De Virtuele Spion

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit het altijd gezellige Den Haag.

Vandaag heb ik een bizar verhaal voor jullie.

Een verhaal over onschuldige spelletjes en de onverwachte gevolgen van moderne technologie.

Laten we beginnen.

Het was een frisse, zonnige dinsdagmiddag in het Haagse Bos.

De herfst was net begonnen.

De bladeren aan de bomen hadden prachtige kleuren gekregen, variërend van diep rood tot goudgeel.

De lucht rook naar natte aarde en dennennaalden.

Op een houten bankje bij een grote vijver zat Sanne.

Ze had een warme kop koffie in haar handen en staarde aandachtig naar het scherm van haar telefoon.

Naast haar, of liever gezegd, een paar meter verderop, liep haar vriend Tim.

Tim was niet bezig met de natuur.

Hij keek niet naar de eendjes in het water en hij rook de herfstlucht niet.

Tims ogen waren strak gericht op zijn eigen smartphone.

Hij liep in vreemde cirkels rond een oud standbeeld.

"Heb je hem al?" vroeg Sanne, terwijl ze een slok van haar koffie nam.

"Bijna," mompelde Tim.

"Ik moet dit standbeeld even van alle kanten scannen.

Als ik een goede 3D-scan maak voor het spel, krijg ik extra punten en misschien een zeldzame Pokémon.

Nog heel even wachten." Sanne schudde lachend haar hoofd.

Ze opende de nieuwsapp van de krant en begon een artikel te lezen.

Terwijl ze scrolde, veranderde haar glimlach in een uitdrukking van pure verbazing.

Ze fronste haar wenkbrauwen en las de kop van het artikel nog een keer, gewoon om zeker te weten dat ze het goed had gezien.

"Tim," zei ze, en haar stem klonk plotseling een stuk serieuzer.

"Weet je eigenlijk wat je precies aan het doen bent met die scans?" Tim stopte met lopen.

Hij keek op van zijn scherm en haalde zijn schouders op.

"Ik speel Pokémon Go, Sanne.

Dat weet je toch?

Ik probeer gewoon een virtueel monster te vangen.

Hoezo?" Sanne stond op van het bankje en liep naar hem toe.

Ze hield haar telefoon voor zijn neus.

"Ik lees net een bizar artikel.

Het blijkt dat Pokémon Go-spelers, zoals jij, zonder het te weten hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van militaire drones." Tim begon te lachen.

Het was een harde, ongelovige lach.

"Wat zeg je nou?

Dat is echt onzin.

Ik ben een digitale muis aan het vangen in een park in Den Haag.

Ik ben geen geheim agent en ik werk zeker niet voor het leger." "Luister nou," ging Sanne verder.

"Het bedrijf achter het spel verzamelt al die 3D-scans die spelers maken.

Miljoenen mensen over de hele wereld scannen gebouwen, standbeelden, parken en pleinen.

Daarmee heeft het bedrijf een gigantische, gedetailleerde driedimensionale kaart van de wereld gebouwd." Tim keek naar het oude standbeeld dat hij zojuist had gefilmd.

"Oké, dat klinkt logisch.

Ze gebruiken dat om het spel realistischer te maken, toch?" "Ja, deels," antwoordde Sanne.

"Maar ze gebruiken die enorme berg data ook om kunstmatige intelligentie te trainen.

Ze leren computersystemen hoe de echte wereld eruitziet en hoe ze in die wereld kunnen navigeren.

En nu komt de twist.

Diezelfde technologie, of in ieder geval de basis daarvan, wordt blijkbaar ook gebruikt of getest voor het navigeren van autonome militaire drones.

Dus terwijl jij dacht dat je gewoon punten verzamelde voor een spelletje, was je eigenlijk bezig met het in kaart brengen van de wereld voor geavanceerde navigatiesystemen." Tim zweeg.

Hij keek naar zijn telefoon, waar een vrolijk digitaal wezentje op het scherm op en neer sprong.

De vrolijke muziek van het spel klonk plotseling heel vreemd in zijn oren.

Hij voelde een koude rilling over zijn rug lopen, en dat kwam niet door de frisse herfstwind.

Het idee dat zijn onschuldige hobby, zijn manier om even te ontspannen na een drukke werkdag, een donkere kant had, vond hij moeilijk te verteren.

"Dus," zei Tim langzaam, "ik loop hier rond als een soort gratis werknemer.

Ik verzamel data voor een miljardenbedrijf, en die data wordt misschien gebruikt voor oorlogsvoering?" "Dat is precies wat dit artikel suggereert," knikte Sanne.

"Het is natuurlijk niet zo dat jouw specifieke video van dit standbeeld direct een raket bestuurt.

Maar de verzameling van al die data samen, de technologie die daarmee getraind wordt, die heeft wel degelijk militaire toepassingen." Tim zuchtte diep.

Hij had