Zonlicht Over Hapert

Zo'n me daadwoud zich zou als rood

de weg naar Hapert dampend in de hitte.

Ik reed met hem langs velden geel en bruin,

zijn schoenen klaar,

zijn adem vol verwachting.

De zon scheen volop, goud

op het asfalt, ik stond langs de baan, een vader

zonder woorden.

Het voelde als een droom die ik niet kende.

licht — het was genoeg. Hij schoot vooruit

met armen door de lucht, enthousiasme vloog

van hem als vonken.

Ik stond daar stil,

de wereld zweeg om mij,

geen zorgen meer

die volop ruimte namen.

zijn voeten, en het nu. Wij zwijgen, vol

en dat is alles

wat er is.