De koning en het laatste broodje

Het rook naar vers brood in de kleine bakkerij.

Buiten tikte de regen zacht tegen het grote raam.

Ik zat met mijn vriend Amir aan een houten tafel.

We dronken koffie uit blauwe kopjes met witte stippen.

Ik ben Rick, een leraar Nederlands uit Den Haag.

Vandaag was ik vrij en bezocht ik Amir in Ursem.

Hij werkt daar sinds januari in een kleine bakkerij.

We hebben elkaar tijdens een cursus Nederlands leren kennen. ‘Je hebt een goede dag gekozen,’ zei hij vrolijk. ‘De koning komt straks hier in het dorp kijken.’ Ik zette mijn kopje neer en keek naar buiten.

Een paar kinderen stonden met oranje vlaggetjes bij de deur.

Een vrouw trok haar gele regenjas wat dichter om zich heen. ‘Dan had ik misschien een nettere jas moeten aantrekken.’ Amir keek naar mijn oude jas en begon te lachen. ‘Voor koffie met mij is die jas toch goed genoeg?’ Na de koffie liepen we samen naar het plein.

De regen was gestopt, maar de stenen waren nog nat.

Er hing een Nederlandse vlag boven een open deur.

Uit een huis klonk muziek van een oude radio.

Naast ons stond een oudere vrouw met een boodschappentas.

Ze vertelde dat ze de koning graag eens wilde spreken. ‘Ik wil hem vragen of hij zelf boodschappen doet.’ ‘Misschien moet hij thuis ook gewoon de aardappelen schillen,’ zei Amir.

De vrouw lachte en pakte haar telefoon uit haar tas.

Even later kwam de koning door de straat gelopen.

Hij sprak met mensen en luisterde naar hun verhalen.

Een kind gaf hem een tekening met veel oranje bloemen.

De koning bukte even en bedankte het meisje voor haar werk.

Ik keek ook naar de mensen die met hem meeliepen.

Een vrouw in een donker pak keek steeds om zich heen.

Een man bleef bij een deur staan en keek naar binnen.

Een ander droeg een zwart koffertje in zijn rechterhand. ‘Wat zou er in dat koffertje zitten?’ vroeg Amir zacht. ‘Geen idee.

Mijn tas zit meestal vol boeken en kruimels.’ Amir keek naar mijn tas en knikte heel serieus.

Toen stapte een man snel uit de groep naar voren.

Hij liep recht naar de koning en riep iets.

Ik kon zijn woorden niet goed horen door het andere geluid.

De vrouw met de boodschappentas hield haar telefoon stil.

Ik voelde mijn buik even hard worden van de schrik.

Twee mensen uit de groep gingen naast de man staan.

De koning bleef staan en zei een paar woorden tegen hem.

Daarna liep de man met twee mensen van de politie mee.

De koning praatte verder met de mensen bij de deur.

Een jongen vroeg of hij een foto mocht maken. ‘Dat was even spannend,’ zei Amir met een zachte stem.

Ik knikte en haalde langzaam adem door mijn neus.

Naast ons stopte de oudere vrouw haar telefoon weer weg. ‘Ik hoef nu niets meer over aardappelen te vragen,’ zei ze. ‘Ik ga eerst maar eens een brood halen.’ We liepen met haar terug naar de warme bakkerij.

Binnen hoorde ik het tikken van lepeltjes tegen kopjes.

Amir gaf de vrouw haar brood in een papieren zak.

Daarna legde hij het laatste kaasbroodje op een bord. ‘Dat delen we,’ zei hij. ‘Jij hebt vast weer trek.’ Bij het raam praatten we nog even over die ochtend.

Ik had eerst vooral op de koning zelf gelet.

Nu dacht ik ook aan de mensen om hem heen.

Ze letten op deuren, op de straat en op mensen.

Dat werk gaat dus verder dan naast iemand meelopen.

Morgen zal ik mijn leerlingen over deze ochtend vertellen.

We gaan samen een kort bericht over het bezoek lezen.

Daarna mogen ze vragen bedenken voor een gesprek met de koning.

Amir schoof het bord naar mij toe en ging zitten.

Ik brak het warme broodje voorzichtig in twee stukken.

Buiten fietste de vrouw met haar brood naar huis.

Mijn handen waren weer warm en ik voelde me rustig.

Tot de volgende keer.