B1 Dutch - SS371 - Scholen zijn dure wegwerpboeken zat en… (Marnix) - Learn Dutch

Nou, Sarah stond die middag in het magazijn van het stedelijk lyceum in Zutphen.

Tussen stapels leerboeken, die eruitzagen alsof ze een heel jaar door een blender waren geweest.

Geen heldere stilte ook, hè. Je hoorde een ventilator brommen, een karretje piepen en ergens tikte

een radiatorknop steeds tegen metaal. Het rook er naar papierstof en lijm.

Zo'n geur die in je kleren blijft hangen. Sarah had haar handen vol aan een doos met biologieboeken.

De kaften waren gescheurd, pagina's hingen los en op één boek stond met dikke stift.

Rip hoofdstuk 3. Ze zuchtte, ze hield van lesgeven, echt. Maar van dit gedoe werd ze een beetje

moedeloos. Hoe kan iets dat zo duur is? Zo snel kapot gaan, mompelde ze, terwijl ze de

headlines op haar telefoon, meer uit gewoonte dan uit hoop. Jo, en toen kwam de conciërge,

bas binnen met een rol tape alsof hij een operatie ging uitvoeren. Ja, Sarah, je moet dit zien,

zei hij, NOS. Scholen zijn die dure wegwerpboeken zat, ze kiezen massaal voor een nieuwe uitgever,

Sarah keek op. Massaal? Dat klinkt alsof iedereen tegelijk een andere jas aantrekt, bas grinnikte.

Ja, en deze jas scheurt dus niet na drie weken. Net op dat moment stak Jamila, de teamleider,

haar hoofd om de deur. Hebben jullie het nieuws al vroeg ze? Vanmiddag komt er iemand langs van die

nieuwe uitgever. Even luisteren, he? In het lokaal ernaast schoof een man in een net pak,

een stapel voorbeeldboeken op tafel. Hij heette Marnix en praatte snel, maar niet te glad. Kijk,

zei hij. Dit is stevig papier. En als een hoofdstuk verouderd is, vervang je alleen dat deel. Niet

het hele boek. Dat scheelt geld en afval. Sarah tilde zo'n voorbeeld op. Het voelde dikker,

alsof het zichzelf serieus nam. En wat gebeurt er met de oude boeken? Vroeg ze. Marnix

haalde zijn schouders op. Meestal, ja, papierbak, bas fluisterde. Papierbak? Dat is de pensioenregeling

van een leerboek. Sarah moest lachen, maar ze dacht aan die stapels in het magazijn. Wacht, zei

ze hardop. We hebben een kunstklas die altijd materiaal zoekt. Kaften, platen, oude kaarten.

Achteraf gezien is het raar dat we alles meteen weggooien. Jamila knikte langzaam. Dat kwam goed uit

dat je dat zegt. Volgende week is er toch die projectweek. Later die dag liepen Sarah en bas terug

naar het magazijn. Ze plakten een groot vel op de deur. Oude boeken niet weg. Inleveren voor

projectweek. Bas zette er met stift onder. Lekker bezig. En trok er een scheve smiley bij. Zo

als zo vaak voelde Sarah zich pas aan het einde van de dag echt licht in haar hoofd. Niet omdat alles

ineens perfect was, maar omdat één stap wel mogelijk bleek. En terwijl ze de laatste doos dichtvouwde

dacht ze. Als een school kan stoppen met weggooien, dan kan een mens dat misschien ook, beetje bij

beetje, dit is het. Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com. De

tulip-trainer staat klaar voor interactief oefenen. Tot morgen.