet.

Absurder kon zijn dinsdagavond niet worden.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.