The Perfect Picture

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag neem ik jullie mee op een reis terug in de tijd.

We gaan naar het jaar negentienachtenzestig.

We zijn in de hoofdstad van Nederland, Amsterdam.

Het is zaterdagochtend.

We staan op het Waterlooplein.

Dit is de beroemdste vlooienmarkt van de stad.

In negentienachtenzestig ziet alles er anders uit.

De kleren van de mensen zijn anders.

De auto's op straat zijn oud.

Maar de sfeer is heel gezellig.

Het is herfst en een beetje koud.

De wind waait door de bomen.

De bladeren vallen op de grond.

De bladeren zijn geel, rood en bruin.

De lucht is grijs, maar het regent niet.

Gelukkig maar, want niemand houdt van regen.

De markt is heel druk.

Overal zijn mensen.

Je hoort heel veel geluiden.

Mensen praten hard.

Ze lachen en ze roepen.

Je hoort de bellen van de fietsen.

Tring, tring!

De fietsers rijden snel voorbij.

Je ruikt ook van alles.

De zoete geur van verse stroopwafels.

De stroopwafels zijn warm en lekker.

En de geur van oude boeken en oude kleren.

Het is de geur van geschiedenis.

Alles heeft een verhaal op het Waterlooplein.

Op de markt loopt een jonge man.

Zijn naam is Louis.

Louis is een fotograaf.

Hij heeft een grote, zwarte camera om zijn nek.

De camera is zwaar, maar Louis vindt dat niet erg.

Hij heeft de camera van zijn opa gekregen.

Zijn opa was ook fotograaf.

Louis denkt vaak aan zijn opa.

Hij leerde Louis hoe hij goed moet kijken.

Louis houdt van de stad.

Hij houdt van de mensen op straat.

Vandaag wil hij de perfecte foto maken.

Hij wil het echte Amsterdam vangen in één beeld.

Wat is het echte Amsterdam?

Dat is de vraag van vandaag.

Louis loopt langzaam langs de kramen.

Een kraam staat helemaal vol met oude spullen.

Er liggen oude horloges, kapotte radio's en mooie borden.

Achter de kraam staat een oude man.

De man draagt een dikke, wollen trui.

Hij heeft een warme kop koffie in zijn handen.

"Koud vandaag, hè?" zegt de oude man tegen Louis.

"Ja, heel koud," antwoordt Louis.

"Maar het is wel mooi weer voor foto's." De man lacht.

"Maak je ook een foto van mij?

Ik ben heel knap!" Louis lacht ook.

Hij maakt een snelle foto van de oude man met zijn koffie.

Het is een leuke foto, maar het is niet de perfecte foto.

Louis zoekt verder.

Hij loopt over het grote plein.

Hij kijkt naar de gezichten van de mensen.

Sommige mensen kijken blij.

Andere mensen kijken moe.

Een vrouw koopt een warme jas.

Een kind eet een grote stroopwafel.

Het kind heeft stroop op zijn gezicht.

Louis glimlacht.

Hij maakt een foto van het kind.

Klik.

Weer een mooie foto.

Maar nog steeds niet de perfecte foto.

De perfecte foto moet een speciaal gevoel hebben.

Dan ziet Louis iets moois.

Bij een kraam met bloemen staan een oude man en een oude vrouw.

Ze kijken niet naar de bloemen.

Ze kijken naar elkaar.

De man houdt de hand van de vrouw vast.

Ze praten zachtjes.

Ze hebben allebei grijze haren en dragen warme jassen.

De liefde tussen de man en de vrouw is heel mooi.

Het is rustig, midden in de drukke stad.

Louis stopt met lopen.

Hij wacht een paar seconden.

Hij kijkt door zijn grote, zwarte camera.

Hij wacht op het juiste moment.

De wind waait een beetje.

De man zegt iets.

De vrouw lacht.

Klik.

Louis maakt de foto.

Louis kijkt naar zijn camera.

Hij weet het zeker.

Dit is hem.

Dit is de perfecte foto.

De foto heeft alles.

Het heeft de oude markt, de koude herfst en de warme liefde van de mensen.

Het is het echte Amsterdam.

Louis is heel blij.

Hij heeft het echte Amsterdam gevangen in één beeld.

Hij koopt een warme stroopwafel voor zichzelf.

De zoete geur is heerlijk.

Hij eet de stroopwafel langzaam op.

Daarna fietst hij langzaam naar huis.

Hij denkt aan de oude man en de oude vrouw.

Hij denkt aan de mooie dag op het Waterlooplein.

Soms moet je gewoon goed kijken.

Dan zie je iets moois.

Dat is de les van vandaag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.