Hitte in de stad

Het is een warme zomerdag in Den Haag.

De zon brandt op de daken van de huizen.

De lucht trilt boven het asfalt en de geur van warme steen hangt in de straten.

In de wijk Mariahoeve lopen mensen over straat.

Ze zoeken schaduw, maar die is er niet veel.

Overal zie je stenen, beton en auto's.

De temperatuur is hoog, wel 35 graden.

Mensen voelen zich moe en zweterig.

Ze willen verkoeling, maar die is er niet.

Op een bankje zit een vrouw.

Ze heet Nadia.

Ze veegt haar voorhoofd af met een zakdoek.

De zakdoek is nat van het zweet.

Naast haar zit een oude man, meneer Van der Plas.

Hij hijgt een beetje en zijn handen trillen licht.

'Het is niet vol te houden,' zegt Nadia.

'Ik woon hier al tien jaar, maar elke zomer wordt het heter.

Mijn planten op het balkon zijn dood.

De aarde is droog, helemaal droog.' Meneer Van der Plas knikt.

'Vroeger hadden we bomen in deze straat.

Die zijn weggehaald voor parkeerplekken.

Nu is er alleen maar steen en beton.

Ik herinner me nog dat de straat groen was, maar dat is lang geleden.' Ze kijken naar de straat.

De auto's staan stil in de zon.

De warmte komt van het asfalt.

Het is net een oven.

Een vogel vliegt laag over, maar hij vindt geen plek om te rusten.

Nadia zucht.

'Ik heb gehoord dat de gemeente plannen heeft.

Ze willen meer groen in de wijk.

Planten, bomen, en misschien een klein park.' 'Een park zou fijn zijn,' zegt meneer Van der Plas.

'Maar waar dan?

Hier is geen plek.' 'Er is altijd plek,' zegt Nadia.

'We kunnen daken groen maken.

Of muren met planten bedekken.

Dat noemen ze een groene muur.

Het helpt tegen de hitte.

Ik zag het op televisie, in een andere stad.' Meneer Van der Plas kijkt naar de daken.

'Maar wie betaalt dat?' 'De gemeente, hopelijk,' zegt Nadia.

'Maar wij kunnen ook helpen.

We kunnen tegels uit de tuin halen en er gras planten.

Elke tegel die weg is, maakt de wijk koeler.

Het is een kleine stap, maar het helpt.' Ze staan op en lopen verder.

De zon is nog hoog.

Op de hoek van de straat is een klein pleintje.

Het is helemaal van steen.

Er zit niemand.

Het is te heet.

De tegels gloeien onder hun voeten.

'Ik heb een idee,' zegt Nadia.

'Wat als we hier een paar bomen planten?

En een bankje in de schaduw?' Meneer Van der Plas lacht.

'Dat zou mooi zijn.

Maar bomen groeien langzaam.' 'Dat maakt niet uit,' zegt Nadia.

'We kunnen beginnen met kleine planten.

En we kunnen de gemeente vragen om water te geven.

Het is beter dan niets.

Elke plant is een begin.' Die avond schrijft Nadia een brief aan de gemeente.

Ze vertelt over de hitte en de nood aan groen.

Ze schrijft over de dode planten op haar balkon en de hete straten.

Ze krijgt antwoord: de gemeente heeft een plan voor meer bomen in de wijk.

Het gaat volgend jaar beginnen.

Nadia is blij.

Ze vertelt het aan meneer Van der Plas.

'Niet alles is verloren,' zegt ze.

'We kunnen de wijk leefbaarder maken.

Het kost tijd, maar het is mogelijk.' Meneer Van der Plas glimlacht.

'Je hebt gelijk.

Samen kunnen we iets doen.

Laten we beginnen met een paar planten voor mijn deur.' En zo begint het.

De buren helpen mee.

Ze halen tegels weg en zetten potten met planten neer.

De wijk wordt langzaam groener.

Het wordt nog steeds warm, maar het is beter dan voorheen.

Nadia kijkt uit het raam.

Ze ziet de kleine veranderingen.

De planten staan in de zon en de bladeren bewegen in de wind.

Het geeft haar hoop.

'Het is een begin,' denkt ze.

'Een klein begin, maar het is iets.

Misschien wordt het volgend jaar nog beter.' Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.