B1 Dutch - SS359 - Brand bij synagoge Rotterdam, politie… (Lev) - Learn Dutch

Hoi, Rick hier, fijn dat je luistert. Bedankt voor jullie support.

Nou, Nina stond met haar handen vol klimkrijt in een boulderhal in Laakhaven.

Niet omdat ze ineens een sportheld was, maar omdat ze zoals zo vaak dacht.

Als ik mijn hoofd leeg wil maken, moet ik iets doen waar ik niet tegelijk kan piekeren.

Aan de muur hing zo'n gele route met kleine greepjes, net zo gemeen als een natte stroopwafel in je jaszak.

Ze ademde diep in, voelde de ruwe structuur onder haar vingers en luisterde naar de zachte plof van landende matten.

Naast haar rommelde iemand met een fietssleutel en een bidon.

Je kijkt als of je net haar in met slagroom hebt gekregen, zij jaren.

Met zo'n haagse blik van, kom op zeg.

Ik ben gewoon gespannen, mompelde Nina.

Maar ik ga die route doen. Dit is het.

Ze sprong, greep mis, lachte kort om zichzelf en schudde haar handen los, toen trilde haar telefoon in het kluisje.

Eén keer en meteen nog een keer.

Joh, en toen ze het scherm zag, voelde het alsof iemand de muziek zachter had gezet.

NOS melding, brand bij een synagoge in Rotterdam, politie gaat uit van brandstichting.

Wat is er? Vroeg Jara, nu zonder grap, Nina las hardop, langzaam alsof het dan minder echt werd.

Brand, synagoge, brandstichting. Er viel een stilte waarin je ineens alles hoorde,

klittenband van klimschoenen, een vallende karabiner, iemand die te hard lachte,

Nina voelde een knoop in haar buik. Niet alleen schrik, maar ook boosheid, zo helder als een TL-lamp.

Dat is ook wat, zei Jara. Wie doet nou zoiets?

Bij de Bali stond een man met een kappeltje te praten, met de medewerker.

Nina hoorde flarden, met neefwoontaar, roek, syrenes.

Ze wilden niet staren, maar het trok haar aandacht als of het nieuws een magneet was.

Nina liep naar hem toe, aarselend. Sorry, ik horde het net ook.

Gaat het een beetje? De man knikten, maar zijn ogen waren rood.

Ze hebben het snel gezien, zij hij. Maar toch, je voelt je ineens niet veilig.

Ja, zijn Nina. En dat ene woord was de klein. Ze dacht aan, hoe gebouwen meer zijn dan stenen,

hoe een plek iemand's verhalen draagt. Ik vind het echt afschuwelijk.

De medewerkers gof een glaswater naar voren. Wil je zitten? De man glimlachten zwak.

Dank je, ik heet lev. Jara ligt de haar hand even op Nina's arm.

We kunnen niet alles oplossen, vluisterde ze. Maar we kunnen wel iets doen.

Nina pakte haar telefoon weer. Achteraf gezien was het eigenlijk simpel.

Niet wachten tot iemand anders het oppakt.

Lev, luister, er is vanavond een bijeenkomst bij het wijkgebouw in het zeheld en kwartier.

Gewoon mensen, die willen laten zien dat dit niet normaal is.

Wil je mee? Ik fiets wel met je. Lev haalde adem als of hij iets zwaars neerzetten.

Ja, dat kwam goed uit dat jullie hier stonden.

Later buiten klonken het ratelen van fietsen over klinkers.

Nina roek ergens versgebakken brood van een avondwinkel en dacht.

Je kunt een stad niet beschermen met stoeren worden, maar wel met aanwezigheid.

Bij het wijkgebouw stonden mensen met thermoskannen en kartonnen bakers.

Iemand deelde simpel koekjes uit en Nina moest even glimlachen.

Typisch Nederland. Zelfs bij spanning is er altijd tegen.

Ze keek naar Lev, naar Jara, naar al die verschillende gezichten.

Weet je? Zij ze zacht.

Soms voelt nieuws heel ver weg, maar vandaag niet. Jara knikten.

Lekker bezig dat je bent gekomen, zeizen en Nina voelde die knop iets losser worden.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaar staan voor interactief oefenen tot morgen.