Het Eiland in Blauw

Toen Nydia op vrijdagmiddag de deur van haar kleine kapsalon in Otrobanda opende, leek de straat anders dan anders.

Aan balkons hingen blauwe doeken, bij de bakker waren blauwe linten om de broodmanden gebonden en zelfs de oude hond van buurman Jerrel droeg een blauwe strik.

De lucht rook naar zonnebrand, stof en zoete limonade.

Uit een open raam klonk een verslaggever die al uren praatte over de grote wedstrijd van Curaçao.

Als het team zou winnen, mocht het voor het eerst naar het wereldtoernooi.

Niemand zei dat te luid, alsof woorden de kansen kleiner konden maken.

Nydia zette de ventilator aan.

Hij draaide traag, alsof hij ook spanning voelde.

Op de spiegel had ze met afwasbare verf geschreven: Vandaag knippen met korting als je blauw draagt.

Dat was begonnen als grap, maar rond drie uur stond er al een rij tot buiten.

Mannen die normaal ruzieden over politiek vroegen nu alleen of hun baard strak genoeg zat voor de televisie.

Vrouwen kwamen binnen met kinderen in blauwe shirts die te groot waren, maar vol trots werden gedragen. ‘Kijk nou,’ zei tante Lucía, die altijd de krant onder haar arm had. ‘Gisteren sprak iedereen nog over de prijs van kip.

Vandaag is de kip vergeten.’ Nydia lachte. ‘Alleen tot morgen, tante.

De kip komt altijd terug.’ ‘Dat is precies het probleem,’ zei Lucía. ‘Onze zorgen hebben een beter geheugen dan wij.’ Die zin bleef bij Nydia hangen terwijl ze een jongen van twaalf knipte.

Hij heette Thiago en zat geen seconde stil.

Zijn vader werkte in de haven en had hem beloofd dat ze samen naar het plein zouden gaan kijken. ‘Juf Nydia,’ vroeg hij, ‘denkt u dat wij echt kunnen winnen?’ Ze keek naar zijn ogen in de spiegel.

Daarin zag ze hoop, maar ook de angst dat een volwassene die hoop te snel zou opruimen. ‘Als een klein eiland groot kan dromen, dan is er al iets gewonnen,’ zei ze. ‘Maar de bal moet natuurlijk wel de goede kant op rollen.’ Thiago vond dat een redelijk antwoord.

Hij vroeg daarna of hij een bliksemschicht in zijn haar kon krijgen.

Nydia deed haar best.

De vorm leek meer op een kromme banaan, maar niemand klaagde.

Tegen de avond sloot ze de kapsalon.

Samen met Jerrel en tante Lucía liep ze naar het plein bij de waterkant.

Overal stonden mensen.

Er waren kraampjes met soep, broodjes en ijs.

Een man verkocht blauwe zonnebrillen die in het donker niets waard waren, maar toch door iedereen werden gekocht.

Een raadslid liep rond met een sjaal in de kleur van het team.

Hij schudde zoveel handen dat Nydia dacht dat hij misschien vergat naar de wedstrijd te kijken. ‘In verkiezingstijd zijn ze snel met sjaals,’ mompelde Jerrel. ‘Misschien moeten we elke week een belangrijke wedstrijd hebben.

Dan worden de straten sneller schoongeveegd.’ Tante Lucía gaf hem een tikje met haar krant. ‘Vandaag geen preek.

Je mag pas na het laatste fluitsignaal weer boos zijn.’ Op een groot scherm begon de wedstrijd.

Eerst was er veel lawaai, daarna werd het stil genoeg om de generator achter het podium te horen brommen.

Curaçao speelde voorzichtig.

De tegenstander had meer balbezit, maar elke keer als een blauwe speler naar voren rende, veerde het plein op.

Nydia voelde de warmte van mensen dicht om haar heen.

Ze rook parfum, zweet en gebakken maïs.

Een baby sliep op de schouder van zijn moeder, alsof de avond hem niets kon maken.

Na twintig minuten kwam er een kans.

Een middenvelder stuurde de bal diep.

De spits rende, kapte naar binnen en schoot laag in de hoek.

De keeper raakte de bal nog, maar niet genoeg.

Op het scherm sprong het net.

Een seconde was iedereen verrast.

Daarna brak er gejuich los.

Jerrel tilde Thiago op, hoewel hij de jongen nauwelijks kende.

Tante Lucía zwaaide met haar krant en raakte bijna de zonnebril van het raadslid. ‘Zie je?’ riep Thiago. ‘Ik zei het toch!’ Nydia had geen idee of hij dat echt had gezegd, maar ze liet hem.

Soms heeft een kind recht op een beetje extra bewijs.

In de rust werd er gesproken over meer dan voetbal.

Een vrouw achter Nydia zei dat de scholen betere velden nodig hadden.

Een man antwoordde dat talent vaak begint op stenen pleintjes, maar daar niet hoeft te eindigen.

Jerrel vond dat sponsors niet alleen moeten komen als de camera draait.

Tante Lucía knikte en zei dat vreugde mooi is, maar dat beleid langer moet meegaan dan een feestavond.

Het klonk streng, maar niemand liep weg.

Misschien luisterden mensen beter omdat ze ondertussen samen wachtten op de tweede helft.

Na rust werd het lastig.

De tegenstander scoorde.

Het plein zuchtte.

Nydia voelde hoe de stemming even zakte, alsof iemand het licht zachter had gezet.

Ze dacht aan haar huur, aan de kapotte stoel in de kapsalon en aan haar neef die werk zocht.

Als Curaçao zou verliezen, zouden die dingen morgen nog steeds bestaan.

Als Curaçao zou winnen, trouwens ook.

Maar misschien, dacht ze, kan een avond als deze mensen eraan herinneren dat ze niet alleen zijn.

Vijf minuten voor tijd kreeg Curaçao een vrije trap.

De bal werd voor het doel gebracht.

Hoofden gingen omhoog, armen trokken, shirts werden vastgepakt.

Toen viel de bal voor de voeten van een verdediger.

Hij schoot niet mooi, maar wel precies.

De bal rolde langs drie benen en verdween in het doel.

Het plein sprong.

Nydia voelde handen op haar schouders.

Jerrel danste met tante Lucía, die deed alsof ze dat verschrikkelijk vond.

Thiago huilde en lachte tegelijk.

Op het scherm lagen spelers op elkaar.

De verslaggever kon zijn stem bijna niet meer gebruiken.

Toen het laatste fluitsignaal kwam, kleurde de avond nog blauwer.

Vlaggen gingen omhoog, auto’s toeterden en onbekenden vielen elkaar in de armen.

Nydia bleef even staan.

Ze dacht aan de zin van tante Lucía.

Zorgen hebben een goed geheugen.

Dat was waar.

Maar mensen hebben ook iets anders: het vermogen om even samen te ademen, zelfs als morgen weer moeilijk wordt.

Later, toen ze de sleutel in de deur van haar kapsalon stak, zag ze de verf op de spiegel.

Vandaag knippen met korting als je blauw draagt.

Ze glimlachte en liet het staan.

Morgen zou ze de vloer vegen, de rekeningen bekijken en de kromme bliksemschicht van Thiago verbeteren als hij langskwam.

Maar vanavond mocht het eiland dromen.

Tot de volgende keer.