Cees Geel en de Laatste Lach

Het was een druilerige dinsdagmiddag in Den Haag.

Ik zat in de tram op weg naar huis, toen mijn telefoon trilde.

De trilling voelde ik in mijn broekzak, een kort, zacht gezoem.

Het was een bericht van mijn vriendin Sanne: "Heb je het nieuws gehoord?

Cees Geel is overleden." Ik schrok.

Cees Geel, die acteur uit die grappige serie, wist ik nog?

Ja, natuurlijk wist ik dat.

Hij had altijd zo'n warme glimlach.

Ik herinner me die glimlach nog goed, die maakte me altijd vrolijk.

Ik keek uit het raam en dacht aan de tijd dat ik hem had gezien.

Het was op een festival in Scheveningen, jaren geleden.

De zon scheen fel en er was een zoute geur van de zee.

Hij stond daar gewoon tussen de mensen, zonder poespas.

Ik herinner me dat hij een ijsje at, een vanille-ijsje met een wafel, en grapjes maakte met een groepje kinderen.

Ze lachten hard en hij lachte mee.

"Hij was zo gewoon," zei ik later tegen Sanne.

"Dat vind ik het mooiste aan hem.

Hij deed niet alsof hij bijzonder was." De tram stopte met een piepend geluid en ik stapte uit.

De regen viel zachtjes op mijn jas, een druppel gleed langs mijn wang.

Ik liep naar de supermarkt om wat boodschappen te doen.

De deur van de supermarkt ging open met een zoem.

Terwijl ik tussen de schappen liep, hoorde ik twee vrouwen praten.

Hun stemmen waren zacht maar duidelijk.

"Wat zielig, hè?" zei de ene.

"Ja, en nog zo jong," antwoordde de andere.

Ik knikte stilletjes.

Het voelde alsof we allemaal een beetje verdriet hadden.

Ik pakte een pak melk en liep naar de kassa.

Thuis zette ik koffie en ging ik op de bank zitten.

De bank was zacht en ik trok mijn benen op.

Ik pakte mijn telefoon en zocht een filmpje van Cees Geel op.

Het was een sketch waarin hij een strenge leraar speelde.

Hij had een bril op en wees met een vinger.

Ik moest lachen, maar ook een beetje huilen.

Want hoewel hij er niet meer is, blijft zijn werk bestaan.

Dat is eigenlijk best bijzonder.

Sanne belde me later op.

De telefoon trilde weer, maar nu was het haar stem.

"Weet je nog die keer dat we die film keken?" vroeg ze.

"Ja, die met die gekke buurman.

We hebben toen zo hard gelachen." We spraken nog een tijdje over oude films en herinneringen.

"Het is raar," zei ik.

"Je kent iemand niet persoonlijk, maar toch voelt het alsof je een vriend verliest." Sanne was het ermee eens.

"Ja, het is net alsof er een stukje van onze jeugd weg is," zei ze.

Die avond at ik een boterham met kaas en keek ik naar het nieuws.

Er was een reportage over Cees Geel.

Zijn collega's vertelden hoe lief en grappig hij was.

Een van hen zei: "Hij had altijd een luisterend oor voor iedereen." Dat raakte me.

Want in deze wereld is dat niet vanzelfsprekend.

Ik besloot om een kaarsje aan te steken.

Niet omdat ik religieus ben, maar omdat het een rustig gebaar is.

Het vlammetje danste in het donker, een klein lichtpuntje.

Ik dacht aan zijn familie en vrienden.

Wat een verlies voor hen.

Maar ook wat een mooie herinneringen moeten ze hebben.

Voordat ik naar bed ging, schreef ik een kort bericht aan een vriend.

"Laten we morgen iets leuks doen.

Het leven is te kort om te wachten." Hij antwoordde met een duimpje omhoog.

En ik glimlachte.

Want dat is wat Cees Geel ons leert: geniet van de kleine momenten.

Lach om de domme dingen.

En wees lief voor elkaar.

Tot de volgende keer.