De verjaardag en de bom

Marieke zat op de bank met een kop thee.

Ze scrolde door het nieuws op haar telefoon.

Opeens bleef haar vinger stilstaan.

Er stond een groot artikel over een bomexplosie in een restaurant in Moskou.

Drie mensen waren omgekomen.

Marieke voelde een steek in haar buik.

Haar broer Tom woonde al vijf jaar in Moskou.

Hij werkte daar als muziekleraar en at vaak in kleine restaurants.

Ze herinnerde zich dat Tom haar vorige week had verteld over een uitnodiging.

Een Russische vriend had hem gevraagd voor een verjaardagsfeest in een duur restaurant.

Tom had geaarzeld.

Hij kende de vriend niet zo goed.

Misschien was het beter om thuis te blijven, had hij gezegd.

Marieke had gelachen en geantwoord: "Ga toch, het wordt vast gezellig." Nu las ze de naam van het restaurant in het artikel.

Haar hart sloeg een slag over.

Het was precies het restaurant waar Tom zou zijn.

Ze probeerde hem te bellen.

Geen antwoord.

Ze belde opnieuw.

Nog steeds niets.

Haar handen trilden.

Ze stuurde een berichtje: "Tom, bel me alsjeblieft terug.

Maak je geen zorgen, maar ik lees iets over een restaurant." De minuten duurden eindeloos.

Marieke liep naar het raam en keek naar de regen die tegen de ruiten sloeg.

Ze dacht aan hun laatste gesprek.

Tom had verteld over zijn nieuwe piano en over de lente in Moskou.

Hij klonk gelukkig.

Dat mocht niet zomaar stoppen.

Na een kwartier ging haar telefoon over.

Het was Tom.

"Hé zus, alles goed?

Ik zag je berichtje.

Wat is er aan de hand?" Zijn stem klonk rustig en een beetje verbaasd.

Marieke zuchtte diep.

"Er was een explosie in dat restaurant, Tom.

Bij het feest van die vriend van jou.

Ik schrok me dood." Tom was even stil.

Toen zei hij: "Oh nee, ik was daar niet.

Ik ben toch niet gegaan.

Ik had last van mijn buik en besloot thuis te blijven.

Ik heb net op het nieuws gezien wat er gebeurd is.

Verschrikkelijk." Marieke voelde een golf van opluchting.

"Gelukkig maar.

Maar wat heftig.

Zoiets kan zomaar gebeuren." "Ja," zei Tom.

"Het is bizar.

Die generaal vierde daar zijn verjaardag.

Maar ik hoorde dat hij niet eens aanwezig was.

De geruchten zeggen dat het feest eigenlijk voor hem was bedoeld.

Misschien wilde iemand hem iets aandoen." "En toen was jij bijna in dat restaurant," zei Marieke.

"Dat had heel anders kunnen aflopen." "Weet ik," antwoordde Tom.

"Maar ik ben veilig.

En ik beloof je dat ik voortaan altijd eerst belt voordat ik ergens naartoe ga.

Trouwens, weet je wat het grappige is?

Die vriend had me verteld dat er een speciale taart zou zijn.

Ik hou niet eens van taart." Marieke moest ondanks alles lachen.

"Jij en je rare eetgewoontes.

Maar goed, ik ben zo blij dat je niets is overkomen.

Volgende keer luister ik niet meer naar mijn gevoel, maar naar de jouwe." De rest van de avond bleven ze praten.

Tom vertelde over zijn werk en over de nieuwe leerlingen die hij had.

Marieke vertelde over haar hond die een schoen had opgegeten.

Het gesprek voelde gewoon, alsof er niets was gebeurd.

Toch wist Marieke dat ze dit nooit zou vergeten.

De angst van die minuten, de opluchting daarna, en het besef dat het leven soms heel kwetsbaar is.

Voordat ze ophing, zei Tom: "Zus, bedankt dat je je zorgen maakte.

Het betekent veel voor me.

En misschien kom ik binnenkort eens naar Nederland.

Dan vieren we samen mijn verjaardag, zonder explosies." Marieke glimlachte.

"Afgesproken.

En dan zorg ik voor een normale taart, zonder geheime plannen." Ze deed haar telefoon weg en keek naar de regen die nog steeds viel.

De wereld voelde opeens stiller en tegelijkertijd veel dierbaarder.

Ze pakte haar boek, maar het duurde nog lang voordat ze echt kon lezen.

Haar gedachten waren nog steeds bij Tom, in Moskou, bij het restaurant en bij alle mensen die minder geluk hadden gehad die dag.

Toen ze eindelijk in slaap viel, droomde ze van een lange tafel met kaarsen en veel lachende mensen.

In het midden stond een grote taart.

Tom zat aan het hoofd en zwaaide naar haar.

Ze werd wakker met een warm gevoel.

Tot de volgende keer.